Do dziś pamiętam ten zapach rozmarynu i czosnku, który unosił się w domu mojej mamy. Był sobotni poranek, a ja stałam w jej kuchni, patrząc na list, który trzymałam w rękach. Przez dwadzieścia lat byłam jej cieniem – zawsze w tle, zawsze pomocna, zawsze obecna, gdy mnie potrzebowała. A teraz jej nie było.
Grzegorz właśnie napisał do mnie, że to zrobił. To on miał załatwić formalności po jej śmierci. Podeszłam do stołu i podniosłam kopertę, którą zostawił. Zanim ją otworzyłam, poczułam dziwny niepokój.
Coś mi mówiło, że to, co znajdę w środku, zmieni wszystko. Zadzwoniłam do kancelarii prawnej, bo chciałam wiedzieć, jak wygląda sprawa spadku. Mecenas Barański poinformował mnie, że majątek mamy, po odliczeniu podatków i zobowiązań, wynosi dwa miliony sto pięćdziesiąt tysięcy złotych. No i dom oczywiście – ten stary, rodzinny dom, w którym się wychowałam.
Grzegorz od razu zaczął snuć plany o przeprowadzce do Hiszpanii. Chcę do tego podejść mądrze, powiedział, ale ja czułam, że coś jest nie tak. Próbowałam przemówić mu do rozsądku, ale on tylko się uśmiechał półgębkiem i powtarzał, że wszystko będzie dobrze. Wróciłam do domu w milczeniu, a w mojej głowie wciąż kołatała myśl o tych pieniądzach.
Podeszłam prosto do ekspresu do kawy, jakbym mogła w nim znaleźć odpowiedzi. Potem otworzyłam szufladę na szpargały w kuchni. I wtedy go znalazłam – klucz do gabinetu mamy. Wsunęłam go do zamka i przekręciłam.
Na biurku leżały dokumenty. Ostateczne wezwanie do zapłaty. Konto wyczyszczone do zera. Wisisz Igorowi 50 koła, płatne do pierwszego.
A potem kolejne liczby: 45 000, 30 000, 50 000 plus kredyt hipoteczny na dom, który jak myślałam, nadpłacaliśmy dodatkowymi ratami. Zadzwoniłam do mecenasa Barańskiego i poprosiłam o spotkanie. Musiałam to sprawdzić. Weszłam do jego biura następnego dnia, ubrana stosownie do okazji – w czarną garsonkę, którą kupiłam na pogrzeb mamy.
Podałam mu pendrive z dokumentami, które znalazłam. Proszę doliczyć 20% premii do swojego honorarium, powiedziałam, bo wiedziałam, że to, co zaraz usłyszę, będzie warte każdej złotówki. Podeszłam do tego jak do audytu podatkowego. Precyzyjnie, bez emocji.
Okazało się, że Grzegorz przez lata zaciągał pożyczki na nazwisko mamy, a potem spłacał je z jej konta, które w rzeczywistości już od dawna było puste. Twierdził, że nadpłaca kredyt, ale w rzeczywistości brał kolejne zobowiązania. Mecenas Barański pokazał mi wszystkie dokumenty. Wezwania do zapłaty na łączną kwotę ponad dwustu tysięcy złotych.
A wszystko to działo się pod nosem mojej mamy, która ufała mu bezgranicznie. Wtedy wiedziałam, co muszę zrobić. Następnego dnia o 9:00 rano pojechałam do banku. Wypłaciłam część swoich oszczędności – tych, których Grzegorz nie znał.
Włożyłam gotówkę ostrożnie do koperty i schowałam ją do torebki. Płaczę całą drogę do kancelarii prawnej. Nie dlatego, że bałam się konfrontacji. Dlatego, że przez dwadzieścia lat byłam ślepa.
Wsiadłam do samochodu i sprawdziłam godzinę. Przez dwadzieścia lat jeździłam tym samym autem, myśląc, że oszczędzamy. A on przez ten czas wydawał nasze pieniądze na blichtr i romanse. Weszłam do budynku kancelarii i skierowałam się do toalety, żeby poprawić makijaż.
