Miękkie światło manhattańskiej panoramy sączyło się przez okna od podłogi do sufitu w ciasnej kawalerce Emmy, gdy siedziała po turecku na łóżku z telefonem w ręku. Powiadomienie z aplikacji randkowej brzęczało uporczywie już od ponad godziny, ale była zbyt pogrążona w kwartalnych raportach, żeby to zauważyć. Praca jako młodsza analityczka finansowa w Sterling Industries oznaczała, że jej wieczory zazwyczaj spędzała zanurzona w arkuszach kalkulacyjnych, a nie przeglądając potencjalne randki. Emma Parker pobrała aplikację trzy tygodnie wcześniej, właściwie zmuszona do tego przez swoją najlepszą przyjaciółkę Riley.
„Masz 26 lat, a najbardziej ekscytującą rzeczą w twoim życiu jest kolorowanie raportów wydatków” – oznajmiła Riley, przejmując jej telefon i instalując Hearts bez pytania. „Musisz się wreszcie ogarnąć, zanim zaczniesz rozmawiać ze swoimi roślinami doniczkowymi. ” „Nie mam żadnych roślin” – zaprotestowała słabo Emma, ale Riley już tworzyła jej profil, wybierając zdjęcia, które według Emmy przedstawiały ją jako znacznie bardziej olśniewającą niż była w rzeczywistości, z kucykiem i za dużym swetrem. Teraz, wpatrując się w powiadomienie, Emma poczuła znajome ukłucie lęku pomieszanego z ciekawością.
„Nowe dopasowanie. ” Sięgnęła po łyk letniej kawy, otworzyła aplikację i prawie się zakrztusiła. Na zdjęciu profilowym był mężczyzna w perfekcyjnie skrojonym grafitowym garniturze, z ciemnymi, idealnie ułożonymi włosami i stalowo-niebieskimi oczami, które zdawały się przenikać obiektyw aparatu. Był oszałamiająco przystojny w ten niedostępny, magazynowy sposób, który sprawia, że zwykłe kobiety czują się głupio, patrząc na coś takiego.
Ale to nie jego wygląd sprawił, że serce Emmy przeskoczyło uderzenie. To było jego imię. Aleksander Sterling. Emma wpatrywała się w ekran, mrugając, jakby to miało zmienić to, co widzi.
Aleksander Sterling. Jak w Sterling Industries, jak w dyrektor generalny firmy, w której od dwóch lat harowała po 60 godzin tygodniowo, marząc o własnym biurze z prawdziwymi ścianami. Widziała go dokładnie trzy razy. Raz podczas szkolenia, gdy wygłaszał krótką mowę powitalną z zamównicy, która równie dobrze mogła stać na szczycie Olimpu.
Raz w windzie, kiedy przycisnęła się do tylnej ściany, próbując się rozpłynąć, podczas gdy on rozmawiał z kimś chłodnym tonem o prognozach kwartalnych. I raz w kawiarni naprzeciwko budynku, gdzie ukryła się za menu jak korporacyjna prześladowczyni. Aleksander Sterling był legendą w świecie finansów. W wieku 32 lat przejął firmę ojca i podwoił jej wartość w 5 lat.
Magazyny biznesowe opisywały go jako błyskotliwego, bezwzględnego i nieprawdopodobnie wymagającego. Biurowe plotki przedstawiały go jako zimnego, zdystansowanego i absolutnie niezainteresowanego niczym, co nie przynosiło zysków. A jednak, wbrew logice i rozsądkowi, algorytm Hardsync uznał, że są do siebie dopasowani. Kciuk Emmy zawisł nad ekranem.
Według aplikacji nazywał się po prostu Alex. Miał 32 lata. Pracował w finansach i szukał kogoś szczerego i inteligentnego. Jego opis był zaskakująco prosty: „Życie jest zbyt krótkie na gadanie o pogodzie.
Wolę głębokie rozmowy przy kolacji i długie spacery, które naprawdę gdzieś prowadzą. ” Ani słowa o tym, że jest miliarderem. Żadnych zdjęć prywatnych odrzutowców czy imprez na jachcie. Tylko mężczyzna, który wyglądał jak milion dolarów, a pisał jak ktoś, kto naprawdę ma dość powierzchowności.
Racjonalna część mózgu Emmy wrzeszczała, że to katastrofalny pomysł. Przecież on był jej szefem. No, technicznie w takim sensie, w jakim jedna mrówka pracuje dla królowej w ulu jego imperium. Podręcznik HR pewnie miał z 17 paragrafów zakazujących takich relacji.
