Kamila otarła łzy wierzchem dłoni i dociągnęła ostatnią nakrętkę rury. W piwnicy było zimno, ale napięcie sprawiało, że pot spływał jej po plecach. Poprawiła czapkę z logo firmy Hydrosystem i z satysfakcją spojrzała na naprawioną instalację. Radio przy pasku zaskrzypiało.
– Kowalska, mamy zgłoszenie na Słonecznej 17, mieszkanie 84. Pękła rura w łazience. Właściciel jest wściekły. Kamila westchnęła, ale spakowała narzędzia.
Cztery lata wcześniej nikt nie wierzył, że drobna dwudziestotrzylatka da radę w takim zawodzie. Nawet szef Bogdan patrzył na nią z powątpiewaniem, ale ona położyła na stole dyplom technika i powiedziała, że to robota, którą zna od dziecka. Ojciec zabierał ją na swoje zlecenia, odkąd pamięta. Przez te lata udowodniła, że kobiece ręce potrafią naprawić to, czego inni nie potrafią.
Klienci ją cenili za uprzejmość i porządek. Budynek przy Słonecznej 17 był nowy, dziesięciopiętrowy. Kamila weszła windą na piąte piętro i zadzwoniła. Drzwi otworzył zdenerwowany mężczyzna po trzydziestce.
– Czekam trzy godziny! Cała podłoga jest zalana – wykrzyczał na powitanie. – Dzień dobry, jestem z Hydrosystem, Kamila Kowalska. Proszę mi pokazać, gdzie jest awaria – odpowiedziała spokojnie.
Mężczyzna zmierzył ją wzrokiem. – Pani jest hydraulikiem? – zapytał nieufnie. – Ja sama – odparła krótko.
W łazience faktycznie było źle. Rura pod umywalką przeciekała, woda rozlała się po podłodze. Kamila zakręciła zawór, rozłożyła narzędzia i wzięła się do pracy. – Ile to potrwa?
– dopytywał. – Trzydzieści, czterdzieści minut. Trzeba wymienić rurę. Nazywam się Rafał – powiedział nagle.
– Miło mi – odparła, nie odrywając się od pracy. – I długo pani pracuje jako hydraulik? Nie boi się pani? To w końcu męska robota.
– Rury nie gryzą, a narzędzia są takie same dla każdego – uśmiechnęła się lekko. Rafał parsknął. – Jest pani odważna. Z charakterem.
– Z charakterem – przyznała. Gdy skończyła, zaproponował herbatę. Kamila chciała odmówić, ale coś w jego spojrzeniu sprawiło, że została. Rozmawiali o wszystkim, a on okazał się dobrym rozmówcą.
Gdy wychodziła, zapytał: – A gdybym kiedyś zaprosił panią na kawę? Nie jako hydraulika, ale jako kobietę. – Dobrze – odpowiedziała ku własnemu zaskoczeniu. Związek rozwijał się szybko.
Dwa tygodnie później Rafał przedstawił ją matce, Helenie, puszystej kobiecie o przenikliwym wzroku. – Czyli jesteś hydraulikiem? Ile płacą za tak męską pracę? – zapytała zamiast powitania.
– Wystarczająco, by żyć godnie – odparła Kamila. Helena zacisnęła usta i przez cały wieczór ignorowała obecność synowej, zwracając się do syna i nazywając ją „tą twoją koleżanką”. Kamila nie obrażała się, znała takie uprzedzenia. Propozycja małżeństwa padła trzy miesiące później.
Był zdenerwowany, rozlał wino, ale wyznał, że chce budzić się przy niej każdego ranka. Kamila przyjęła, choć coś ją niepokoiło. Rafał bywał drażliwy, zwłaszcza gdy w grę wchodziła matka. Ślub był skromny.
Helena ledwo ukrywała niezadowolenie. Podczas miesiąca miodowego Kamila rozmawiała z kelnerem na plaży i zapytała o godzinę otwarcia kawiarni. Rafał urządził scenę zazdrości. – Flirtowałaś z nim specjalnie przede mną!
– krzyknął, chwytając ją za łokieć. – Tylko zapytałam o godzinę – tłumaczyła oszołomiona. Godzinę później przepraszał na kolanach, z bukietem róż. Kamila wybaczyła.
