„Komu daliście to do przeliczenia? ” – jej głos miał ten specyficzny, wyważony i ostrożny ton, który wyrobiła sobie w wieku dwudziestu kilku lat. Powiedziałem do zdjęcia. Zostały wysłane w imieniu Dawida do konkurenta, którego doskonale znałem z lat wspólnego stawania do przetargów.
„Do wieczora będę miał wszystko gotowe. Dopiszemy to do listy moich grzechów. ”
Drzwi nie były do końca domknięte. Przycisnąłem plecy do ściany obok nich.
„Do tego dochodzą decyzje biznesowe. Dzwoniłam już do jej gabinetu. ” Zapytał, sadowiąc się na krześle obok łóżka z wyuczoną swobodą kogoś, kto przeprowadził w swoim życiu dziesięć tysięcy takich rozmów. „Mogę zapytać, co pana do tego skłoniło?
” No i była jeszcze ta sytuacja z mamą. „Przyjdź dziś wieczorem do mojej kancelarii. ”
Najpierw pojechałem do domu. 350 000 na spłatę kart kredytowych Sary, 180 000 na kapitał inwestycyjny Dawida.
Wszystko co do grosza. O wpół do jedenastej w nocy szedłem z powrotem do mojego samochodu przez chłodne październikowe powietrze. Pukanie do frontowych drzwi o wpół do ósmej odciągnęło mnie od okna. I przez dwadzieścia minut dom znów wydawał się zamieszkany w sposób, jakiego nie czułem od bardzo dawna.
Helena kupiła mi go na dwudziestą rocznicę założenia firmy Ukrawca w centrum, którego nazwiska już nawet nie pamiętałem. Dwadzieścia minut po rozpoczęciu wieczoru Robert zjawił się u mojego boku. „Do rąk własnych – ostrożnie. ” To nie był strach, nie do końca.
Powiedział, że jeśli nie przyniosę tego dzisiaj przed 20:00, wyciągnie wobec mnie konsekwencje. Przyszedł do mojego miejsca pracy. „Został pan do tego zmuszony i zastraszony. ” Robert rzucił to bardziej do samego siebie niż do któregokolwiek z nas.
Kwota opiewała na milion 800 000 zł. Robert wyszedł po niego do bocznego wejścia i przyprowadził go do wnęki w niecałe półtorej minuty. Obraz był czysty, aż do przesady. Grabowski patrzył, jak znacznik czasu przewija się od 1914 do 20:43, bez ani jednej sekundy przerwy.
Podszedłem do miejsca, w którym siedział. Zrobiłem to, ponieważ moje nogi same podjęły tę decyzję, zupełnie się ze mną nie konsultując. W wejściu do wnęki pojawiła się Dorota. „Nie do końca” – odparłem.
„Mów do mnie. ” Spojrzałem na szklankę wody stojącą przede mną, a nazwisko Michała widnieje na umowie pożyczki na milion 800 000 zł pod moim sfałszowanym podpisem. Sara wydzwaniała do mojego działu księgowości. Wszedł do korytarza.
Włodzimierz oddzwonił do mnie rano. Sięgnął do teczki i wyciągnął drugi dokument. „Rejestracja należy do auta z lisingu. Nasze analizy jego finansów wykazują niespłacone zobowiązania wobec trzech niezależnych wierzycieli na łączną kwotę miliona 100 000 zł.
Sara ma zadłużenie na odnawialnych kartach kredytowych zbliżające się do 350 000. ”
„Albo ja mogę przyjechać do was. Proszę przyjechać do nas. ” Wstałem i podszedłem do okna.
Straciła prawie 90 000 zł, próbując rozwiązać to bez wchodzenia na drogę sądową. Michał oświadczył Gerardowi, że istnieją dowody na te dostawy i że zostaną one przekazane organom ścigania, jeśli Gerard nie przyniesie pudła na imprezę do Konstancina przed 20:00. Robert pochylił się do przodu. „Michał Kamiński dźwiga milion 100 000 zł w aktywnych zobowiązaniach dłużnych.
” Znalazł się za drzwiami i wsiadł do swojego szarego sedana, zanim w ogóle zdążyłem do końca przetrawić jego instrukcję. Wyszedłem na godzinę do ogrodu. O wpół do trzeciej przy płocie pojawiła się Dorota. „Małgorzata dzwoniła do mnie dziś rano.
”
O wpół do dziesiątej wieczorem poszedłem spać. „Zejdź do kuchni” – powiedział. Michał zadzwonił do Dębowskiego o 15:22. Krzyżanowskiej 90 000 zł Małgorzaty Osieckiej – ten miażdżący wstyd, który ci wszyscy ludzie musieli dźwigać w samotności, a jedyną rzeczą, o którą poprosił Kamil Dębowski, był numer telefonu.
Poczułem coś, co należało do Heleny.