Ale ta druga część jej umysłu, ta, która przez ostatnie sześć miesięcy jadła na wynos, oglądając komedie romantyczne i zastanawiając się, czy jeszcze kiedyś ktoś sprawi, że jej serce przyspieszy, już układała wiadomość. Jej palce zaczęły pisać, zanim zdążyła się powstrzymać: „Głębokie rozmowy przy kolacji brzmią świetnie, ale muszę zapytać, te spacery mają cel, czy po prostu zobaczymy, gdzie nas zaprowadzi noc? ”
Wysłała wiadomość, zanim zdążyła się rozmyślić, po czym rzuciła telefon na łóżko, jakby był rozżarzony do czerwoności. Co ona właśnie zrobiła?
A jeśli on się zorientuje, kim ona jest? Jeśli ją zwolni? Jeśli uzna, że to jakaś korporacyjna łowczyni próbująca się wdrapać po szczeblach kariery przez łóżko? Telefon zawibrował.
Potem znów. Emma czołgała się po łóżku i chwyciła go drżącymi dłońmi. Dwie nowe wiadomości od Alexa. „Kobieta, która zadaje ważne pytania.
Lubię to. A jeśli chodzi o cel, najlepsze podróże to te, których nie planujesz. ” Druga wiadomość przyszła pół minuty później: „Masz czas w sobotę wieczorem? Znam miejsce z doskonałym jedzeniem i okropną małostkową gadką.
Idealne na prawdziwe rozmowy. ”
Emma wpatrywała się w ekran, czytając wiadomości trzy razy, zanim ich sens naprawdę do niej dotarł. Aleksander Sterling, mężczyzna, którego podpis widniał na jej pasku wypłat, zapraszał ją na randkę. I nie miał pojęcia, że to właśnie ona analizuje raporty, które trafiają na jego biurko, że zna na pamięć jego poranne zamówienie kawy, że wie, iż w czwartki zostaje dłużej, bo światła na piętrze zarządu nadal się palą, gdy ona wychodzi z pracy.
Powinna odmówić. Powinna go od razu usunąć i udawać, że to nigdy nie miało miejsca. Może nawet powinna wykasować aplikację i trzymać się planu B Riley, klubu książki. Zamiast tego zaczęła pisać: „Sobota brzmi świetnie, ale uprzedzam, jestem znacznie lepsza w prawdziwych rozmowach niż w mało ciekawych pogaduszkach, więc może się okazać, że będziesz musiał być naprawdę interesujący.
” Jego odpowiedź przyszła natychmiast: „Wyzwanie przyjęte. Odbiorę cię o 7:00. A Emma? Mam przeczucie, że mnie zaskoczysz.
”
Krew w żyłach Emmy zamarła. Wiedział, jak ma na imię. Jej prawdziwe imię. Nie pseudonim z aplikacji, nie żadna wariacja.
Emma z drżącymi dłońmi przewijała rozmowę w górę, szukając miejsca, gdzie mogła je przypadkiem zdradzić. Nic. Sprawdziła profil trzy razy. Wszędzie widniała jako Madi, nawet w biografii.
Skąd on to wiedział? Zanim zdążyła całkiem pogrążyć się w panice, telefon zadzwonił. Na ekranie pojawiło się imię Riley. Emma odebrała po pierwszym sygnale.
„Alarm” – wyszeptała, jakby Aleksander Sterling mógł stać właśnie za jej oknem na czwartym piętrze. „Albo za chwilę przeżyje najlepszą randkę swojego życia, albo wyląduje na bezrobociu i być może w areszcie. Mów wszystko” – rozkazała Riley, a w tle dało się słyszeć, jak wygodnie się rozsiada. To miała być długa opowieść.
Emma zaczęła relacjonować historię swojego niemożliwego dopasowania, ale nie mogła pozbyć się wrażenia, że sobotni wieczór zmieni wszystko. Tylko nie wiedziała jeszcze, na lepsze czy na gorsze. Piątek wlókł się jak wyrok. Emma siedziała przy biurku, udając, że analizuje kwartalne raporty wydatków, podczas gdy w rzeczywistości przeszukiwała internet w poszukiwaniu czegokolwiek o życiu prywatnym Aleksandra Sterlinga.
Sieć milczała. Kilka zdjęć z charytatywnych gal, na których pojawiał się z pięknymi kobietami, każda wyglądała jak z okładki magazynu. Kilka artykułów o jego sukcesach w biznesie. Bezduszne, rzeczowe, przedstawiające go jako człowieka żyjącego dla zysków i przejęć.