W końcu zazdrość to dowód miłości, tak myślała. Po powrocie do domu zaczęło się najgorsze. Rafał zażądał, by zrezygnowała z pracy. – Moja żona nie będzie grzebać w cudzych toaletach.
To poniżające – oświadczył. – Ale kocham swoją pracę – protestowała. – Ja będę utrzymywał rodzinę. Kobieta powinna zajmować się domem – uciął.
Nawet zadzwonił do Bogdana, by powiadomić go o rezygnacji. Kamila wściekła się po raz pierwszy, ale Rafał spojrzał na nią tak zimno, że cofnęła się. – Jestem twoim mężem. To ja decyduję, co jest najlepsze dla mojej rodziny.
Tej nocy pierwszy raz ją uderzył. Nie mocno, tylko tak, by upokorzyć. Potem płakał, przepraszał, przysięgał, że to się nigdy nie powtórzy. Bez pracy, zamknięta w czterech ścianach, powoli traciła siebie.
Helena wpadała kilka razy w tygodniu i zawsze miała coś do zarzucenia: źle wyprasowana koszula, za dużo sałatek na obiad. Kamila zaciskała zęby i milczała. W obecności matki Rafał zmieniał się w uległego synka, który nigdy nie bronił żony. Mijał rok, potem drugi.
Kamila stała się cieniem dawnej siebie, a Rafał wybuchał o byle co: niedosolona zupa, źle złożone skarpety. Każdemu atakowi towarzyszyły popchnięcia, szarpnięcia za włosy, a potem łzy i obietnice. W trzecim roku męża nie awansowano. Zaczęło się dziać gorzej.
Potrafił rzucić talerzem o ścianę, popchnąć ją tak, że się przewracała. Dwa razy spakowała walizkę i uciekła do przyjaciółki, ale zawsze wracał, padał przed nią na kolana, błagał i obiecywał poprawę. Helena stała obok i przy każdej okazji powtarzała: – Wiadomo, że cię nie ceni. Dałaś mu mieszkanie i pieniądze, a nawet nie umiesz ugotować obiadu.
Kamila myślała o rozwodzie, ale bała się. Dokąd pójdzie? Po trzech latach bez pracy straciła pewność siebie. Próbowała rozmawiać z Rafałem o powrocie do zawodu, ale ten złapał ją za ramiona i potrząsnął.
Tej nocy uderzył ją naprawdę. Rano Kamila patrzyła na siniak pod okiem i wiedziała, że musi uciekać. Potajemnie zaczęła odkładać pieniądze i planować wyjście. Nie przypuszczała, że wszystko wydarzy się tak szybko.
Tamtego październikowego poranka obudziła się z ciężkim przeczuciem. Padał deszcz, a wiatr rzucał liście na okna. Rafał nerwowo zapinał koszulę. – Dlaczego nie wyprasowałaś mojego szarego garnituru?
– warknął. – Przepraszam, zapomniałam – powiedziała cicho. – Jest za późno. Mam ważne spotkanie z zarządem, a przez twoje zaniedbanie będę wyglądał jak łachman.
Drzwi zatrzasnęły się z hukiem. Telefon zadzwonił. To była Helena. – Rafał mówi, że znowu mu nie wyprasowałaś garnituru.
Dziś jest dla niego ważny dzień. – Nie wiedziałam – próbowała Kamila. – Jak mogłaś nie wiedzieć? Cały tydzień o tym mówił.
Dziś wpadnę do was. Trzeba sprawdzić, czy wszystko w porządku. Widziałam kurz na górnych półkach. – Heleno… – Nie próbuj dyskutować.
Mój syn haruje na was oboje. Kamila odłożyła telefon. Coś w niej pękło. Spędziła dzień mechanicznie, ale myślała tylko o jednym: kim była kiedyś i czym się stała.
O trzeciej zadzwonił dzwonek. Helena stała w progu z trzema torbami zakupów. – Pomóż mi wnieść. Kupiłam wszystko na barszcz.
Pokażę ci, jak go dobrze przygotować, bo ostatnio za bardzo go posoliłaś. Przez dwie godziny matka Rafała wydawała rozkazy i krytykowała każdy ruch. – Za grubo kroisz marchewki. Rafał lubi drobne.
Po co tyle cebuli? To powoduje zgagę. Kamila zaciskała zęby. W pewnym momencie Helena odebrała telefon i wróciła zmartwiona.
