Wstałem w kuchni z telefonem przyciśniętym do piersi, patrząc przez okno na ogród. Pamiętam, jak Paweł mówił: „No to dobrze, bo trzeba zapłacić do piątku, inaczej wstrzymają następne dostawy”. Dałem mu 150 000 zł. Co niedzielę dzwonił, opowiadał o postępach, wysyłał zdjęcia z remontu.
Nowe płytki, świeżo pomalowane ściany, brązowe drewniane drzwi do gabinetów. Pamiętam jego ekscytację, gdy przywieźli pierwsze stoły do masażu. Byłem z niego dumny. Helena zawsze powtarzała, że syn odda człowiekowi serce, jeśli tylko czuje, że ma do kogo je oddać.
Wszystko zmieniło się, gdy Karina zaczęła przejmować finanse. Może faktycznie miała talent do interesów, ale coś się w niej zatrzasnęło. Zamiast rozmów pojawiły się suche, wyliczone co do milimetra wiadomości. Z każdej wybijała jedna myśl: „Płać, ale nie wtrącaj się”.
To bolało, choć nie chciałem się do tego przyznać nawet przed sobą. Nie chciałem, żeby Paweł czuł się, jakby miał mnie przepraszać za własne życie. Ale jednocześnie przecież dałem im 150 000. To nie były pieniądze na wiatę ani na nowy samochód.
To była inwestycja w jego marzenie. W piątkowe popołudnie wsiadłem do samochodu. Droga do Bydgoszczy była spokojna. Czułem, jak krew robi mi się ciężka, gęsta, jakby ktoś wlał mi do żył ołów.
Zaparkowałem pod gabinetem. Przez szybę zobaczyłem światło, a raczej jarzeniówkę odbijającą się w białych płytkach. Były tam dwa nowe stoły do masażu ustawione równo obok siebie. Wszedłem do środka.
Paweł ucieszył się na mój widok. Karina siedziała przy biurku, patrząc na mnie z lekkim uśmiechem, który nie sięgał oczu. Opowiadali o otwarciu, o pierwszych pacjentach. A ja słuchałem i czułem, że coś między nami pęka.
Wróciłem do samochodu powoli, jakby każdy krok ważył tonę. Kiedy dojechałem do Torunia, było już ciemno. Próbowałem zadzwonić do Pawła, ale nie odbierał. Następnego dnia chodziłem po domu jak duch.
Nastawiłem pranie, zrobiłem sobie jajecznicę, próbowałem poczytać gazetę. Nic nie docierało. Zadzwoniłem do Kariny. Odebrała po kilku sygnałach.
„No, było otwarcie. Dziękujemy za wszystko” – powiedziała chłodno. „Karino, chciałbym przyjechać, porozmawiać o rozliczeniach” – zacząłem. „Marian, wszystko jest pod kontrolą.
Jak będziesz chciał, to przyjedź na kawę, ale nie ma o czym mówić. Do widzenia”. Odłożyła słuchawkę. Stałem w kuchni i patrzyłem na ścianę.
Coś mi nie grało. Te dwie faktury, które widziałem, były opłacone. Ale skąd wzięło się to zamówienie na sprzęt za 13 200 złotych? I czemu nikt mi o nim nie wspomniał ani słowem?
Pewnego ranka po nieprzespanej nocy podszedłem do szafy w gabinecie i wyjąłem duży biały segregator. Ten sam, do którego odkładałem wszystkie dokumenty od początku współpracy z Pawłem. Kiedy go otworzyłem, ze środka wypadła koperta, której wcześniej nie widziałem. Była zaadresowana do Kariny na adres prywatny, nie do gabinetu.
Otworzyłem ją i przeczytałem umowę najmu części powierzchni w budynku przy ulicy Dworcowej, gdzie mieścił się gabinet. Lokal był wynajmowany od administracji za równowartość trzech tysięcy dwustu złotych miesięcznie. Ale w dokumentach, które Karina mi pokazywała, koszt wynajmu wynosił sześć tysięcy. Przebiegłem wzrokiem kolejne strony.
Zamówienie na stoły do masażu z datą sprzed mojej wypłaty 150 000 złotych. Na fakturze widniała kwota 13 200 złotych. Ale na ostatniej stronie znalazłem aneks do umowy z administracją, w którym ktoś ręcznie dopisał zgodę na podnajem jednego z pomieszczeń prywatnej osobie trzeciej. Obok widniał podpis, który wyglądał na podpis Kariny.
Zadzwoniłem do Edmunda. To mój stary znajomy z czasów, gdy prowadziłem własną działalność. Wiedziałem, że sam już nic nie ruszę. „Marian, co się dzieje?
” – odezwał się. „Edmund, muszę z tobą porozmawiać. Twarzą w twarz”. „No to przyjeżdżaj do Iławy.
Tylko nie mów nic przez telefon”. Kiedy dotarłem do Iławy, Edmund już na mnie czekał. Był spokojny, dokładnie taki jak zawsze. Wziął ode mnie segregator, przewertował dokumenty, zatrzymał się przy aneksie.
„No to, Marian, musimy zrobić to po polsku” – powiedział. „Co to znaczy? ” – zapytałem. „Zadzwonię do Staszka.
Staszek zna człowieka, który kiedyś robił przeglądy techniczne w tym budynku. Ten człowiek ma dostęp do administracji. Sprawdzić, czy ślad po tym aneksie w ogóle istnieje w ich systemie”. Najpierw telefon do Staszka, potem Staszek dzwonił do kogoś innego, potem padło nazwisko kobiety z administracji.