Ani słowa, co robił na aplikacji randkowej pod fałszywym imieniem, ani jakim cudem znał jej prawdziwe. „Wyglądasz, jakby ktoś ci podmienił kawę na bezkofeinową” – zauważyła Jessica, starsza analityczka z sąsiedniego boksu. Z tych kobiet, które zawsze mają perfekcyjny makijaż, nienaganną fryzurę i stalowe nerwy. Emma rozejrzała się dyskretnie.
„Czysto hipotetycznie. Jeśli ktoś dopasował się na aplikacji ze swoim szefem, a ten szef zaprosiłby go na randkę, co byś zrobiła? ” Jessica uniosła brwi. „Hipotetycznie.
Zastanowiłabym się, jak to możliwe, że ten szef w ogóle tam trafił i dlaczego nie poznał własnej pracownicy. ” Pochyliła się bliżej. „Mówimy o Hendersonie z księgowości? Bo kochanie, stać cię na więcej.
” „Wyżej w hierarchii” – mruknęła Emma, po czym natychmiast pożałowała, że się odezwała. „Jak wysoko? ” W oczach Jessiki pojawił się błysk zawodowej ciekawości. „Zapomnij!
” – westchnęła Emma. „To skomplikowane. ” „Najlepsze historie zawsze są” – odparła Jessica z uśmiechem. „Ale Emma, cokolwiek zrobisz, zrób to z właściwego powodu.
I może zerknij w działach w miejscu pracy w regulaminie. Tak czysto hipotetycznie. ”
Popołudnie dłużyło się niemiłosiernie. Emma zerkała na windy za każdym razem, gdy rozlegało się „ding”, półświadomie spodziewając się, że Sterling pojawi się i w jakiś sposób będzie wiedział.
Sześć razy napisała wiadomość z rezygnacją i sześć razy ją skasowała. O 17:30 podjęła decyzję. Powie mu prawdę. Spotka się z nim, wyzna, kim jest, i pozwoli mu zdecydować, czy chce to kontynuować.
Uczciwie, prosto z mostu i absolutnie przerażająco. Telefon zawibrował. Wiadomość z nieznanego numeru: „Nie mogę się doczekać jutra wieczorem. Adres w załączniku.
Alex. ” Emma wstrzymała oddech. Adres w TriBeCa. Dzielnica, w której czynsz za kawalerkę przewyższał jej roczną pensję.
Sprawdziła restaurację. Mała francuska perełka bez cennika w menu. Taki lokal, w którym „cena rynkowa” znaczyło: „Jeśli musisz pytać, nie stać cię. ”
Sobota przywitała ją jesiennym słońcem, jak z romantycznego filmu o Nowym Jorku.
Emma spędziła trzy godziny, próbując wszystkich możliwych kombinacji ubrań, aż w końcu wybrała czarną sukienkę, którą Riley kazała jej kupić pół roku temu. Prosta, elegancka, idealna zarówno na kolację biznesową, jak i randkę. Serce waliło jej jak oszalałe. Sprawdzała konto bankowe cztery razy.
Była w stanie znieść jeden luksusowy wieczór, ale błagała w duchu, by nie musiała płacić połowy rachunku, jeśli przystawki kosztowały tam 50 dolarów. O 18:30 stanęła przed lustrem w holu swojego budynku. W odbiciu zobaczyła kobietę z delikatnymi falami ciemnych włosów, subtelnym makijażem i w czarnej sukience, która sprawiała, że wyglądała dojrzalej, pewniej. Prawie tak, jakby naprawdę należała do świata Aleksandra Sterlinga.
Telefon zawibrował. „Na zewnątrz czarny samochód. Alex. ” Żołądek jej się ścisnął.
Przez szklane drzwi zobaczyła elegancki czarny sedan. Samochód, który kosztowałby tyle, co jej mieszkanie razy pięć. To się naprawdę działo. Wyszła na ulicę, nogi jak z waty.
Drzwi auta otworzyły się, a z wnętrza wysiadł Aleksander Sterling. W rzeczywistości był jeszcze bardziej onieśmielający niż na zdjęciach. Grafitowy garnitur leżał idealnie, a stalowo-niebieskie oczy wychwyciły każdy szczegół jej twarzy. Ale gdy się uśmiechnął, wszystko się zmieniło.
Zamiast zimnego prezesa zobaczyła mężczyznę, który naprawdę cieszył się, że ją widzi. „Emma” – powiedział, a jej imię zabrzmiało w jego ustach inaczej. Cieplej. „Wyglądasz pięknie.
