Lotte lag in het ziekenhuisbed, uitgeput maar overstromend van geluk. Naast haar lag haar pasgeboren dochter, een klein wondertje met gebalde vuistjes. Ze kon haar ogen niet van het meisje afhouden. Toen de deur openging en Jeroen binnenkwam, verwachtte ze vreugde op zijn gezicht te zien.
Maar zijn blik was van steen. Hij keek niet eens naar de baby. “Jeroen, kijk naar haar,” fluisterde ze. “Ze is zo mooi.
”
“We moeten praten,” zei hij kil. Lotte voelde een steen in haar maag. Ze kende die toon. Dat was de toon die hij gebruikte vlak voordat hij iets vernietigends zou zeggen.
“Ik ben niet van plan om jou en dat kind te onderhouden,” zei hij bot. “Wanneer je ontslagen wordt, kom je niet terug naar mijn appartement. ”
De woorden sloegen in als een moker. Lotte voelde het bloed uit haar gezicht wegtrekken.
“Wat? Jeroen, dit is onze dochter. Jouw dochter. ”
“Ik ben teruggekomen op dit hele plan,” beet hij haar toe.
“Een gezin, een kind, dat is niets voor mij. Ik heb iemand anders ontmoet. Zij is succesvol en zelfstandig, en ze hangt niet aan mijn nek. ”
Lotte probeerde overeind te komen, maar een felle pijn schoot door haar lichaam.
Tranen vertroebelden haar zicht. “Maar we zijn getrouwd. Ik heb jouw kind gekregen. ”
“Dan vraag je een scheiding aan,” zei hij onverschillig.
“En kinderalimentatie via de rechter. Maar ik waarschuw je: officieel verdien ik bijna niets, dus reken op niet veel. ” Hij draaide zich om en liep naar de deur. Precies op dat moment zwaaide de deur open.
In de deuropening stond een lange, oudere man in een perfect gesneden pak. Zijn rug was kaarsrecht, zijn blik staalhard. Achter hem stonden twee mannen in donkere pakken. “Opa!
” fluisterde Lotte. Luitenant-generaal buiten dienst Willem van den Berg stapte de kamer binnen. Zijn aanwezigheid alleen al veranderde de sfeer. Jeroen verstijfde zichtbaar.
“Lotte, kind,” klonk zijn warme, diepe stem. “Vergeef me dat ik niet eerder ben gekomen. Ik hoorde pas vanmorgen dat je was bevallen. ”
Lotte kon haar tranen niet langer tegenhouden.
Ze stak haar hand naar hem uit, en hij nam haar vingers voorzichtig in zijn grote, verweerde handen. “Opa, wat ben ik blij u te zien. ”
Willem boog zich over het wiegje en keek naar het slapende meisje. “Mijn achterkleindochter,” zei hij trots.
“Een schoonheid. Ze lijkt op onze familie. ”
“Pardon? ” probeerde Jeroen ertussen te komen.
“Dit is een privégesprek. ”
De generaal draaide zich langzaam naar hem om. Zijn blik was zo scherp dat Jeroen onwillekeurig een stap achteruit deed. “Ik heb alles gehoord,” zei Willem kalm.
“Ik stond de afgelopen vijf minuten achter de deur. Ik wilde je de kans geven je als mens te gedragen. Die kans heb je niet benut. ”
Jeroen werd bleek.
“Dit gaat u niets aan. ”
“Mijn kleindochter en mijn achterkleindochter gaan mij wel degelijk aan,” antwoordde Willem. Zijn stem bleef rustig, maar er lag een ijzeren dreiging in. “Jij denkt dat je slim bent, Jeroen.
Je verbergt je inkomen, je doet alsof je niets bezit. Maar ik heb mijn hele leven gewerkt met mensen zoals jij. Mensen die denken dat ze boven de wet staan. ” Hij haalde een telefoon uit zijn binnenzak.
“Laten we eens kijken wat de belastingdienst zegt over jouw laatste drie jaar. ”
Jeroen begon te zweten. “U kunt niets doen. Dit is privé.
”
“Privé? ” Willem glimlachte, maar zijn ogen bleven koud. “Ik heb connecties waar jij alleen maar van kunt dromen. Binnen een uur heb ik een complete analyse van jouw financiën op mijn bureau.
Jouw verborgen rekeningen, jouw zijprojecten, jouw belastingontduiking. Denk je echt dat jij de eerste bent die ik op deze manier aanpak? ”
Jeroen schraapte zijn keel. “Luister, we kunnen dit zakelijk regelen.
Ik wil geen problemen. ”
“Te laat,” zei Willem. Ik heb alles wat ik nodig heb. Jij gaat nu met mij en mijn advocaten praten.
Lotte en haar dochter hebben recht op de helft van alles wat jij verborgen hebt gehouden. En ik zorg er persoonlijk voor dat je dat nooit meer vergeet. ”
Jeroen leek te krimpen onder de blik van de generaal. Zijn zelfverzekerde houding was volledig verdwenen.
“Wat wilt u van mij? ”
Ik wil dat je hier nu vertrekt, zei Willem kalm. En dat je nooit meer in de buurt komt van mijn kleindochter of haar kind. Zonder haar toestemming zie je hen nooit meer.
De juridische papieren heb je morgen op kantoor. Vragen? Jeroen opende zijn mond, maar er kwam geen geluid uit. Zonder nog een woord te zeggen draaide hij zich om en verliet de kamer.
De twee mannen in pakken volgden hem zwijgend. Toen de deur dichtviel, zakte de spanning uit Lotte weg. Ze begon te huilen, maar dit keer waren het andere tranen. Tranen van opluchting en van ongeloof.
“Opa,” snikte ze. “Ik wist niet dat ik u nog had. ”
Willem ging op de rand van het bed zitten en nam haar hand in de zijne. “Je hebt mij altijd gehad, kind.
Ik heb een fout gemaakt door je uit het oog te verliezen. Dat zal niet meer gebeuren. ”
Hij keek naar het slapende meisje in het wiegje en zijn gezicht werd zachter. “Weet je wat we gaan doen?
Ik zorg ervoor dat jij en deze kleine dame alles krijgen wat jullie verdienen. Maar eerst moet je rusten. Sterke mensen worden niet in één dag herbouwd. ”
Lotte glimlachte door haar tranen heen.
Voor het eerst in jaren voelde ze zich veilig. —
