Emma Carter nie miała już sił nawet na to, by zdjąć buty, gdy przepychała się przez szklane drzwi spa. Spóźniła się pół godziny, a telefon padł jej na parkingu. Ramiona miała napięte do granic, bo od trzech tygodni pracowała po szesnaście godzin. Jej szefowa Patricia jasno dała jej do zrozumienia, że od prezentacji dla Hendersona zależy cała jej przyszłość zawodowa.
W pokoju numer siedem, wśród migoczących solnych lamp, Emma rozebrała się, nie zwracając uwagi na nic dookoła. Położyła się na stole, twarzą w poduszkę, i westchnęła z ulgą. — Proszę się nie oszczędzać — wymamrotała. — Moje ramiona to cmentarzysko stresu.
Usłyszała ciche kroki. Potem rozległ się niski, spokojny głos:
— Ciężki tydzień. Mężczyzna. Nie przypominała sobie, żeby rezerwowała masaż u mężczyzny, ale była zbyt zmęczona, aby się tym przejmować.
Mięśnie to mięśnie. — Ciężki rok — poprawiła go. — Pracuję w marketingu. Moja szefowa depcze mi po piętach, a mój klient to ten cały Henderson.
Technologiczny magnat, który może zrobić lub zepsuć naszą firmę. Zapadła cisza. Gdy jego dłonie spoczęły na jej ramionach, Emma natychmiast zrozumiała trzy rzeczy. Po pierwsze, ten człowiek nigdy nie wykonywał profesjonalnego masażu.
Po drugie, uciskał ją tak delikatnie, jakby sprawdzał, czy ciasto drożdżowe już wyrosło. Po trzecie, wyraźnie drżały mu ręce. — Jesteś nowy? — zapytała.
— Zastępuję dziś kogoś. Wyskoczyła nagła sytuacja — odparł, a w jego tonie pojawiła się sucha, żartobliwa nuta. — A czym się zazwyczaj zajmujesz? — Pracuję w korporacji.
Biznes, spotkania, tabele i ludzie, którzy traktują siebie o wiele zbyt poważnie. Emma prychnęła. Brzmiało dokładnie jak jej życie. Zaczęła mówić o kampanii, o stresujących snach, w których występowała przed klientem bez spodni, o tym, że Henderson to podobno czarna owca z Doliny Krzemowej.
Mężczyzna słuchał, zadawał pytania, zbyt uważne jak na masażystę. — Ten Henderson ma imię? — zapytał nagle. — James Henderson.
— Nigdy o nim nie słyszałaś? — Nie powinnam. Ty go znasz? — Znajomość ogólna — odpowiedział, ale coś w jego głosie brzmiało dziwnie napięte.
Emma kontynuowała, wygłaszając długą tyradę o cynicznym podejściu korporacji, o tym, że ludzie na szczycie stawiają zysk ponad wszystko. Za każdym razem, gdy mówiła o Hendersonie, jego dłonie zatrzymywały się na jej plecach. — Myślisz, że ten Henderson nie dba o ludzi? — zapytał.
— Z mojego doświadczenia? Ludzie na szczycie zawsze stawiają zysk nad ludzi. Tak działa system. — Ludzie zwykle nie są jednowymiarowi.
Może ten Henderson pracuje długo, bo naprawdę zależy mu na tym, co tworzy. W końcu jego dłonie całkowicie się zatrzymały. — Chcesz znać prawdę? — powiedział.
— Nie jestem twoim masażystą. Głowa Emmy podskoczyła z poduszki. — Co to znaczy? — warknęła.
— Kto ty jesteś? — Miałem być w pokoju szóstym na spotkaniu biznesowym. Asystentka źle to zarezerwowała. A potem przyszłaś ty i zaczęłaś mówić.
Spanikowałem. — Spanikowałeś i postanowiłeś udawać mojego masażystę? To szaleństwo! — Przysięgam, nie miałem złych zamiarów.
Wyglądało na to, że naprawdę potrzebujesz kogoś do rozmowy. — Wyjdź. Teraz — syknęła Emma. — Zanim zadzwonię po ochronę.
Mężczyzna westchnął, ale zanim wyszedł, zatrzymał się w drzwiach:
— Myślę, że nie doceniasz siebie. Ta pasja przebija nawet przez narzekania na szefa. Nie pozwól, by cynizm ją zabił. Drzwi zamknęły się.
Emma leżała twarzą w dół, z sercem bijącym jak oszalałe. W głowie wirowały jej myśli. Coś w jego głosie brzmiało znajomo. Sięgnęła po telefon i wpisała w Google “James Henderson”.
Ekran wypełniły zdjęcia mężczyzny w średnim wieku. Ciemne włosy, mocna szczęka, szaro-niebieskie oczy. To był on. Facet, który właśnie udawał jej masażystę, to był James Henderson.
Jej najważniejszy klient. Człowiek, który miał zadecydować o przyszłości jej firmy. A ona spędziła ostatnie trzydzieści minut, opowiadając mu, że jest cynicznym, wypranym z emocji pracoholikiem, który buduje imperia kosztem ludzi. Następnego dnia rano Patricia wpadła do biura Emmy jak burza.
— James Henderson dzwonił o siódmej rano. Chce, żebyśmy poprowadzili całą kampanię. Całą kampanię, rozumiesz? Ale postawił jeden warunek — powiedziała Patricia, a jej oczy zwęziły się podejrzliwie.
— Chce, żebyś to ty prowadziła projekt. Ty osobiście. Emma poczuła, jak ziemia osuwa jej się spod stóp. Cały dzień chodziła w amoku.
Henderson zatrudnił ich tylko dlatego, że wylała przed nim całe swoje serce. A jeśli to była gra? Jeśli chciał ją upokorzyć? Rachel, jej najlepsza przyjaciółka, próbowała ją uspokoić.
— Dostałaś tę szansę, bo jesteś dobra w tym, co robisz. Henderson nie ryzykowałby kampanii swojej firmy, gdyby nie wierzył w twoje umiejętności. Pod koniec dnia do biura Emmy weszła sekretarka z bukietem kwiatów i kopertą. Emma otworzyła kopertę z bijącym sercem.
W środku był list napisany prostym, szczerym pismem:
*”Droga Emmo, nie wiedziałem, że to ty, gdy wygłaszałem teorię o tym, że ludzie na szczycie mogą dbać o innych. Teraz wiem, że masz rację — ludzie na szczycie często stawiają zysk ponad wszystko. Ja staram się być inny, ale ty jesteś dowodem na to, że cynizm nie zawsze wygrywa. Zapraszam Cię na kolację do Bistro Modern w piątek.
Jeśli nie przyjdziesz, zrozumiem. Ale chciałbym, żebyś wiedziała — szansa, którą dostałaś, jest w stu procentach zasłużona. — James”*
Emma czytała ten list tyle razy, że znała go na pamięć. W piątek stanęła przed lustrem, z czarną sukienką w dłoniach, i poczuła, jak strach ściska jej gardło.
Co ona robi? To był on. Człowiek, który udawał masażystę, który słuchał jej żali i który teraz zapraszał ją na kolację. To wszystko było zbyt absurdalne.
Ale gdzieś głęboko, w tym chaosie, czuła też coś innego. Ciekawość. Pociąg. Nie mogła udawać, że tego nie ma.
Ta kolacja mogła być katastrofą. Albo mogła być początkiem czegoś, czego wcale się nie spodziewała. Emma wzięła głęboki oddech i chwyciła torebkę.
Istniał tylko jeden sposób, żeby się przekonać.