– To był Rafał. Ma problemy w pracy i wypił trochę z kolegami, żeby złagodzić stres. – Może lepiej, żeby spędził noc u znajomego? – zaproponowała Kamila ostrożnie.
Teściowa spojrzała z pogardą. – Mąż powinien wracać do domu do żony. Twoim zadaniem jest go wspierać, a nie wyrzucać z własnego domu. Rafał wrócił o ósmej wieczorem.
Był pijany, śmierdział alkoholem. – Ach, moja wierna żona – wybełkotał z kpiną. – Gotuje i się stara. – Nie awansowali mnie.
Trzy lata harowałem jak wół, a wybrali Nowaka. – Bardzo mi przykro – powiedziała Kamila, stawiając przed nim talerz barszczu. – Chcesz zjeść? – Lepiej?
– odepchnął talerz, wylewając część barszczu na obrus. – Nawet koszuli nie potrafisz porządnie wyprasować. Helena próbowała go uspokoić, ale on wstał, wywracając krzesło. – Siedzisz tam jak niemowa!
– krzyknął do żony. – Nawet mnie nie wesprzesz. – Rafał, ja… – Milcz! Talerz poleciał o ścianę i rozbił się w drobny mak.
Czerwone plamy rozlały się po całej kuchni, brudząc zasłony i kafelki. Kamila cofnęła się do lodówki. – Robisz to specjalnie, prawda? Prowokujesz mnie celowo – syknął, zbliżając się.
– Rafał, po prostu za dużo wypiłeś. Połóż się, porozmawiamy jutro – próbowała. – Ach tak, jeszcze jestem pijakiem! – złapał ją za ramiona i popchnął z całej siły.
Kamila upadła, uderzając ramieniem o komodę. Ból przeszył jej ciało. – Wystarczy! – krzyknęła.
Helena nawet nie próbowała pomóc. – Sąsiedzi usłyszą – syknęła tylko. Rafał wyciągnął klucze z kieszeni i rzucił je matce. – Zamknij ją tutaj.
Jeszcze nie skończyłem uczyć mojej żony szacunku. Helena włożyła klucze do torebki. – To twoja wina. Nie prowokuj go – rzuciła i wyszła.
Drzwi zamknęły się z trzaskiem, zamek kliknął. Kamila została sama z pijanym mężem. Rafał pochylił się nad nią, ale zamiast ciosu osunął się po ścianie na podłogę. – Nienawidzę mojej pracy.
Nienawidzę tego Nowaka. Nienawidzę wszystkiego – wymamrotał. Kamila podniosła się ostrożnie. – Połóż się, musisz odpocząć – powiedziała.
Tym razem nie protestował. Dał się zaprowadzić do sypialni i zasnął. Kamila wróciła do kuchni. Bolące ramię, porozbijane naczynia, zasychający barszcz na ścianie.
A przede wszystkim zamknięte drzwi. Teściowa zabrała wszystkie klucze, a zapasowego kompletu nie było. Wyjście balkonem? Mieszkali na piątym piętrze.
Bez sprzętu wspinaczkowego nie miało to sensu. Była uwięziona. A gdy Rafał się obudzi? Znowu wybuchnie.
Wtedy zaświtała jej myśl. Była hydraulikiem. Nie umiała otwierać zamków, ale znała instalację budynku jak własną kieszeń. Spojrzała na grzejnik.
Jeśli nie może wyjść z mieszkania, może sprawić, że samo mieszkanie stanie się niezdatne do użytku. A wtedy nikt nie będzie jej mógł zatrzymać. Wyciągnęła z szafki swoją starą torbę z narzędziami – tę samą, którą Rafał z pogardą wrzucił w kąt, gdy kazał jej zrezygnować z pracy. Teraz miały być jej bronią.
Najpierw zamknęła i zablokowała zawory wszystkich grzejników. Potem poluzowała połączenie kranu z zimną wodą, tak by puściło w odpowiednim momencie. Z przedpokoju wyjęła bezpieczniki, zostawiając tylko minimalne oświetlenie. Na końcu otworzyła i zamknęła palniki kuchenki, by stworzyć wyczuwalny zapach gazu – wystarczający, by zaalarmować, ale niegroźny.
Usiadła w fotelu przy oknie i czekała. Klucz przekręcił się w zamku po czterdziestu minutach. Kamila pociągnęła za sznurek przywiązany do kranu. Woda trysnęła, zalewając łazienkę.
