Poniedziałek zaczął się od awantury o kolor kuchennych frontów. Ewa stała przy biurku z telefonem przy uchu i patrzyła na zdjęcia z hali produkcyjnej. Klientka wybrała zgaszoną zieleń, elegancką i stonowaną, a na zdjęciu lakier wyglądał jak z przedszkolnej szafki. „Paweł, numer koloru się zgadza, ale efekt się nie zgadza.
Przy tym oświetleniu ten lakier jest prawie jaskrawy. Wstrzymujemy lakierowanie. Zamówcie nową próbkę, dopóki sama tego nie zobaczę. ”
Odłożyła telefon i pokręciła głową.
Dopiero ósma trzydzieści, a już miała dość. Siedem lat wcześniej wszystko wyglądało inaczej. Razem z rodzicami wynajęła niewielki warsztat pod Wrocławiem. Mieli dwie używane maszyny, starego dostawczaka i więcej odwagi niż pieniędzy.
Ojciec zajmował się stroną techniczną, matka pilnowała dokumentów, a Ewa robiła wszystko – projektowała kuchnie, rozmawiała z klientami, szukała dostawców, a gdy trzeba było, jechała na montaż. Firma rosła. Z czasem przyszły większe zamówienia, potem własna hala, lepsze maszyny i zatrudnieni projektanci. Teraz robili kuchnie i zabudowy na wymiar dla klientów z całego Dolnego Śląska.
Ewa była z tego dumna. Nie chodziło o pieniądze, choć na nie nie mogli narzekać. Ważne było to, że stworzyli coś własnego. Przed dziewiątą zadzwoniła Lena.
„Cześć, córeczko. ”
„Mamo, nie przeszkadzam? ”
„Jeszcze nie. Co się stało?
”
„Nic. Tylko dzwonię. Damian wrócił wczoraj późno. ”
Ewa wyczuła ten ton od razu.
„Wyjechał służbowo do Poznania. ”
„Aha. Służbowo. ”
„Lena, nie zaczynaj.
”
„Mamo, ja po prostu mu nie ufam. ”
To nie był pierwszy raz, kiedy córka mówiła to samo. Ewa zaciskała usta, tłumaczyła, że Damian ma dużo pracy, że przesadza. Ale prawda była taka, że słowa Leny coraz częściej trafiały w miejsce, którego sama nie chciała dotykać.
Damian rzeczywiście się zmienił. Kiedyś wracał o stałych porach, dzwonił, jeśli miał się spóźnić, potrafił przyjechać po nią do firmy tylko po to, żeby razem zjeść kolację. Od kilku miesięcy ciągle coś wypadało – spotkanie, klient, wyjazd. Do tego telefon, który coraz częściej kładł ekranem do dołu.
Ewa to wszystko widziała, ale nie chciała wyciągać pochopnych wniosków. Byli małżeństwem od trzech lat. Kiedy się poznali, miała trzydzieści pięć lat, on dwadzieścia osiem. Matka od początku patrzyła na ten związek z dystansem.
„Jesteście na innych etapach życia” – mówiła. „Ty wiesz, czego chcesz, a on będzie chciał coś wszystkim udowadniać. ”
Ewa wtedy się śmiała. Po rozwodzie z pierwszym mężem przez lata nikogo do siebie nie dopuszczała.
Damian był pierwszym mężczyzną, przy którym znowu poczuła się ważna. Był czuły, uważny, umiał powiedzieć dokładnie to, czego potrzebowała. Ale z czasem zaczął coraz częściej mówić, że nic w ich wspólnym życiu tak naprawdę nie należy do niego. Dom kupili jej rodzice.
Samochód, którym jeździł, też był jej. Firma była rodzinna. „Czasami czuję się tu jak gość” – powiedział kiedyś. Ewa próbowała obrócić to w żart.
On się nie roześmiał. Tuż po dziewiątej do firmy przyjechali rodzice. Ojciec od razu poszedł na halę, matka weszła do gabinetu z plikiem dokumentów. „Widziałam te zielone fronty.
Koszmar. ”
„Wreszcie ktoś po mojej stronie. ”
Praca pochłonęła ją bez reszty. Rozmowa z Leną, Damian, Poznań – wszystko zeszło na dalszy plan.
