Policzek zadzwonił w powietrzu, a mój policzek zapłonął bólem. Zofia Szymańska, w śnieżnobiałej sukni, osunęła się na dywan, łapiąc się za nadgarstek. Łzy płynęły jej strumieniami. Stałam oszołomiona, trzymając się za twarz.
Mój mąż, Dawid Orłowski, nawet na mnie nie spojrzał. Podszedł do Zofii, pomógł jej wstać, a jego głos, gdy do niej mówił, był pełen czułości, jakiej nigdy nie usłyszałam od niego. “Dawidzie, moja ręka boli. Tak bardzo boli.
Moje dłonie są stworzone do grania Chopina. Jeśli zostanę kaleką, nic mi nie pozostanie. ” – szlochała. Dawid odwrócił się do mnie.
W jego oczach nie było ani kropli ciepła. “Katarzyno, na kolana. Przeproś Zofię. ” – rozkazał.
Serce mi zamarło. “Nie popchnęłam jej. Sama się potknęła. ” – wyprostowałam plecy.
Przez trzy lata byłam uległa, ale nie zniosę takiego oszczerstwa. Dawid uśmiechnął się pogardliwie. “Jeszcze śmiesz pyskować? Zapomniałaś, kim jesteś.
Daję ci ostatnią szansę. Na kolana. ” – “A jeśli nie? ” – zapytałam.
“Wtedy zapłacisz swoimi dłońmi. ” – odpowiedział. Dwaj ochroniarze chwycili mnie i przycisnęli do podłogi. Krzyczałam, że trzymam skalpel, że zrezygnowałam z kariery fizyka, by zostać chirurgiem i wyleczyć guza w jego mózgu.
Dawid tylko się zaśmiał. “Skalpel? Myślisz, że jeśli parę razy potrzymałaś nóż kuchenny, to jesteś lekarzem? ” – szydził.
Ochroniarz wyjął metalowe imadło. “Nie, Dawid, pożałujesz tego! ” – krzyczałam. Ale on odwrócił się do Zofii i powiedział: “Zosiu, nie bój się!
Pomszczę cię. ”
Imadło zacisnęło się na moim palcu wskazującym. Trzask. Ból przeszył całe ciało.
Potem środkowy palec. Trzask. Krzyczałam, aż straciłam głos. Zofia chowała się w ramionach Dawida, a na jej ustach igrał uśmiech.
Dawid ani razu się nie odwrócił. Miażdżyli mi palce jeden po drugim, aż straciłam przytomność. Obudziłam się w szpitalu. Lekarz powiedział, że moje palce są nie do uratowania.
“Przywrócenie ich funkcji jest niemożliwe. Będzie pani miała trudności nawet z utrzymaniem szklanki wody. ” – usłyszałam. Wtedy wszedł asystent Dawida, Olek.
Położył na szafce umowę rozwodową i czek na 50 milionów złotych. “Prezes prosił, żeby wzięła pani pieniądze i jak najszybciej opuściła Warszawę. Niech pani nie pojawia się przed panią Zofią. ” – powiedział.
Roześmiałam się. 50 milionów za moje dłonie, które mogły przynieść miliardy. Za moje dłonie, które były jedyną nadzieją Dawida na życie. Wzięłam czek i wrzuciłam go do kosza.
Zadzwoniłam do dziadka, Włodzimierza Dąbrowskiego, głowy potężnego rodu. “Dziadku, wracam. Chcę, żeby cała ich rodzina zapłaciła życiem za moje ręce. ” – powiedziałam.
“Dobrze. Dziadek czekał na te słowa trzy lata. ” – odpowiedział. Następnego dnia przed kliniką czekała flota limuzyn.
Wróciłam do Krakowa, do rodzinnej rezydencji. Profesor Kamiński i moi mentorzy zaprowadzili mnie do laboratorium “Nirvana”. W szklanej komorze wypełnionej regeneracyjnym płynem neuronowym moje dłonie miały się odrodzić. Ból był niewyobrażalny, ale przetrwałam.
Po miesiącach rehabilitacji moje ręce stały się silniejsze niż kiedykolwiek. Potrafiłam obierać winogrono skalpelem, nie uszkadzając miąższu. Tymczasem Dawid dostał ataku. Guz w jego mózgu zaczął postępować.
