Wbiegła prosto do darmowego barku z ekspresem do kawy, mamrocząc coś o powolnej obsłudze parkingu. Ania właśnie została przeniesiona do sali poporodowej. Ryszard zrobił celowy krok do przodu. „Ania przyszła do mnie osiem miesięcy temu”.
„Opanuj się, Krystyno” – warknął, popychając ją do tyłu. „Zostaną ci oficjalnie doręczone do końca dnia. Masz opuścić główną posiadłość do jutra wieczorem”. Odwrócił się do swojego prawnika.
„Coś, do czego ty byłeś wyraźnie niezdolny. A teraz, jeśli mi wybaczysz, mam syna do poznania”. Potwierdził, że Ania przyszła do niego prywatnie do jego biura w firmie zaledwie dwa miesiące po tym, jak Kuba sfinalizował nasz rozwód. Magda zaczęła mówić tym żałosnym, marudnym tonem, którego zawsze używała, gdy przekroczyła limit na koncie bankowym i potrzebowała, żebym to naprawiła.
„Ty naprawdę wierzysz, że jesteś nagrodą do odzyskania” – powiedziałam. Ryszard sięgnął do swojej aktówki i wyciągnął grubą niebieską teczkę. „Jakub nie ma nic do ukrycia”. „Musisz wysłać akta 49 bezpośrednio do wydziału egzekucyjnego Krajowej Administracji Skarbowej, a kopie prześlij do naszych kontaktów w Komisji Nadzoru Finansowego.
Do zobaczenia na przesłuchaniu” – oświadczył Tomasz do protokolantki. Tomasz odwrócił się do Jakuba, zachęcając go do zabrania głosu do oficjalnego protokołu. „Z Musą do ugody, żebyśmy wszyscy mogli pójść do domu i zostawić ten paskudny rozdział za sobą”. Wepchnął rozsypane dokumenty do swojej zniszczonej aktówki.
Poprosiłam, by pominęli kolejkę powitalną i dołączyli do mnie na prywatną rozmowę przed wejściem do głównej sali balowej. Działał w czystej, nieskażonej panice, desperacko mając nadzieję, że przez drzwi wejdzie bogaty inwestor i wręczy mu czek in blanco. „Nie mogę tak po prostu do nich zadzwonić! ” – usłyszałam jego desperacki głos.
Sięgnęłam do mojej eleganckiej, srebrnej kopertówki. „Mamy do omówienia prawdziwe interesy”. Koordynatorka wydarzeń podeszła do mikrofonu na małej scenie. Jakub zmusił się do pójścia w stronę sceny.
Sięgnęłam do mojej srebrnej kopertówki po raz ostatni. Ona zhakowała system. Dotarła do sceny i wdrapała się po drewnianych schodkach. Ryszard wkroczył do wielkiej sali balowej.
Włamała się do systemu audiowizualnego. Wygładziła włosy i przykleiła do twarzy sztywny, drżący uśmiech. Ryszard wyciągnął do mnie prawą dłoń. Zbliżył się do mównicy z wyważonym, przerażającym spokojem.
Odwrócił się do publiczności z twarzą wyrzeźbioną z kamienia. Jakub zrobił chwiejny krok do tyłu. Ryszard odwrócił się z powrotem do tłumu. „Systematycznie zdefraudował ponad 20 milionów złotych z moich prywatnych funduszy emerytalnych.
Przepuścił moje pieniądze przez dokładnie te same zagraniczne firmy-słupy, które widzicie wyświetlone na tym ekranie”. Nieregularne cienie na twarzach zszokowanych inwestorów venture capital i bogatych bywalców salonów właśnie byli świadkami finansowej egzekucji, a teraz jej fizyczna manifestacja dotarła pod same drzwi. „Akta 49 zawierają wyczerpującą, zweryfikowaną dokumentację masowych oszustw finansowych, fałszerstwa dokumentów, przestępstw skarbowych i defraudacji ponad 20 milionów złotych z prywatnych kont emerytalnych”. „Błagam, niech ktoś zadzwoni do mojego prawnika.
Zadzwońcie do mecenasa Tomasza” – powiedział Jakub drżącym głosem. To wideo zdominuje cykl informacyjny do jutrzejszego poranka. Jego głos zniżył się do desperackiego szeptu. Dowody na oszustwa finansowe, przestępstwa skarbowe i fałszerstwo dokumentów były zbyt przytłaczające, a sama czelność zdefraudowania 20 milionów złotych z prywatnego konta emerytalnego wymagała surowej kary.
Podszedł do sytuacji z tą samą chłodną, taktyczną precyzją, której używał do miażdżenia konkurencyjnych deweloperów. Zalogowałam się do mojego głównego portalu zarządzania majątkiem. Przeszłam bezpośrednio do sekcji przelewów bankowych. To użycie tych płomieni do wykucia nieprzebitej zbroi.
Wiedziałam, że to dopiero początek.