Helena weszła i od razu wyczuła gaz, zobaczyła ciemność i usłyszała płynącą wodę. – Co się dzieje? Coś ty zrobiła? – krzyknęła.
Kamila wyszła jej naprzeciw ze spokojem. – Dobry wieczór, Heleno. Mamy małą awarię. Pękła rura, elektryczność odcięta, a wygląda na to, że jest wyciek gazu.
Lepiej nie włączać ogrzewania. Woda już pokryła podłogę w łazience i przesiąkała do korytarza. – Jesteś szalona! Rafał!
Rafał, obudź się! – krzyczała teściowa, ale mężczyzna tylko przewrócił się na drugi bok. – Nie obudzi się przez dwie, trzy godziny – powiedziała Kamila. – A za chwilę zaczną pukać sąsiedzi albo wezwą policję.
– Pozwę cię! To celowe zniszczenie mienia! – Nic podobnego, Heleno. To wypadek, który zdarzył się, gdy ty i twój syn trzymaliście mnie zamkniętą wbrew mojej woli po tym, jak on stosował wobec mnie przemoc.
Mam zdjęcia siniaków i świadków. Klucze – wyciągnęła dłoń. – Odchodzę. Radzę wezwać służby, zanim zaleje cały budynek.
Helena, sparaliżowana strachem, wyciągnęła klucze. – Będziesz żałować. Rafał cię znajdzie. – Nie znajdzie.
Złożę pozew o rozwód i wyjadę z miasta. Mam dowody jego przemocy. Kamila oddzieliła swoją kopię kluczy, resztę rzuciła na zalaną podłogę. – Żegnaj, Heleno.
Powiedz Rafałowi, że nie jestem już jego własnością. Drzwi zamknęły się za nią, a z każdym krokiem wracała jej wolność. Na ulicy deszcz ustał. Kamila wzięła głęboki oddech i skierowała się na przystanek.
Jechała do siostry Moniki, która od dawna ją zapraszała. W autobusie tuliła torbę z narzędziami i najpotrzebniejszymi rzeczami. Telefon zawibrował – teściowa. Odrzuciła połączenie i wyłączyła telefon.
Od teraz cała komunikacja miała iść przez prawnika. Monika otworzyła drzwi i od razu ją przytuliła. – Wreszcie się zdecydowałaś – powiedziała. – Zdecydowałam – odparła Kamila, a łzy popłynęły jej po raz pierwszy tej nocy.
Siedziały do późna, a Kamila opowiadała o latach upokorzeń i o swoim desperackim planie. – Spowodowałam powódź – zaśmiała się nerwowo. – Ja, profesjonalny hydraulik, niszcząca własną instalację. – Ważne, że wyszłaś – powiedziała Monika, ściskając jej dłoń.
– Jutro rano idziemy do prawnika. Specjalizuje się w prawie rodzinnym. Kamila zasnęła bez strachu po raz pierwszy od lat. Rano obudziło ją słońce, a nie krzyki męża.
Monika już przygotowała śniadanie i otworzyła laptopa z ofertami pracy. – Zobaczmy, co jest dla profesjonalnego hydraulika. – Nie pracowałam trzy lata. Bałam się, że straciłam kwalifikacje – wzdragała się Kamila.
– To jak jazda na rowerze. A wczoraj doskonale pokazałaś, że umiejętności wciąż są – uśmiechnęła się siostra. Pierwsze rozmowy telefoniczne wypadły obiecująco. Firma Hydrotech umówiła ją na rozmowę.
Mecenas Kowalski uważnie wysłuchał historii Kamili. – Ma pani wyraźne przesłanki przemocy domowej. Zdjęcia, raporty medyczne, zeznania? – Kamila pokazała zdjęcia siniaków i wiadomości do przyjaciółek.
– To zadziała na pani korzyść. Mieszkanie należało do męża, ale możemy wnioskować o odszkodowanie za utracone zarobki i szkody moralne. Po sporządzeniu pozwu prawnik poradził jej złożyć doniesienie na policję o przemocy. W telefonie czekało dwadzieścia siedem nieodebranych połączeń od Rafała i piętnaście od teściowej.
