Krzesło odsunęło się z głośnym zgrzytem, który przeciął ciszę jadalni jak nóż. Wszyscy przy stole zamarli. Halina, kobieta w mundurze, która od kilku miesięcy była żoną mojego ojca, wstała i spojrzała na mnie wprost. Patryk, mój przyrodni brat, uniósł telefon i zaczął nagrywać.
„Kobieta w mundurze nie pasuje do tej rodziny” – powiedziała głośno, a ja poczułam, jak całe ciepło spływa ze mnie na zimną podłogę. To było moje krzesło, miejsce, które zajmowałam od dziecka. Ale odsunęła je, zanim zdążyłam usiąść. Tata zaprosił mnie na obiad do restauracji przy rynku.
Nie dzwonił do mnie od tygodni, więc ucieszyłam się, że wreszcie chce się spotkać. Nie wiedziałam, że Halina będzie tam z nim, z Patrykiem i z Wiesią, jej siostrą. Byłam jedyną osobą przy stole, która nie należała do tego obrazka. Dorastałam w tym domu, w starym poniemieckim budynku przy ulicy Wysockiego, który mama remontowała pokój po pokoju przez całe lata osiemdziesiąte i dziewięćdziesiąte.
Kiedy mama umarła, tata został sam. A potem pojawiła się Halina. Nie mieszkali długo, zanim się pobrali. Nie pytałam o szczegóły, bo tata nie lubił rozmawiać o uczuciach.
Ale kiedy Halina wprowadziła się do domu, w którym wyrosłam, poczułam swędzenie w miejscu, do którego nie mogłam dotrzeć. Tydzień po ich ślubie zadzwoniła do mnie sama, bez taty. „Źle się czuję, mam zawroty głowy, lekarz coś podejrzewa, robię badania” – powiedziała drżącym głosem. Pojechałam do nich w sobotę.
Siedziałam z nią w kuchni, słuchałam o jej objawach, o wizytach u lekarza, o strachu. Tata wyglądał na zmęczonego i szarego, chodził za nią z herbatą. Wróciłam do domu z dziwnym uczuciem w żołądku. We wrześniu zadzwoniła z płaczem.
„Zofia, muszę z tobą porozmawiać. To ważne” – powiedziała, a ja wsiadłam do autobusu numer dziewięć, który przyjeżdżał za dwadzieścia minut. Siedziałam przy oknie, patrząc na szare bloki Wałbrzycha, i myślałam o tym, jak bardzo chcę wierzyć, że jestem częścią tej rodziny. Ale kiedy weszłam do domu, zobaczyłam, że moje zdjęcie z dzieciństwa zniknęło z półki w salonie.
Nie zapytałam. Nie chciałam usłyszeć odpowiedzi. Adwokatka przyjęła mnie w kancelarii przy ulicy Słowackiego, tej z matową szybą i małą tabliczką. Wysoka kobieta o krótkich włosach, polecona przez znajomą z pracy.
Powiedziała, że zna sytuacje, w których starszy człowiek podpisuje dokumenty pod wpływem emocjonalnego nacisku, nie rozumiejąc do końca konsekwencji. Powiedziała, że to się da zbadać. Powiedziała, że potrzebuję zobaczyć tatę na własne oczy. Zadzwoniłam do taty tego samego wieczoru.
„Mam do pana kilka pytań” – zaczęłam, a on milczał przez długą chwilę. „Gdyby dziś coś się panu stało, dom w całości należałby do pani Haliny. Zofia nie miałaby żadnych praw do nieruchomości, którą pana pierwsza żona zostawiła panu w testamencie” – przeczytałam mu na głos fragment opinii. Tata nie powiedział nic.
Po prostu odłożył słuchawkę. Patryk zadzwonił do mnie trzy dni później, we wtorek wieczorem, kiedy zdejmowałam robocze buty przy drzwiach. „Znalazłem coś” – powiedział cicho. „W gabinecie taty, w szufladzie, do której ona nie zagląda, bo myśli, że to moje rzeczy szkolne.
Zofia, ona nie chodziła do żadnego lekarza. To wszystko było kłamstwo. Umowa darowizny jest datowana na sierpień, na czas, kiedy tata był zmęczony i chodził za nią z herbatą, kiedy udawał, że nie widzi, co się dzieje”. Następnego dnia wzięłam urlop.
Siedziałam w autobusie, patrząc przez szybę na miasto, w którym się wychowałam, i myślałam o tym, że teraz jadę do mecenas Sobańskiej. Z dokumentami. Z dowodem, że moja macocha przez miesiące udawała chorobę, żeby mój ojciec podpisał wszystko, co chciała. Że wykorzystała jego zmęczenie i samotność, żeby zabrać jedyne, co po mamie zostało.
Adwokatka przyjęła mnie od razu. Przejrzała papiery, skinęła głową, a potem powiedziała coś, czego nie zapomnę do końca życia: „To się da cofnąć. Ale musisz być gotowa na to, że twój ojciec może nie chcieć tego słuchać”. Zadzwoniłam do taty jeszcze tego samego wieczoru.
„Musimy porozmawiać. Tylko ty i ja. Bez Haliny. Bez Patryka.
Bez adwokatów” – powiedziałam, ściskając słuchawkę tak mocno, że pobielały mi kostki. Po drugiej stronie zapadła cisza, długa, ciężka, pełna rzeczy, których żadne z nas nie chciało wypowiedzieć na głos. A potem usłyszałam jego głos. Cichy, zmęczony, inny niż kiedyś: „Przyjedź w sobotę.
Sam. I przywieź te dokumenty”. Siedziałam w kuchni, patrząc na zimną herbatę, która stała przede mną od godziny, i myślałam o tym, co powiem, kiedy stanę przed nim z tymi papierami. Czy uwierzy mi, czy jej?
Czy wybierze prawdę, czy wygodne kłamstwo, w którym żył przez ostatnie miesiące? Nie wiedziałam. Ale wiedziałam, że w sobotę wszystko się zmieni.
Wiedziałam, że już nigdy nie będę tą Zosią, która wsiadała do autobusu numer dziewięć z nadzieją, że jest częścią tej rodziny.
