Miała dokładnie te same brązowe oczy co moja żona. Przytuliła sweter do siebie, a ja poczułem, jak coś we mnie pęka. Powiedziała: “Codziennie to ty będziesz chodzić do szkoły, a nie w takim swetrze”. Tym tonem, jakim mówi się do dziecka, które przynosi do domu kamień znaleziony w parku.
Wtedy zrobił coś, czego do końca życia nie zapomnę. Zanim zdążyłem zareagować, odwrócił się i podszedł do nowoczesnego biokominka stojącego przy ścianie. Jej zmęczone dłonie, jej wieczory, jej miłość do wnuczki. Bez zastanowienia podbiegłem do kominka i sięgnąłem do środka.
“Że twoja matka do końca wierzyła, że jesteś lepszym człowiekiem? ”
Przez całą drogę do Poznania słyszałem w głowie głos Elżbiety. Kiedy dotarłem do domu, była już późna noc. Nadal wisiały te same firanki.
Przez chwilę obracałem w dłoni kopertę, potem wstałem i poszedłem do gabinetu. “Dopilnuj, żeby wszystko trafiło do właściwych rąk”. W końcu wróciłem do folderu. Był to zeskanowany list napisany przez Elżbietę kilka miesięcy przed śmiercią.
Wszystko zaczęło się dwadzieścia lat temu. Kiedy wróciłem do komputera, odkryłem kolejny folder, tym razem nazwany “Skrytka”. To brzmiało bardzo rozsądnie i bardzo podobnie do niej. Jeszcze tego samego dnia zadzwoniłem do kancelarii prawnej poleconej przez mojego dawnego znajomego.
“Boże” – to było jedyne słowo, jakie przyszło mi do głowy. Potwierdzenia własności, aktualne wypisy z ksiąg wieczystych, kilka zaświadczeń i przede wszystkim dostęp do skrytki bankowej. Do tego doszły zobowiązania wobec banków i partnerów biznesowych. Nigdy nie przyszło mi do głowy, że może mieć ich mniej, niż pokazuje światu.
Kilka dni później Weronika rozpoczęła procedurę uzyskiwania kolejnych dokumentów potrzebnych do otwarcia skrytki bankowej. Od śmierci Elżbiety wnuczka coraz częściej do mnie dzwoniła. Wieczorem zadzwonił do mnie ponownie. Za każdym razem zadawał te same pytania.
W końcu przyjechał do Poznania. Nagle wstał od stołu i podszedł do okna. Po sprawdzeniu dokumentów pracownik banku zaprowadził nas do niewielkiego pomieszczenia. Potem ostrożnie wziąłem kopertę do ręki.
Ostatni list Elżbiety. “Mój kochany Bogdanie, jeśli czytasz ten list, oznacza to, że nie ma mnie już obok was. Wiem, że możesz mieć do mnie żal. ”
Na kolejnych stronach wracała do historii Teresy.
Potem list stawał się coraz bardziej osobisty. Płaciłam podatki i odkładałam dokumenty do szuflady. Potem dotarłem do najważniejszego fragmentu, tego, którego wszyscy szukaliśmy od początku. “Kto się do tego namówił?
”
Potem pojechałem do Wrocławia. Wracając do Poznania, wiedziałem już, co zrobiłaby Elżbieta. Nie wróciliśmy do tego, co było kiedyś. Przyjeżdżała do mnie coraz częściej.
Potem wróciła do pracy. Wziąłem gwiazdę do ręki. Dziękuję, że byliście ze mną do samego końca.
Do zobaczenia w następnym filmie.
