Głośny policzek odbił się echem po luksusowym salonie. Moja twarz zapłonęła bólem, a w uszach szumiało. Zofia Szymańska, w śnieżnobiałej sukni, osunęła się na dywan, chwytając się za nadgarstek i zalewając łzami. Trzymałam się za policzek, patrząc z niedowierzaniem na męża.
– Nawet jej nie dotknęłam. Sama się potknęła i upadła. Nie popchnęłam jej – powiedziałam sucho. Dawid Orłowski nawet nie spojrzał na mnie.
Podszedł do Zofii, pomógł jej wstać, delikatnie badając jej nadgarstek. Jego głos, gdy mówił do niej, był pełen troski, jakiej nigdy nie słyszałam. – Dawidzie, moja ręka boli. Tak bardzo boli.
Moje dłonie są stworzone do grania Chopina – płakała Zofia. Twarz Dawida pociemniała. Spojrzał na mnie w końcu, ale bez cienia ciepła. – Katarzyno, na kolana.
Przeproś Zofię – rozkazał. – Powtórzę: nie popchnęłam jej – wyprostowałam się. – Jeszcze śmiesz pyskować? – uśmiechnął się chłodno.
– Zapomniałaś, kim jesteś. Daję ci ostatnią szansę. Na kolana. – A jeśli nie?
– zacisnęłam zęby. – Wtedy zapłacisz swoimi dłońmi. Serce mi zamarło. Ochroniarze chwycili mnie i przygwoździli do podłogi.
Krzyczałam, że trzymam skalpel, że nie może tknąć moich rąk, ale on tylko się śmiał. – Skalpel? Myślisz, że jeśli parę razy potrzymałaś nóż kuchenny, to jesteś lekarzem? – szydził.
Jeden z ochroniarzy wyjął metalowe narzędzie, które przypominało imadło. Chwycił mój palec wskazujący i zaczął zaciskać. Trzask. Ból przeszył całe ciało.
Potem środkowy palec. Trzask. Krzyczałam, ale Dawid odwrócił się do Zofii, mówiąc: „Zosiu, nie bój się! Pomszczę cię.
”
Trzask, trzask. Miażdżyli mi palce jeden po drugim, aż straciłam przytomność. Ostatnie, co usłyszałam, to głos Zofii: „Dawidzie, jesteś dla mnie taki dobry. ”
Obudziłam się w szpitalu.
Lekarz powiedział, że moje palce są nie do uratowania, nerwy zniszczone. Nigdy nie będę mogła precyzyjnie operować, nawet utrzymać szklanki wody. Dla Dawida zrezygnowałam z kariery fizyka, poświęciłam się medycynie, by leczyć jego guza mózgu. A on zniszczył moje dłonie.
Przyszedł asystent Dawida, Olek, z umową rozwodową i czekiem na 50 milionów złotych. „Prezes prosi, żeby pani zniknęła z Warszawy, nie drażnić pani Zofii. ” Roześmiałam się gorzko. Te pieniądze to nic.
Moje dłonie mogły przynieść miliardy. Ale on nigdy się nie dowie. Zadzwoniłam do dziadka, Włodzimierza Dąbrowskiego, głowy potężnego rodu. „Dziadku, wracam.
Chcę, żeby cała ich rodzina zapłaciła za moje ręce. ” Dziadek odpowiedział stalowym głosem: „Dobrze. Każdy, kto cię skrzywdził, zapłaci stokrotnie. ”
Następnego dnia przed kliniką czekała flota limuzyn i ochrona.
Wróciłam do Krakowa, do rodzinnej rezydencji. Tam profesor Kamiński i zespół wprowadzili mnie do laboratorium „Nirvana”, gdzie w szklanej komorze z regeneracyjnym płynem miałam odbudować dłonie. Ból był niewyobrażalny, ale przetrwałam, myśląc o zemście. Po miesiącach rehabilitacji moje dłonie odzyskały sprawność, a nawet stały się szybsze i precyzyjniejsze.
W międzyczasie Dawid dostał ataku – guz w mózgu zaczął postępować. Lekarze dawali mu 5% szans. Jedyną nadzieją był tajemniczy chirurg „doktor N”, o którym krążyły plotki, że jest w Warszawie. Dawid rozpaczliwie go szukał.
Na Międzynarodowym Forum Gospodarczym w Warszawie pojawiłam się jako dziedziczka Dąbrowskich, w białym garniturze i czarnych aksamitnych rękawiczkach. Dawid i Zofia byli tam. Zofia próbowała wylać na mnie wino, ale odbiłam je na nią. Dawid warknął, że ciągle jej szkodzę.
Wtedy szepnęłam mu do ucha: „Doktor N to mój przyjaciel. Jeśli dowie się, jak obrażasz moje dłonie, nie zechce cię operować. ”
Dawid zbielał. Błagał o kontakt.
Postawiłam warunek: niech Zofia zniknie. Zgodził się, odsyłając ją w Bieszczady. Potem zażądałam 5% udziałów w projekcie Wilanów. Zgodził się.
Potem 10%. Zgodził się, bo bał się śmierci. W końcu zażądałam, by własnoręcznie połamał Zofii wszystkie palce. Zrobił to w areszcie, na moich oczach.
Gdy Dawid myślał, że kupił sobie życie, ja przejęłam jego firmę. Audytorzy Dąbrowskich odkryli chaos i długi. Zaoferowałam pomoc – wykup 41% akcji. Podpisał, oddając kontrolę.
Wkrótce jego kuzyn Wiktor przyszedł do mnie z propozycją zabicia Dawida na stole operacyjnym. Zgodziłam się pozornie, a dowody przekazałam do CBA. Dawid, myśląc, że ma nade mną przewagę, przyszedł z nagraniem mojej rozmowy z Wiktorem. Szantażował mnie, żebym oddała akcje i uwolniła Zofię.
Udawałam przerażenie, ale to była pułapka. Podpisał dokumenty, które oddały mi wszystkie jego aktywa i długi. Następnego dnia agenci CBA aresztowali go podczas bankietu. Jego imperium runęło.
Dawid trafił do więzienia, a potem do kliniki, gdy guz pękł. Jego rodzice błagali mnie o pomoc. Zgodziłam się, ale na sali operacyjnej zdjęłam maskę i rękawiczki. „Jestem doktorem N” – powiedziałam.
Pokazałam mu zdrowe dłonie. „Twoje dłonie… jak? ” – wybełkotał.
„Odbudowałam je. Ale nie zamierzam cię ratować. ” Rzuciłam skalpel na tacę. Dawid zmarł na zawał, zanim zdążyłam cokolwiek zrobić.
Zofia, dowiedziawszy się o jego śmierci, oszalała i powiesiła się w celi. Rodzice Dawida podupadli na zdrowiu. Ja przejęłam resztki jego imperium, rozwinęłam grupę Dąbrowskich, założyłam fundację. Dwa lata później, na kongresie medycznym w Sopocie, dziennikarka zapytała, co mnie napędzało.
Odpowiedziałam: „To nie była miłość. To była zemsta. I od teraz ufam tylko sobie.
”