Dopiero przed południem sekretarka ostrożnie zajrzała do gabinetu. „Ewo, przyszła do ciebie młoda kobieta. ”
„Była umówiona? ”
„Nie.
Powiedziała tylko, że w sprawie osobistej. Podała nazwisko, nie tylko imię. ”
Ewa miała jeszcze czterdzieści minut do kolejnego spotkania. „Jak ma na imię?
”
„Natalia. ”
Do gabinetu weszła młoda, elegancka kobieta. Mogła mieć najwyżej dwadzieścia cztery lata. Jasny płaszcz, delikatny makijaż, zadbane włosy.
Tylko dłonie ją zdradzały – zaciskała palce na torebce tak mocno, że pobielały jej knykcie. „Dzień dobry. Dziękuję, że zgodziła się pani mnie przyjąć. ”
Ewa wskazała krzesło.
Przez kilka sekund dziewczyna patrzyła gdzieś w bok, jakby układała w głowie pierwsze zdanie. „Czy pani jest zamężna? ”
„Jestem z Damianem. Dlaczego pani pyta?
”
„Bo ja się z nim spotykam. ”
Ewa była pewna, że źle usłyszała. „Spotykam się z Damianem od prawie ośmiu miesięcy. ”
W gabinecie zrobiło się tak cicho, że słychać było tykanie zegara.
Osiem miesięcy. Telefon kładziony ekranem do dołu. Wieczorne spotkania, wyjazdy, Poznań. Nagle wszystkie drobne rzeczy, które Ewa tłumaczyła pracą albo zmęczeniem, ułożyły się w jedną prostą całość.
„I po co mi pani o tym mówi? ”
„Bo Damian powiedział, że chce się z panią rozwieść. Mówi, że między wami właściwie już nic nie ma, że mieszkacie razem tylko z przyzwyczajenia. ”
Ewa poczuła niemal absurdalną ochotę, żeby się roześmiać.
Klasyka. „A mimo to rozwodu nadal nie ma. Właśnie dlatego tu przyszłam. Żeby przyspieszyć sprawę.
Nie chciałam, żeby to tak zabrzmiało. ”
„A jak miało zabrzmieć? ”
„Kocham go naprawdę. Skoro on nie potrafi zrobić tego kroku, to może ja zrobię go za niego.
”
„Powiedział, że nie chce pani zranić. ”
„Jak troskliwie. ”
Natalia mówiła dalej, coraz szybciej, jakby chciała wyrzucić z siebie wszystko. Damian opowiadał jej o firmie.
Mówił, że to on wszystkim zarządza, że rodzice Ewy formalnie są właścicielami, ale wycofują się powoli, a on przejął najważniejsze sprawy – klientów, kontrakty, ludzi. Ewa musiała zacisnąć usta, żeby nie parsknąć śmiechem. Damian w swojej drugiej wersji życia awansował na szefa przedsiębiorstwa. „A ja?
Jaką rolę gram w tej historii? ”
„Mówił, że zajmuje się pani projektami i klientami, ale że nie chce pani wyrzucać z firmy po rozwodzie. ”
„Czyli jest jeszcze szlachetny. ”
„Proszę tak nie mówić.
”
„A jak mam mówić? ”
Natalia opowiedziała, jak się poznali. Latem, w restauracji na starym mieście. Damian świętował duży kontrakt na wyposażenie luksusowych apartamentów.
Taki kontrakt rzeczywiście wtedy mieli – tylko Damian nie miał z nim nic wspólnego. „Powiedział pani, że firma jest jego? ”
„Tak. Ale ja nie jestem z nim dla pieniędzy.
”
„Nie pytałam o to. ”
Natalia mówiła dalej. Damian opowiadał o domu, o samochodzie, o klientach, o problemach z ekipami montażowymi. Pokazywał zdjęcia realizacji.
„Widziała pani nasz dom? ”
„Tak. Przejeżdżaliśmy kiedyś obok. Pokazał mi go.
”
A samochód, którym często po nią przyjeżdżał, był samochodem Ewy. Kupiła go dwa lata temu. Użyczała go mężowi bez najmniejszego zastanowienia. „Damian opowiadał też o waszym małżeństwie.
