Wszystko zaczęło się od jednej zwykłej niedzieli w październiku, kiedy mama zadzwoniła, żeby zaprosić mnie na obiad. Nie przeczuwałam wtedy niczego złego, bo niby dlaczego miałabym przeczuwać? Rodzina, choć daleka od ideału, była moją rodziną. Myliłam się tak bardzo, że do dziś nie mogę w to uwierzyć.
Mama zawsze powtarzała, że Marta jest bardziej podobna do taty, energiczna, przebojowa, wie czego chce. A ja byłam podobna do mamy, cierpliwa, może za bardzo, i zbyt skłonna do kompromisów. Byłam tą grzeczną młodszą siostrą, która jest zawsze do dyspozycji. Przez lata wracałam do domu na niedzielne obiady, słuchałam opowieści o ich życiu i wracałam do swojego, myśląc, że tak po prostu jest.
Pamiętam dokładnie tę niedzielę, kiedy zadzwoniła mama. Powiedziała, że zaprasza mnie na pieczeń i że Martę też, że będzie cała rodzina. Rozłączyłam się i wróciłam do serialu, nie przeczuwając niczego. Zjadłam pieczeń, wypiłam kawę, pomogłam mamie pozmywać naczynia i wróciłam do domu, myśląc, że to był zwykły, nudnawy niedzielny obiad.
Marcyn wrócił do domu po 22:00. Weszedł do przedpokoju, zdjął kurtkę, postawił torbę. Wszedł do salonu i stanął pośrodku pokoju, patrząc na mnie w sposób, który sprawił, że odłożyłam książkę i wyprostowałam się na kanapie. Pierwszy raz od kiedy wszedł do pokoju, naprawdę na mnie spojrzał.
I w jego oczach było coś, co do dziś trudno mi opisać. Zadzwoniłam do Marty następnego dnia rano. Opowiedziałam jej o wszystkim, o tym jak Marcin stanął w drzwiach, jak patrzył, jak nie powiedział ani słowa. Poczułam do niej wdzięczność, bo zawsze umiała mnie wysłuchać.
Nie wiedziałam, że ta rozmowa, każde jej słowo, trafi prosto do Marcina, że Marta zadzwoni do niego jeszcze tego samego dnia, że będzie mu powtarzać, co mówiłam, co myślałam, czego się domyślałam. W połowie listopada Marcin zabrał część ubrań i powiedział, że na kilka tygodni zamieszka u kolegi, żebyśmy oboje mieli przestrzeń do myślenia. Potem wstałam, umyłam twarz i zadzwoniłam do prawnika. Zadzwoniłam też do Marty, żeby powiedzieć, że byłam u prawnika i wtedy po raz pierwszy coś mnie tknęło, coś małego, ledwo zauważalnego, jak zadra pod skórą.
Bo Marta, zamiast zapytać, jak się czuję, zaczęła mówić coś, co brzmiało dziwnie znajomo. „No wiesz, że on miał jakieś wątpliwości co do ciebie, że byłaś blisko z tym swoim kolegą z pracy. ”
Miałam przecież kolegę z pracy. Był żonaty, miał dwójkę dzieci i zamiłowanie do kaktusów, które trzymał na każdym wolnym parapecie.
Ledwośmy rozmawiali, kilka razy przypadkiem przy okazji. „No rozmawialiśmy raz przypadkowo przy okazji” – powiedziałam jej, ale ona już nie słuchała. Marcyn wrócił do mieszkania po trzech tygodniach u kolegi i powiedział, że chce porozmawiać o podziale rzeczy. Mama zadzwoniła w Wigilię, żeby powiedzieć, że będziemy tylko my trzy, ona, Marta i ja, bo Bartek jedzie do swojej rodziny.
Tamtej nocy, kiedy wróciłam do mieszkania, które było teraz całkowicie moje, bo Marcin zabrał już wszystkie swoje rzeczy i oficjalnie zamieszkał u kolegi, usiadłam na podłodze w salonie i pomyślałam o tym, co powiedziała Marta. Wróciłam do domu i usiadłam przy biurku. I wtedy sąsiadka z góry, pani Halina, zapukała do drzwi. Weszła z nieśmiałą miną i powiedziała, że widziała Marcina tutaj na klatce, ale nie do was.
Do siebie naprzeciwko nie wchodził. „Ona była podobna do ciebie” – powiedziała pani Halina. „Aga, czy ta kobieta miała ciemne włosy do ramion i nosiła taki jasnobeżowy płaszcz? ” Ciemne włosy do ramion.
„Ludzie są podobni do siebie” – odpowiedziała szybko, ale jej oczy zdradzały coś innego. Następnego dnia zadzwoniłam do laboratorium genetycznego w Rzeszowie. Umówiłam się na badanie. „Mam coś ważnego do powiedzenia” – pomyślałam, ale nie wiedziałam jeszcze, co usłyszę.
I kiedy zadzwoniłam do ciebie tego ranka, mówiłam powoli. Bo wtedy przyszła mi do głowy myśl, która sprawiła, że wszystko stanęło. Wyszłam i zadzwoniłam do siostry, do jedynej osoby, której ufałam. I ta osoba przekazywała każde moje słowo prosto do niego.
Potem wzięłam telefon i zadzwoniłam do laboratorium. Kiedy podnieśli słuchawkę, wzięłam głęboki oddech i zapytałam o wyniki. Cisza po drugiej stronie była dłuższa, niż się spodziewałam, a potem usłyszałam zdanie, które sprawiło, że świat na chwilę się zatrzymał. Zadzwoniłam do mamy i usłyszałam, że Marta powiedziała jej, że Marcin odchodzi przeze mnie, że to ja byłam blisko z jakimś kolegą z pracy, że Marcin był zdradzany i dlatego odszedł, że Marta jest jego przyjaciółką.
Zadzwoniłam do mamy o 10:00 wieczór. Wpuściłam ją, postawiłam herbatę i położyłam telefon na stole ekranem do góry z wynikiem otwartym na ekranie. Następnego dnia zadzwoniłam do Marty i powiedziałam tylko tyle: „Bo mam coś do pokazania.
”