Kamila usunęła wszystkie wiadomości bez czytania, zachowując tylko jedną od przyjaciółki, która martwiła się o nią. – Jestem w porządku. Zaczynam nowe życie – odpisała. Rozmowa w Hydrotech poszła znakomicie.
Kamila dostała pracę, a jej partnerem został weteran Piotr. Na początku traktował ją z rezerwą, ale po pierwszej akcji uznawał jej zręczność. – Całkiem nieźle jak na dziewczynę – warknął, choć w jego oczach była szacunek. – Nauczył mnie ojciec.
Był hydraulikiem starej szkoły – odpowiedziała. Po kilku tygodniach pracowali jak dobrze naoliwiona maszyna. Kamila odwiedziła też starych znajomych z Hydrosystemu. Bogdan ucieszył się na jej widok.
– Kowalska, nie wierzę! – uściskał ją. – Przyszłam podziękować za wszystko. Gdyby nie twoje zaufanie, nigdy nie zostałabym profesjonalistką.
– A twój mąż? – zapytał ostrożnie. – Nie przeszkadza ci? – Na razie nie, ale jestem przygotowana na wszystko.
Już nie pozwolę się zepchnąć w kąt. – Jeśli coś się stanie, daj znać. Pomogę ci, w czym tylko mogę – obiecał. W kawiarni Izabela, dawna koleżanka, patrzyła na nią z przerażeniem i podziwem.
– Dobrze zrobiłaś, że odeszłaś. A w Hydrosystemie mamy nowego głównego inżyniera, Damiana, 37 lat, rozwiedziony, bez dzieci. Pytano o ciebie. – Właśnie wyszłam ze związku.
Najpierw muszę dobrze poczuć się ze sobą – uśmiechnęła się Kamila. Rafał otrzymał pozew rozwodowy trzy dni później. Zaczął dzwonić co godzinę. Najpierw groźby i obelgi, potem błagania i obietnice, w końcu szantaż.
„Jeśli nie wrócisz, powiem wszystkim, że specjalnie spowodowałaś powódź, że jesteś niestabilna psychicznie”. Kamila pokazała to prawnikowi. – Groźby i szantaż to dodatkowe dowody przemocy psychicznej. Zachowaj wszystko, ale nie odpowiadaj.
Helena dzwoniła do Moniki, żądając oddania żony syna. – Czasy niewolnictwa minęły – odpowiedziała Monika. – Jeśli pani nie przestanie dzwonić, zgłoszę nękanie. Dwa dni przed rozprawą Rafał pojawił się przed domem Moniki.
Był zaniedbany, z podkrążonymi oczami. – Musimy porozmawiać – wychrypiał. – Nie mamy o czym rozmawiać. Cała komunikacja idzie przez prawnika – odparła stanowczo.
– Chcę cię tylko przeprosić. Byłem potworem. Zmieniłem się. – Słyszałam te przysięgi dziesiątki razy.
Za każdym razem, gdy podnosiłeś na mnie rękę. Już w nie nie wierzę – ucięła. – Kocham cię – powiedział za jej plecami. Odwróciła się.
– To nie jest miłość, Rafale. To obsesja i kontrola. Prawdziwa miłość nie boli. Rozprawa przebiegła szybko.
Rafał nie kwestionował niczego, a nawet zaproponował odszkodowanie, które pomogło jej rozpocząć nowe życie. Kamila została wolną kobietą tego samego dnia, gdy dostała stałą umowę w Hydrotech. Za pieniądze z odszkodowania kupiła małe mieszkanie w nowej dzielnicy. Monika pomogła jej w remoncie.
Pół roku później Kamila stała w swoim mieszkaniu, podziwiając świeżo zawieszone zasłony. Małe studio stopniowo zamieniało się w prawdziwy dom. Wszystko wybrała sama, bez oglądania się na cudze gusta. – Cudnie!
– powiedziała Monika, siedząc na kanapie. – Czasami budzę się i nie wierzę, że to moje – przyznała Kamila. – Że mogę włączyć swoją muzykę, nie bojąc się niczyjej reakcji. Piotr wpadł z prezentem na parapetówkę – zestawem profesjonalnych narzędzi.
– Widziałem, jak dociskałaś kran ścierką kuchenną i kombinerkami. Wstyd dla hydraulika – zaśmiał się. – A tak przy okazji, potwierdzili ci awans. Od pierwszego jesteś oficjalnie starszym inżynierem pogotowia.
