Mój ojciec przyjechał do nas w piątek w południe. Weszliśmy do salonu, a on od razu wrócił do ekranu telefonu. Uśmiechnęłam się do niego, ale on nawet nie podniósł wzroku. Po kolacji Marek wstał od stołu i powiedział, że idzie do gabinetu, bo ma do przejrzenia dokumenty.
Ojciec skinął głową, nie przerywając jedzenia. To był jego sposób na wszystko – milczenie, które miało udawać akceptację. W sobotę rano Bożena, matka Marka, wpadła do nas bez zapowiedzi. Ojciec wstał, kiedy weszła do salonu.
Odwróciła się do mnie Aneta, uśmiechnęła się sztucznie i powiedziała: „Wpadam do was, nie przeszkadzam? ” Potem postawiła filiżankę w zlewie i wróciła do gabinetu, nie czekając na odpowiedź. Odprowadziłam ją do drzwi, a kiedy wróciłam do salonu, poczułam, że coś we mnie pęka. Chętnie poszłam do kuchni, żeby nie patrzeć na ojca, który znowu patrzył w telefon.
W poniedziałek poszłam do biura. Moja asystentka Karolina weszła z dokumentami do podpisu. Wśród nich zobaczyłam wyciąg z karty kredytowej. Bilet do teatru.
Wyjazd do Gdańska na weekend. Przez pierwsze sześć miesięcy roku wydałam na kartę Bożeny 47 000 zł. Czterdzieści siedem tysięcy. Wyjazdy i hotele 17 000, taksówki i transport 4100.
Zamknęłam laptopa, weszłam do sypialni. W tym roku kosztowała mnie prawie 50 000 zł. A ja płaciłam rachunki, bo Marek twierdził, że jego pensja idzie na oszczędności. Marek zszedł do kuchni wcześniej niż zwykle.
To było krótkie – może 20 minut rozmowy – ale było. Powiedziałam mu o tym, co znalazłam. Weszłyśmy do kawiarni przy Sukiennicach, Bożena i ja, bo ona zawsze wybierała miejsce, żeby nikt nie słyszał. Ale to było potem.
Najpierw poszłam do sypialni i zamknęłam drzwi. Wzięłam telefon i zadzwoniłam do banku. Podałam numer karty przypisanej do konta Bożeny Tyszkiewicz i ustawiłam limit na poziomie 0 zł do odwołania. Wieczorem Marek wyszedł do znajomego na partię szachów.
Usiedliśmy do kolacji, ojciec i ja. Było cicho do wieczora. Wstał i wyszedł do korytarza. „Do banku”, powiedział, kiedy zapytałam, dokąd idzie.
Drzwi do salonu otworzyły się. Marek stanął w progu. „W tym roku wydała na tej karcie prawie 50 000 zł za moją zgodą, bo ja płaciłam rachunki”, powiedział. „Twoja matka nie wyciągnęła do niego ręki”.
Podeszłam do niego i usiadłam na kanapie obok. Za oknem Kraków układał się do snu. Ojciec wszedł do kuchni kilka minut później. Marek wszedł za nim, powiedział „Dzień dobry” i wyszedł z kubkiem do gabinetu.
Autobus do Nowego Sącza odjeżdżał o 10:30. „I zadzwoń do mnie w środę”, powiedziałam do ojca. Drugiego wieczoru rozmawiałeś z nim przez 20 minut i uznałeś, że sprawa jest zamknięta. Prawie 50 000.
Chcę, żebyś zadzwonił do mojego ojca. Zadzwoń do niego dziś. Wyszłam do kuchni. Marek zadzwonił do ojca w południe.
Marek chodził do pracy, ja chodziłam do biura. Przeszłyśmy do salonu, Bożena i ja, kiedy przyjechała z pretensjami. „Prawie 50 000 zł w ciągu tego roku i podobnie w poprzednich latach”, powiedziałam. „Oczekuję, że nie wejdziesz do mojego domu i nie zaczniesz traktować jego obecności jako czegoś do pominięcia”.
Wróciłam do dokumentów, do naszych wspólnych dokumentów, do umów, do historii kont, do wszystkiego, co przez 11 lat odkładałam w szufladach i na dyskach, bo nie chciałam liczyć tego, co dawałam. Potem ojciec powiedział: „Zadzwonił do mnie Marek”. „No i co? ” – zapytałam.
Wieczorem, kiedy Marek był na spotkaniu z klientem, usiadłam przed komputerem i zaczęłam szukać. Pełnomocnik do spraw operacyjnych Marek Tyszkiewicz. Wzięłam do ręki notes. Wstał, przeszedł do okna, stał tyłem do mnie przez chwilę.
„Może 300, 400 000, zależy od spraw”. Trzysta, czterysta tysięcy złotych rocznie. Bożena Tyszkiewicz, która przyjeżdżała do mnie taksówką opłacaną z mojej karty, która jadła w restauracjach na mój rachunek, która jeździła do spa finansowanego przeze mnie, która zarabiała 300 000 rocznie. Marek podszedł do kanapy i usiadł.
Potem przeprowadziła się do mieszkania na Kazimierzu. Wróciłam do domu o 16:00. Pociąg z Nowego Sącza do Krakowa Głównego. „Masz jakieś życzenia co do śniadania?
” – zapytał. Poszłam do kuchni i zaczęłam przygotowywać śniadanie. Przeszliśmy do kuchni i usiedliśmy do śniadania. „Dobrze, do zobaczenia w sobotę”, powiedział.
Potem odwrócił się do mnie. Bożena podeszła do niego i wyciągnęła rękę. Wstałam, podeszłam do okna.