Chciałam wyglądać pewnie. Ubrałam się stosownie do okazji, Grzegorz – pomyślałam, patrząc na swoje odbicie. Kiedy dotarłam do sali konferencyjnej, on już tam był. Siedział obok Patrycji, swojej kochanki.
Uśmiechnął się do mnie półgębkiem, ale ja nie odwzajemniłam uśmiechu. Mecenas Barański zaczął czytać dokumenty. Odliczymy co do grosza te 150 000 złotych od pańskiej części jakiejkolwiek ugody, powiedział spokojnie. Grzegorz zbielał.
I tak wyjdę stąd z 850 000, odpowiedziałam cicho, ale stanowczo. Wtedy wyjęłam z torebki kopertę i położyłam ją na stole. Są moje wszystkie co do grosza. Grzegorz spojrzał na mnie z niedowierzaniem.
Przyznałeś się do romansu, powiedziałam. Chcesz, żebym do niego zadzwoniła? Podpisujesz teraz zrzeczenie, przyznajesz się do zdrady i zrzekasz się wszelkich roszczeń do spadku. Pozywam cię o te 150 000, które ukradłeś.
Głos mu zadrżał, gdy zapytał, skąd o tym wiem. Powiedziałam tylko: Wisiłem Igorowi 50 koła do piątku. Czy mam dzwonić do fundacji, żeby potwierdzili, że właśnie przekazałam im całą kwotę? Przyjąłem do wiadomości, wydukał w końcu.
Grzegorz odwrócił się do Patrycji. Pati, kochanie, możemy pojechać do ciebie. Ale ona spojrzała na niego z pogardą. Do mnie?
Nie sądzę. Zrobił krok do przodu, ale ja sięgnęłam do torebki. Jeszcze nie do końca skończyliśmy. Patrycja zabrała kluczyki do samochodu.
Wsiadłam do swojego auta i zablokowałam drzwi. Włożyłam kluczyk do stacyjki, a oni stali na parkingu i kłócili się o to, czyj to samochód. Mówiłaś, że jedziemy do Paryża, krzyczał Grzegorz. To idź do diabła – wrzasnęła Patrycja i odjechała.
Samochód wyrwał do przodu. Patrzyłam na to wszystko w lusterku wstecznym. Mogłabym poczuć do niego litość, ale nie poczułam. Zbyt wiele lat straciłam, zbyt wiele łez wylałam przez jego kłamstwa.
Obudziłam się w sobotni poranek z energią, jakiej nie czułam, odkąd skończyłam dwadzieścia lat. Dom mamy był mój. I miałam zamiar zrobić z nim porządek. Do kosza – powiedziałam do pracowników firmy wywożącej gabaryty, wskazując na wszystkie meble, które Grzegorz wybrał.
Następnie poszłam do jego męskiej jaskini. Wynoście wszystko, powiedziałam do tragarzy, do gołych ścian. Pojechałam do marketu budowlanego i kupiłam farby, pędzle i nowe zasłony. Śpiewałam prosto do wałka malarskiego, malując ściany na kolor, który zawsze podobał się mojej mamie.
Potem usiadłam na podłodze w salonie i przejrzałam telefon. Zaproszenie do grona znajomych – od Grzegorza. Przeciągnęłam folder do kosza. Chodźmy po prostu do kasyna, napisał do mnie w jednej z wiadomości, które czytałam wcześniej.
Beata zrobiła krok do przodu i poczułam, że coś się we mnie zmienia. Podeszłam do grobu mamy i położyłam na nim świeże kwiaty. Spalił wszystko do gołej ziemi, powiedziałam cicho. Ale ja odbuduję to od nowa.
Zatrzymałam się, podeszłam do jej nagrobka i pogładziłam zimny kamień. Do zobaczenia następnym razem, mamo.