Edmund zapukał do niepozornych drzwi w Iławie. Po chwili wrócił z uśmiechem, który niczego dobrego nie zapowiadał. „No, Marian. W administracji nie ma żadnego aneksu do umowy twojego syna.
Cała dokumentacja wskazuje na wynajem podstawowy. Ten aneks, który masz, wygląda na przerobiony. Brakuje pieczęci, numeru wpływu. Ktoś go dopisał ręcznie, żeby uprawdopodobnić sprawę”.
„To znaczy, że Karina? ” – zapytałem cicho. „To znaczy, że ktoś próbował cię oszukać. I mam wrażenie, że to nie pierwszy raz”.
„Masz rację” – przyznałem. „Te dwa stoły do masażu zostały zakupione przed moją wypłatą. A Karina powiedziała mi, że musieli czekać na gotówkę, żeby móc je kupić”. „To, co odkryłeś, Marian, to nie powód do wojny” – powiedział Edmund.
„To powód do rozmowy. Ale nie takiej, jaką oni planują”. We wtorek w południe pojechałem do gabinetu. Serce biło mi szybciej, gdy wchodziłem do budynku.
Paweł przywitał się z uśmiechem, ale Karina stała w drzwiach gabinetu i patrzyła na mnie tak, jakbym przyjechał po coś, czego nie powinienem mieć. Po chwili uśmiechnęła się do mnie. „Marian, dobrze, że jesteś. Pomyśleliśmy z Pawłem, że może wpadłbyś do gabinetu na przedświąteczną kolację” – powiedziała.
„Chętnie” – odpowiedziałem. Karina zaprowadziła nas do małego zaplecza, w którym stał składany stolik. Był przykryty jednorazowym obrusem z supermarketu. Paweł opowiadał o nowych pacjentach, o planach zakupu małego aparatu do ultradźwięków.
Mówił o tym, że chcą zatrudnić dodatkowego masażystę. Trzymałem się spokojnie, kiwałem głową, uśmiechałem się. A potem, przy deserze, Karina wyciągnęła z torebki plik dokumentów i położyła je na stole. „Marian, chcieliśmy cię prosić o jeszcze jedną rzecz” – zaczęła.
„Tak? ” – zapytałem. „Potrzebujemy twojej poręki pod kredyt na rozwój. To formalność, ale bank wymaga zabezpieczenia.
Twój dom byłby idealnym zabezpieczeniem. Wiemy, że to dużo prosić, ale bez tego nie ruszymy dalej” – powiedziała patrząc mi prosto w oczy. Spojrzałem na Pawła. On patrzył na mnie tak, jakby naprawdę nie wiedział, co jego żona właśnie powiedziała.
Helena zawsze powtarzała, że syn odda człowiekowi serce, jeśli tylko czuje, że ma do kogo je oddać. Ale tutaj, przy tym jednorazowym obrusie z supermarketu, coś we mnie pękło. „Karino, a co z aneksem do umowy, który podpisałaś rok temu? ” – zapytałem cicho.
„Jaki aneks? ” – zapytała z uśmiechem. „Ten, który pozwalał wynajmować część gabinetu prywatnej osobie trzeciej. Za 13 200 złotych.
Z twoim podpisem. Którego nie ma w administracji”. Paweł spojrzał na Karinę, a ona na mnie. Przez chwilę nikt nie powiedział ani słowa.
Karina odchrząknęła i pierwszy raz od wielu tygodni odezwała się do mnie nieoficjalnym tonem. „Skąd ty to wiesz, Marian? ”
„Znalazłem kopię w swojej dokumentacji. Ale w administracji nie ma ani jednego śladu po tym aneksie.
Brak pieczęci, brak numeru wpływu. Ktoś go dopisał ręcznie. Tylko po co? ” – zapytałem.
„To nie tak, jak myślisz” – powiedziała szybko. „A jak jest, Karino? ” – zapytałem spokojnie. „Bo ja widzę fakturę za stoły do masażu sprzed mojej wypłaty.
Widzę koszt wynajmu, który w dokumentach, które mi pokazywałaś, jest dwa razy wyższy od faktycznego. I widzę aneks, który nie istnieje. I teraz prosisz mnie, żebym poręczył kredyt pod dom. Mam wrażenie, że próbujesz mnie wciągnąć w coś, o czym Paweł nawet nie wie”.
Paweł wstał od stołu. Patrzył na Karinę tak, jakby widział ją pierwszy raz w życiu. Karina patrzyła na mnie. I w tym momencie zrozumiałem, że to nie była rozmowa o pieniądzach.
„Marian, ja tylko chciałam, żeby nam się udało” – powiedziała. „Komu? ” – zapytałem. „Bo twoje faktury nie zgadzają się z rzeczywistością od roku”.
Wstałem od stołu, zabrałem dokumenty i skierowałem się do drzwi. Paweł odprowadził mnie do wyjścia. Stał tam, trzymając się framugi, i patrzył na mnie tak, jakby świat mu się właśnie wymykał z rąk. Kiedy wychodziłem, usłyszałem jego cichy głos.
„Tato, ja nie wiedziałem”. „Wiem, synu” – powiedziałem. „I dlatego ci powiem, co znalazłem.
Masz prawo wiedzieć”.