Lekarze dawali mu 5% szans na przeżycie. Jedyną nadzieją był tajemniczy chirurg, doktor N. Dawid szukał go wszędzie, nie wiedząc, że doktor N to ja. Na Międzynarodowym Forum Gospodarczym w Warszawie pojawiłam się jako dziedziczka Dąbrowskich, w białym garniturze i czarnych aksamitnych rękawiczkach.
Dawid i Zofia byli tam. Zofia próbowała wylać na mnie wino, ale odbiłam je na jej własną suknię. Dawid warknął, że ciągle jej szkodzę. Szepnęłam mu do ucha: “Doktor N to mój przyjaciel.
Jeśli dowie się, jak mnie dziś potraktowałeś, nie zechce cię operować. ” – Zbladł. Zapytał, skąd wiem o doktorze N. Odpowiedziałam, że to nie jego sprawa.
Następnego dnia Dawid przyszedł do mojego biura. Odesłał Zofię w Bieszczady. “Czy teraz pomożesz mi się z nim skontaktować? ” – błagał.
“Przekażesz 5% udziałów w projekcie Wilanów. ” – zażądałam. Zgodził się. Potem podbiłam stawkę do 10%.
Zgodził się. W końcu zażądałam, żeby połamał Zofii wszystkie palce. Zrobił to, na moich oczach, w areszcie. Patrzyłam przez szybę, jak niszczy ręce kobiety, którą rzekomo kochał.
Potem, pod pretekstem audytu, wprowadziłam swoich ludzi do jego holdingu. Odkryliśmy ogromne nieprawidłowości. Firma była na skraju bankructwa. Zaproponowałam pomoc: wykup 41% akcji.
Dawid podpisał, tracąc kontrolę nad firmą. Został prezesem honorowym, a ja dyrektorem zarządzającym. Upokarzałam go przy każdej okazji. Wtedy pojawił się jego kuzyn Wiktor.
Zaproponował, że pomoże mi zabić Dawida podczas operacji, w zamian za stanowisko głowy rodu. Zgodziłam się, ale natychmiast przekazałam jego dowody do CBA. Dawid jednak dowiedział się o naszej rozmowie. Przyszedł do mnie z dyktafonem, żądając zwrotu udziałów i uwolnienia Zofii.
Udawałam przerażenie, ale to był mój plan. Podsunęłam mu informację o profesorze Ratajczaku, który miał go uratować. Dawid uwierzył, że ma szansę. Podpisał umowę powierniczą, oddając mi wszystkie swoje aktywa i długi.
Wieczorem, na bankiecie, agenci CBA aresztowali Dawida. Wylałam mu wino na głowę. “Przegrałeś. ” – powiedziałam.
Jego imperium runęło. Trafił do więzienia, a potem do kliniki, gdy guz pękł. Jego rodzice błagali mnie o ratunek. Odmówiłam.
Na bloku operacyjnym zdjęłam maseczkę i rękawiczki. Dawid zobaczył moje zdrowe dłonie. “To ty… ” – wyszeptał.
“Tak, to ja. Jestem doktor N. ” – powiedziałam. “Uratuj mnie, błagam.
” – prosił. Wzięłam skalpel, ale zamiast ciąć, rzuciłam go na tacę. “Nie chcę. ” – powiedziałam.
Zmarł na moich oczach, z rozpaczy. Jego ojciec rzucił się na mnie, ale ochrona go powstrzymała. Zofia, która przyjechała się pożegnać, zobaczyła moje dłonie i oszalała. “Twoje ręce!
Jak to możliwe? ” – krzyczała. “Nie odrosną, jeśli ich nie pielęgnujesz. ” – odpowiedziałam.
Później powiesiła się w więzieniu. Przejęłam imperium Orłowskich, przekształciłam je w część grupy Dąbrowskich. Zostałam prezesem, założyłam fundację wspierającą młodych lekarzy. Dwa lata później, na kongresie medycznym w Sopocie, dziennikarka zapytała mnie, co mnie napędzało.
“Nienawiść. ” – odpowiedziałam. “I chęć zemsty. ” – dodałam.
Ale teraz, patrząc na morze, czułam tylko spokój. Zamknęłam ten rozdział na zawsze.
