Zerwałam wzrok z talerza, czując na sobie ciężar spojrzeń całej rodziny Jana. Marta właśnie spakowała dokumenty rozwodowe do torebki i położyła je przede mną, jakby to był najzwyklejszy rachunek do zapłacenia. – Nie myśl sobie, że twoje milczenie zmusi nas do znoszenia cię do końca życia – syknęła. Gdyby to było rok temu, uciekłabym do łazienki.
Ale nie teraz. Za dużo już przełknęłam w ciszy. Ja miałam odejść z niczym, bez prawa do jakiegokolwiek majątku nabytego w trakcie małżeństwa, w tym nawet bez prawa do mieszkania zapisanego na Jana, na które przez lata potajemnie dokładałam własne oszczędności. Schowałam pękniętą perłę do dłoni i spojrzałam prosto na Martę.
– Czy ty w ogóle pasujesz do mojego syna? – zapytała z wyższością. Poczułam nagle ochotę do śmiechu. Podniosłam dokumenty, złożyłam je równo i włożyłam z powrotem do torebki Marty.
Wchodząc do zamożnego domu, wiedziałam, że to nie będzie miła rozmowa, ale nie spodziewałam się, że potraktują mnie jak intruza. Jan zagryzł wargi, spojrzał na matkę, na ojca, na milczących gości, po czym odwrócił się do mnie i powiedział:
– Justyna, wracajmy do domu i tam porozmawiajmy. Kiedy wyrzucała do kosza obiad, który ugotowałam, mówiłeś „odpuść”. Uderzyli mnie i zmuszają do rozwodu.
Pochylił się więc i ściszonym głosem zaczął mówić do mnie jak do niesfornego dziecka. – Wrócimy do domu, wszystko wyjaśnimy, a ja porozmawiam z matką. Stefan natychmiast zmarszczył brwi, a jego lodowate spojrzenie miało mnie zmusić do milczenia. Marta postąpiła krok do przodu i wycelowała we mnie palec.
– Nie waż się porównywać mnie do siebie. Prawdopodobnie wciąż nie zdawała sobie sprawy, z kim ma do czynienia, albo po prostu była przyzwyczajona do oceniania ludzi po pozorach i tanich plotkach. Marta odwróciła się gwałtownie do męża. – Pieniądze dają wam prawo do zastraszania ludzi – powiedziałam cicho.
Jan zrobił krok do przodu, a jego głos był ochrypły. – Twój los należy do ciebie. Tacy ludzie jak ona, przyzwyczajeni do dominacji i oceniania świata miarą siły, nie znoszą, gdy ktoś im się sprzeciwia. Skinął na mecenasa Karola, by ten spakował dokumenty, po czym zwrócił się do mnie.
Przez cały wieczór, kiedy mnie bito, zmuszano do podpisu i spychano do narożnika, potrafiłam zachować twardość, ale widok córki w tym miejscu sprawił, że cała moja obrona pękła. Podbiegłam do niej natychmiast. Przytuliła się mocno do moich nóg. Delikatnie wziął wnuczkę na ręce i powiedział:
– No, a teraz dziadek zabierze Anię do domu.
Te same oczy, ten sam kształt nosa. Dopiero gdy wjechaliśmy na most, tata zapytał cicho:
– Żałujesz czegoś? – Tak – odpowiedziałam. – Nie masz do mnie żalu?
– zapytał. Gdy zbliżaliśmy się do domu taty, mój telefon zaczął wibrować. – Dzisiaj po południu te dokumenty dotrą do Warszawy. Kiedy człowiek kocha, nie ma co do tego wątpliwości.
Godzinę później wchodziłam do gabinetu prawnego. – Powinnam była zgłosić się do pani znacznie wcześniej. Serce podeszło mi do gardła. Jednak gdy doszedł do ostatniej strony, jego głos wyraźnie zwolnił.
Wzięłam kartkę do ręki, a moje oczy natychmiast wychwyciły znajomy zapis. Mecenas Karol przysunął do siebie teczkę. Widziała niechęć Marty do mnie i rosnący dystans Jana. – Dzwoni do mnie od samego rana – powiedziała.
– Justyna, przysięgam, że nie miałem pojęcia, iż matka posunie się do czegoś takiego. Mój limit współczucia się wyczerpał. Pojechałam do szpitala razem z mecenasem Karolem. Wieczorem, gdy wróciłam do domu, zastałam tatę bawiącego się z Anią.
Jeden z naszych ludzi rzucił się w stronę motocyklisty, co zmusiło napastnika do gwałtownego skrętu. Gdy sytuacja została opanowana, a zamachowiec obezwładniony, swofołowano go do biura mecenasa Karola. Mężczyzna tylko się zaśmiał, dając do zrozumienia, że doskonale wie, kim jesteśmy. Natychmiast podłączyliśmy pendrive do komputera.
Pojechaliśmy do Serocka. Karol otworzył ukryty w szafie sejf i wyciągnął brązowy, skórzany notes. Na końcu pamiętnika widniał dopisek skierowany bezpośrednio do mnie. Podpis cyfrowy zatwierdzający ostatni trefny przelew w projekcie Wistula należał do Jana.
Jan trafił do szpitala z urazem głowy i złamanym obojczykiem. Ja wróciłam do pracy, żyjąc skromnie, ale szczęśliwie u boku mojego ojca.