”
„Tego akurat jestem bardzo ciekawa. ”
„Mówił, że pani żyje tylko firmą. Że kiedyś było między wami dobrze, ale potem pani coraz więcej pracowała i przestała się interesować tym, co dzieje się między wami. Że prawie ze sobą nie rozmawiacie.
Że śpicie osobno. ”
„Nie. ”
„Że pani córka go nienawidzi. ”
To akurat nie było całkiem zmyślone.
I że matka Ewy ciągle daje mu odczuć, że jest gorszy. Że w tym domu nigdy nie czuł się u siebie. „I dlatego zostaje ze mną? ”
„Mówił, że czuje odpowiedzialność.
Że nie chce pani zostawić nagle samej, zwłaszcza że całe pani życie związane jest z firmą. ”
Ewa odchyliła głowę. „No nie wierzę. ”
Natalia wstała.
„Wiem, że to dla pani trudne, ale ja też dłużej tak nie mogę. Osiem miesięcy słucham, że jeszcze chwila, że musi znaleźć odpowiedni moment. Chcę, żeby zgodziła się pani na rozwód. ”
Ewa nie odpowiedziała od razu.
Przez kilka sekund przyglądała się młodej kobiecie. Potem wstała. „Dobrze. Zgadzam się.
”
„Co? ”
„Zgadzam się. Ale zanim zacznie się pani cieszyć, jest jedna rzecz. ”
„Jaka?
”
„Skoro przyszła pani tutaj po prawdę, to powinna pani dostać ją w całości. ”
Ewa wskazała krzesło. „Proszę usiąść. Najpierw dowie się pani, kim Damian jest naprawdę.
”
Odwróciła laptop w stronę Natalii. Na stronie firmy widniała historia rodzinnej pracowni. Ewa przewinęła stronę niżej. „Firma powstała siedem lat temu.
Założyliśmy ją we troje. Ja, moja mama i mój ojciec. Tutaj ma pani dane rejestrowe. Wszystko oficjalnie.
Damian nie jest właścicielem, wspólnikiem ani członkiem zarządu. Nigdy nie zarządzał tą firmą. ”
„To niemożliwe. ”
„Niestety możliwe.
”
„Przecież on zna wszystkie szczegóły. Opowiadał mi o zamówieniach, o klientach, o problemach z produkcją. ”
Bo słyszał o nich od Ewy. Wracała wieczorem do domu i opowiadała o trudnym kliencie, o reklamacji, o nowej inwestycji.
Damian słuchał, zadawał pytania, a Ewa brała to za zainteresowanie. „Czyli on po prostu brał pani życie i opowiadał jej jako swoje? ”
Natalia powiedziała to tak cicho, że prawie szeptała. „Na to wygląda.
”
„Samochód też nie jest jego. Ten, którym jeździ, kupiłam dwa lata temu. ”
„A dom należy do mojej rodziny. ”
„Powiedział, że sam go kupił.
”
Natalia zasłoniła usta dłonią. „Ile według pani Damian zarabia? ”
„Nie wiem dokładnie. Ale mówił o dużych pieniądzach, o kontraktach na sto pięćdziesiąt, dwieście tysięcy.
Czasem żartował, że jeden dobry miesiąc wystarczy mu na nowy samochód. ”
„Damian zarabia około sześciu tysięcy złotych. Restauracje, wyjazdy, większość rzeczy, z których korzysta, nie należy do niego. ”
Natalia usiadła ciężej na krześle.
„Ja naprawdę nie byłam z nim dla pieniędzy. ”
„Wierzę pani. ”
Natalia podniosła głowę, spodziewając się drwiny. Ewa mówiła serio.
„Gdyby chodziło pani tylko o pieniądze, pewnie nie przyszłaby pani tutaj sama. Poza tym on zrobił wszystko, żeby pani uwierzyła, że jest kimś innym. ”
„Czuję się jak idiotka. ”
„Proszę tak o sobie nie mówić.
”
„Jak mam mówić? Osiem miesięcy słuchałam tych historii. ”
„Ja jestem jego żoną od trzech lat i też wielu rzeczy nie widziałam. ”
To zdanie zawisło między nimi.