” „Dziękuję” – zdołała odpowiedzieć, przyjmując jego dłoń, gdy pomógł jej wsiąść do samochodu. Wnętrze pachniało skórą i czymś drogim, ale subtelnym luksusem, który nie potrzebował krzyczeć. Gdy auto ruszyło, Aleksander odwrócił się do niej. „Muszę się przyznać” – powiedział, a jej serce znów przyspieszyło.
„Denerwowałem się przed dzisiejszym wieczorem. Dawno nie czekałem na coś z takim podekscytowaniem. ” Emma parsknęła nerwowym śmiechem. „Dla jasności, jeśli ta kolacja skończy się prezentacją PowerPoint o trendach rynkowych, wyskoczę z jadącego auta.
” Zaśmiał się. Dźwięk jego śmiechu był niski, ciepły. Wypełnił ciszę w kabinie. „Żadnych PowerPointów, obiecuję, choć nie ręczę, że nie zanudzę cię opowieściami o pracy.
Uprzedzam: zajmuję się finansami, dokładnie tak ekscytującymi, jak brzmią finanse. ” „To szerokie pojęcie. Jakie dokładnie? Korporacyjne, fuzje, przejęcia, wszystko to, co brzmi imponująco na koktajlach, a w rzeczywistości oznacza spory z prawnikami i czytanie umów, aż oczy bolą.
” Spojrzał na nią z zaciekawieniem. „A ty? Aplikacja mówiła, że pracujesz w analizie finansowej. ” „Coś w tym stylu” – odparła.
Technicznie rzecz biorąc, prawda. Pracowała w analizie finansowej w jego firmie. Restauracja była dokładnie taka, jakiej się spodziewała. Elegancka, nastrojowa, z kelnerami poruszającymi się niemal bezgłośnie.
Klienci mówili półgłosem, a w powietrzu unosił się zapach świeżych ziół i pieniędzy. Aleksander był tam najwyraźniej stałym gościem. Maitre d’ przywitał go z uśmiechem i zaprowadził ich do stolika w rogu, zapewniającego prywatność i lekki dreszcz niepokoju. „Więc” – odezwał się Aleksander, gdy już zamówili wino, którego nazwy Emma była wdzięczna, że nie musiała wymawiać.
„Opowiedz mi o prawdziwej Emmie, tej, która kryje się za starannie stworzonym profilem randkowym. ” Emma upiła łyk wina, które prawdopodobnie kosztowało więcej niż jej tygodniowy budżet na zakupy. „A co sprawia, że myślisz, iż mój profil nie był w 100% prawdziwy? ” „Bo wszyscy kłamią w aplikacjach randkowych” – odparł spokojnie.
„Pokazują wersję siebie, którą chcieliby być. Nie tę, która je płatki na kolację i ma więcej książek niż mebli. ” Emma prawie się zakrztusiła. „Skąd wiedziałeś o książkach?
” „Szczęśliwy traf” – uśmiechnął się w sposób, który wcale nie wyglądał na przypadek. „A z płatkami też trafiłem. ” „To poufna informacja” – powiedziała z rozbawieniem. „A ty?
Obstawiam, że twój profil nie wspomina o tym, że masz więcej garniturów niż większość ludzi t-shirtów. ” „Winny w pełni” – przyznał z lekkim rozbawieniem. „Choć muszę wyglądać tak, jakby moje zdanie miało znaczenie. Ludzie dziwnie bardziej cię słuchają, gdy masz na sobie coś, co kosztuje więcej niż ich czynsz.
”
Emma poczuła chłód w kręgosłupie. Powiedział to tak lekko, jakby wydawanie równowartości jej miesięcznego czynszu na ubranie było czymś zupełnie normalnym. Właśnie na tym polegał problem z kimś takim jak on – człowiekiem z zupełnie innej rzeczywistości. „Powiedziałem coś nie tak?
” – zapytał Aleksander, zauważając jej minę. „Wyglądasz, jakbyś właśnie sobie przypomniała, że zostawiłaś włączony piekarnik. ” Emma wymusiła uśmiech. „Nie, po prostu pomyślałam, jak bardzo różne mogą być nasze światy.
” „Naprawdę są aż tak różne? ” – pochylił się lekko do przodu. „Bo z mojej perspektywy wyglądasz na kogoś, kto ciężko pracuje, chce robić rzeczy dobrze i może trochę za bardzo przejmuje się opinią innych. Brzmi znajomo.