Kamila zaniemówiła. – Jestem w firmie dopiero pół roku. – I co z tego? Ważne, jak pracujesz – wzruszył ramionami.
Pewnej soboty obudził ją telefon z nieznanego numeru. – Przepraszam, że dzwonię tak wcześnie. Jestem Łucja, sąsiadka Heleny. Twoja teściowa trafiła do szpitala.
Zawał. W jej kalendarzu znalazłam tylko twój numer. Rafał jest poza zasięgiem. – W jakim szpitalu?
– zapytała Kamila, sama zdziwiona swoją reakcją. – W centralnym, na kardiologii. Godzinę później wchodziła do szpitala z torbą owoców. Helena, wychudzona i blada, patrzyła na nią z niedowierzaniem.
– Co ty tu robisz? – wyszeptała. – Zadzwoniła do mnie pani sąsiadka. Nie mogła skontaktować się z Rafałem.
Jak się pani czuje? – Okropnie. Lekarze mówią, że prawie umarłam. A mój syn nawet nie odbiera telefonu.
– Przyniosłam owoce i wodę. Czy mogę w czymś pomóc? – Po co to robisz? Po wszystkim, co się stało?
– Może po prostu chcę być lepsza, niż pani o mnie myśli. Helena odwróciła wzrok. – On nigdy nie doszedł do siebie po rozwodzie. Zaczął pić.
Mówi, że jego życie się skończyło. – Rafał i ja byliśmy razem nieszczęśliwi. Nie mogłam zostać tylko dlatego, że on bez mnie cierpi. – Wiem.
Sama byłam żoną takiego tyrana. Rafał wyszedł na swojego ojca. Zamiast nastawiać go przeciwko tobie, powinnam była zabrać go do psychologa – przyznała Helena po raz pierwszy. W jej oczach błysnęła wdzięczność.
– Jesteś dobrą dziewczyną. Szkoda, że nie potrafiliśmy tego docenić. Wieczorem Kamila urządziła parapetówkę. Monika, koledzy z Hydrotek, dawni znajomi z Hydrosystemu, a nawet Bogdan z bukietem róż.
– Za ciebie, Kowalska. Za to, że udowodniłaś, że prawdziwy profesjonalista nie zależy od płci, lecz od charakteru – wzniósł toast. Wszyscy zgodnie podnieśli kieliszki. – Chcę zaproponować toast – powiedziała Kamila.
– Za wolność bycia sobą i za każdego z was, kto pomógł mi ją odzyskać. Pod koniec wieczoru podszedł do niej Olgierd, nowy główny inżynier Hydrosystemu. – Wspaniałe mieszkanie. I solidny remont.
Sama robiłaś? – Hydraulikę ja. Elektrykę Piotr – uśmiechnęła się. – Bogdan mówił, że jesteś najlepszym hydraulikiem w mieście.
– Trochę przesadza, ale radzę sobie. Rozmawiali długo i okazało się, że mają wiele wspólnego. – W przyszły weekend planuję wycieczkę nad jezioro. Zaufana grupa znajomych.
Chcesz dołączyć? – zapytał. Kamila zawahała się. Po tym wszystkim, co przeszła, czy warto ryzykować?
Ale przypomniała sobie, że normalni mężczyźni też istnieją. – Chętnie – uśmiechnęła się. – Tylko ostrzegam, fatalnie śpiewam przy ognisku, ale gotuję doskonałą potrawkę. Związek z Olgierdem rozwijał się spokojnie.
Nie spieszyli się, szanowali swoją niezależność. Kamila po raz pierwszy była w relacji, w której nikt nie próbował jej kontrolować. Od czasu do czasu dostawała wiadomości od Heleny, teraz rzeczowe i pozbawione wrogości. Dowiedziała się, że Rafał przeniósł się do innego miasta i podjął terapię.
Nie czuła już nic – ten rozdział był zamknięty. Telefon zawibrował. Wiadomość od Olgierda: „Kocham cię. Do zobaczenia jutro”.
– Ja też cię kocham – odpisała. W tym momencie zrozumiała, że jest naprawdę szczęśliwa. Nie dlatego, że ma u boku mężczyznę, ale dlatego, że ma osobę, która ceni ją taką, jaka jest – silną, niezależną i zdolną naprawić wszystko, co się zepsuje, nawet własne życie.