Pierwszy raz od wejścia Natalii Ewa poczuła, że nie siedzą naprzeciwko siebie jak dwie rywalki. Były dwiema osobami, którym ten sam człowiek opowiadał dwie różne wersje rzeczywistości. „A jeśli pani mówi to wszystko tylko po to, żebym od niego odeszła? ”
„Ma pani prawo tak pomyśleć.
Dlatego nie musi mi pani wierzyć na słowo. ”
Ewa zaprowadziła ją do sąsiedniej sali spotkań oddzielonej szklaną ścianą. „Stąd dobrze słychać rozmowę w moim gabinecie. Chcę, żeby Damian tu przyjechał.
”
„On nie wie, że tu jestem. ”
„Jeszcze nie. ”
Ewa wróciła do gabinetu i wybrała numer męża. Odebrał po trzecim sygnale.
„Cześć, Ewa. Mogę później? Jestem teraz zajęty. ”
Jego głos brzmiał całkowicie normalnie.
To było najgorsze. „Przyjedź do firmy. Teraz. ”
„Nie dam rady.
Jestem na ważnym spotkaniu. ”
„Gdzie dokładnie? ”
„Ewo, naprawdę nie mam czasu na przesłuchanie. Mamy problem z klientem.
”
„Damian, przestań kłamać. Masz dwadzieścia minut. Jeśli nie przyjedziesz, nie wracaj dziś do domu. ”
Damian pojawił się po nieco ponad dwudziestu minutach.
Wszedł szybkim krokiem, wyraźnie zdenerwowany. „Co ty wyprawiasz? Musiałem wyjść w środku spotkania. ”
Ewa wskazała krzesło.
„Usiądź. Dowiedziałam się czegoś ciekawego. ”
„Czego? ”
„Że masz inną kobietę.
”
„Co? Zwariowałaś? Jaką kobietę? ”
„Czyli nikogo nie ma?
”
„Oczywiście, że nie ma. Kocham cię, przecież wiesz. ”
Gdyby nie siedząca kilka metrów dalej Natalia, Ewa może sama zaczęłaby wątpić. „Nigdy mnie nie zdradziłeś?
”
„Przysięgam ci. Kto ci nagadał takich bzdur? ”
„Natalia. ”
Damian znieruchomiał, jakby ktoś wyłączył mu głos.
„Co? ”
„Natalia. Kojarzysz takie imię? ”
„To przecież tylko imię.
”
„Tylko imię? ”
„Co mam powiedzieć? ”
„Natalia sama przyszła dziś do mnie do firmy. ”
Damian pobladł.
Przez kilka sekund siedział bez ruchu, jakby próbował ustalić, ile Ewa wie i czy ma jeszcze jakiekolwiek wyjście. „Była tutaj? ”
„Była. ”
„Co ci powiedziała?
”
„Sporo. ”
„To nie wygląda tak, jak myślisz. ”
„Osiem miesięcy romansu wydaje mi się dość proste. ”
„Powiedziała ci, ile to trwa?
”
„Tak. ”
Damian westchnął ciężko. „Poznałem ją przypadkiem w restauracji. Byłem wtedy z kolegami.
Niczego nie planowałem. Ona była inna, młodsza. ”
„To o co chodzi? ”
„Patrzyła na mnie tak, jakby to, co mówię, naprawdę miało znaczenie.
”
„A ja nie patrzyłam? ”
„W domu zawsze była firma. Twój ojciec, twoja matka, klienci, projekty, telefony. Zawsze coś było ważniejsze.
”
„I dlatego znalazłeś sobie kochankę? ”
„Ja się u was nigdy nie czułem naprawdę u siebie. Dom należy do twojej rodziny. Samochód jest twój.
Firma jest twoja. Wszyscy w pracy wiedzą, kim jesteś, a ja jestem po prostu mężem Ewy. ”
„I to cię bolało? ”
„Tak.
”
Ewa skrzyżowała ręce. „Więc w restauracji spotkałeś młodą dziewczynę, która cię podziwiała. I postanowiłeś zostać przed nią kimś innym. ”
„Chciałem zrobić dobre wrażenie.
”
„Opowiadając jej moje życie. Mówiłeś o naszych kontraktach jak o swoich, o klientach, o hali, o projektantach. ”
„Wiem, że to brzmi źle. Chciałem przez chwilę poczuć się kimś ważnym.
”
„I wymyśliłeś sobie nową wersję siebie. Byłeś właścicielem firmy. Miałeś dom, samochód, wielkie kontrakty. A ja kim byłam?
”
„Mówiłem, że pracujesz w firmie. Dzięki rodzicom. Że to ty wszystkim zarządzasz. ”
„A nasze małżeństwo?
”
„Powiedziałeś Natalii, że od dawna jest martwe, że żyjemy jak obcy ludzie, że zamierzasz się ze mną rozwieść. ”
„Nigdy nie powiedziałem, kiedy. ”
„Niesamowite. Nawet teraz próbujesz się czepiać szczegółów.
”
Ewa odwróciła głowę w stronę szklanej ściany. „Natalio, możesz wejść? ”
Drzwi sali otworzyły się. Natalia weszła powoli, miała zaczerwienione oczy.
Damian patrzył na nią jak sparaliżowany. „Ty tu byłaś cały czas? ”
„Słyszałam wszystko. ”
Ewa spodziewała się przeprosin, tłumaczenia, może błagania.
Zamiast tego Damian nagle się wyprostował. „To dobrze. ”
„Co jest dobrze? ”
„Że słyszałaś.
Teraz przynajmniej nie muszę już niczego ukrywać. ”
„Czego ukrywać? ”
„Ja kocham Ewę. ”
Zapadła cisza.
Natalia patrzyła na niego, jakby uderzył ją w twarz. „Co powiedziałeś? ”
„Kocham swoją żonę. ”
„A ja?
Osiem miesięcy mówiłeś, że mnie kochasz. ”
„Wtedy tak czułem. ”
„Mówiłeś, że się rozwiedziesz. ”
„Mówiłem, że o tym myślę.
”
Natalia drżącą ręką wyjęła telefon. „Mam wiadomości. Wszystkie. Mam zdjęcia z naszych wyjazdów.
Rezerwacje hoteli, potwierdzenia, setki wiadomości. ”
„Natalio, uspokój się. ”
„Planowałeś ze mną wspólne życie. ”
„To było bardziej takie marzenie.
”
„Czego potrzebowałeś? ”
„Żeby ktoś mnie podziwiał. ”
Natalia zamarła. Potem schowała telefon do torebki.
„Rozumiem. ”
Podeszła do Ewy. „Dziękuję. Gdybym tego nie usłyszała własnymi uszami, pewnie dalej bym mu wierzyła.
”
Odwróciła się do Damiana. „Nie dzwoń do mnie. Nie pisz. Nie przychodź do pracy.
To koniec. I jeszcze jedno. Nie jesteś żadnym wielkim biznesmenem. Nie jesteś też ofiarą swojej żony.
Jesteś po prostu człowiekiem, który przez osiem miesięcy kłamał dwóm kobietom na raz. ”
Wyszła. W gabinecie zostali tylko Ewa i Damian. „Ewo, kochanie, posłuchaj mnie.
Rozumiem, że jesteś wściekła. Masz prawo. Ale najważniejsze jest to, że wszystko się skończyło. ”
„Skończyło?
”
„Tak. Natalia już wie, jak jest. Ja powiedziałem jasno, że wybieram ciebie. ”
„Wybierasz mnie?
Przed chwilą powiedziałeś jej, że musiałeś sobie jakoś wytłumaczyć, dlaczego codziennie wracasz do żony. Nie widzę tu żadnego wyboru. ”
Ewa wstała. „Chodzi o to, co zrobiłeś ze swoim życiem.
Z moim życiem. Przez osiem miesięcy stworzyłeś sobie drugą rzeczywistość. Wziąłeś firmę, którą budowałam z rodzicami przez lata, i zrobiłeś z niej swoją. Wziąłeś mój samochód i udawałeś, że jest twój.
Wziąłeś dom mojej rodziny i przedstawiłeś go jako własny sukces. ”
„Nie chodziło mi o rzeczy. ”
„Właśnie, że chodziło. ”
„Nie rozumiesz, jak się czułem?
Ty miałaś firmę, pozycję, ludzi, którzy cię szanują, rodziców, dom, pieniądze. Wszystko. ”
„A ty miałeś mnie. ”
„Łatwo ci powiedzieć.
Nie wiesz, jak to jest wejść do domu i mieć świadomość, że nawet klucze nie są do twojego domu. Wsiąść do samochodu, który nie jest twój. ”
„Mogłeś stworzyć coś własnego. ”
„Próbowałem.
”
„Nie. Ty opowiadałeś obcej dziewczynie, że moje osiągnięcia są twoje. To nie jest próba. To jest kradzież cudzej historii.
Chciałem tylko poczuć, że też jestem kimś. ”
„Rozumiem. Rozumiem, skąd się to wzięło. Ale to cię nie usprawiedliwia.
”
„Czyli co? Nie mam żadnej szansy? ”
„Nie. Po ośmiu miesiącach kłamstw, zdrady i robienia ze mnie idiotki.
”
„Możemy zacząć od nowa. Wyjedziemy gdzieś, odetniemy się od wszystkiego, od firmy, od twoich rodziców. ”
„Na moje pieniądze. ”
„Znowu zaczynasz?
Sprowadzasz wszystko do pieniędzy? ”
„Nie. Ty zrobiłeś to już wcześniej. ”
Ewa przypomniała sobie rozmowę sprzed kilku miesięcy.
Damian długo przekonywał ją, że powinien dostać część udziałów w firmie. Mówił o bezpieczeństwie, o zaufaniu, o tym, że są małżeństwem. Ewa prawie się zgodziła. Prawie.
„Wiesz, co jest w tym wszystkim najdziwniejsze? Pierwszy raz od rana czuję ulgę. Przypomniałam sobie, jak bardzo naciskałeś, żebym przepisała na ciebie część firmy. I jak namawiałeś mnie, żebyśmy kupili wspólnie mieszkanie inwestycyjne i wzięli duży kredyt.
Dobrze, że tego nie zrobiłam. Gdybym ci wtedy zaufała, dziś nie kończyłabym tylko małżeństwa. Musiałabym jeszcze ratować firmę, dzielić majątek i zastanawiać się, ile twoich kłamstw zostało wpisanych do umów. ”
„Czyli naprawdę chcesz rozwodu?
”
„Tak. Natychmiast. ”
„A ja co? Gdzie mam mieszkać?
”
„To już nie jest mój problem. ”
„Nie możesz mnie wyrzucić z dnia na dzień. ”
„Mogę. Do jutra wieczorem masz czas, żeby spakować swoje rzeczy.
Jeśli się nie wyprowadzisz, wymienię zamki. ”
„Pożałujesz tego. ”
„Już żałuję. Że trzy lata życia spędziłam z człowiekiem, którego tak naprawdę nie znałam.
”
Damian wyszedł, trzaskając drzwiami. Ewa została sama. Spodziewała się bólu, łez, pustki. Ale zamiast tego poczuła coś zupełnie innego.
Ciężar, który nosiła przez wiele miesięcy, nagle zniknął. Oddychało jej się lżej. Zadzwonił telefon. Lena.
„Cześć, mamo. Chciałam cię przeprosić za rano. Byłam niemiła. Damian strasznie działa mi na nerwy.
”
„Już nie będziesz musiała się nim przejmować. ”
„Co? ”
„Damian nie będzie już z nami mieszkał. ”
„Mamo, serio?
”
„Serio. ”
Lena przez chwilę milczała, a potem pisnęła. „Przyjadę do domu przy pierwszej okazji. Nawet jutro.
Chcę być z tobą. ”
Ewa podeszła do okna. Wrocław wyglądał dokładnie tak samo jak rano. Te same ulice, te same dachy, te same samochody.
A jednak wszystko wydawało się inne. „Mamo, jesteś tam? Wszystko dobrze? ”
„Wiesz co?
Chyba pierwszy raz od bardzo dawna naprawdę tak. ”
Rozłączyła się i jeszcze chwilę stała przy oknie. Nie wiedziała, co będzie dalej. Ale wiedziała jedno.
Od tej chwili znowu sama decydowała o własnym życiu.