” „A jak wygląda twój świat? ” – zapytała, tym razem szczerze zaciekawiona. Aleksander przez chwilę milczał, obracając kieliszek w dłoni. „Przede wszystkim samotny” – powiedział w końcu.
„Wokół mnie jest mnóstwo ludzi, którzy czegoś ode mnie chcą, ale niewielu, którzy chcą po prostu mnie poznać. Dlatego byłem zaskoczony, gdy dopasowałaś się ze mną w aplikacji. Większość, która wie, kim jestem, ma jakiś plan. ” Serce Emmy ścisnęło się nieprzyjemnie.
„A co, jeśli ktoś faktycznie miałby plan, ale nie taki, jak myślisz? ” „Zależy od planu” – odparł, patrząc jej prosto w oczy. „Ale myślę, że potrafię czytać ludzi. A ty, Emma Parker, nie wyglądasz na osobę, która gra w gry.
”
Brzmienie jej pełnego imienia sprawiło, że krew w żyłach jej zamarła. Była absolutnie pewna, że nie podała mu swojego nazwiska. „Skąd znasz moje nazwisko? ” – wyszeptała.
Elegancka restauracja nagle wydała się duszna, a przytłumione światło nieprzyjemnie mroczne. Aleksander ostrożnie odstawił kieliszek. Na jego ustach pojawił się delikatny, niemal rozbawiony uśmiech. „Zastanawiałem się, kiedy o to zapytasz.
” Serce Emmy waliło jak szalone. „Zastanawiałeś się, kiedy zapytam? To znaczy, że czekałeś, aż zauważę. Czyli wiedziałeś, że zauważę.
” „Emma” – jego głos był spokojny, ale stanowczy. „Oddychaj. ” Dopiero wtedy zorientowała się, że wstrzymała oddech. Wypuściła powietrze drżąco.
„Więc wiesz, kim jestem? ” Nie było to pytanie, i on też tak tego nie potraktował. „Wiem. Od chwili, gdy się dopasowaliśmy.
”
Świat zawirował. Emma kurczowo chwyciła krawędź stołu. „Wiedziałeś przez cały ten czas? Wiedziałeś, że pracuję dla ciebie?
” „Dla mojej firmy” – poprawił ją spokojnie. „To różnica. Sterling Industries zatrudnia ponad 15 000 osób. Nie rozpoznałbym większości z nich, nawet gdyby to zależało od mojego życia.
” „Ale mnie rozpoznałeś” – wyszeptała. „Wiedziałeś dokładnie, kim jestem. ” Aleksander odchylił się w fotelu, obserwując ją swoimi przenikliwymi, chłodnymi oczami. „Zauważyłem cię jakieś sześć miesięcy temu.
” „Zauważyłeś mnie? ” – głos jej zadrżał. „Co to ma znaczyć? ” „To znaczy” – powiedział wolno – „że zwróciłem uwagę, gdy raporty kwartalne z twojego działu zaczęły wyglądać inaczej.
Ktoś wychwytywał błędy, które inni przegapiali od lat. Ktoś, kto dostrzegał wzorce, które oszczędzały firmie ogromne pieniądze. Gdy zapytałem, kto za tym stoi, usłyszałem twoje nazwisko. ”
Emma wpatrywała się w niego szeroko otwartymi oczami.
„Obserwowałeś mnie? ” „Byłem świadomy twojej pracy” – odpowiedział spokojnie. „To różnica. Jesteś wyjątkowo dobra w tym, co robisz, Emma.
A taka kompetencja nie pozostaje niezauważona. Więc gdy zobaczyłem cię w aplikacji, zainteresowałem się” – dokończył. „Oto ta błyskotliwa analityczka, która od miesięcy ułatwia mi życie, nagle pojawia się w moim telefonie, szukająca tego samego, czego ja. ” Emma miała wrażenie, że to nie.
„Czego dokładnie? ” „Czegoś prawdziwego” – powiedział cicho. „Kogoś, kto zobaczy we mnie człowieka, nie tylko portfel. ” „Ale ja dla ciebie pracuję” – zaprotestowała.
„To jest okazja zawodowa. Czy tego chcę, czy nie, tak to właśnie wygląda. ” Aleksander skinął lekko głową. „Masz rację.
Dlatego chciałem zobaczyć, czy sama się zorientujesz, kim jestem, albo czy mi o tym powiesz. ” „Czyli mnie testowałeś? ” „Dałem ci szansę być szczera” – odpowiedział spokojnie. „Pytanie brzmi: dlaczego nie byłaś?
”
Emma poczuła, jak policzki płoną jej ze wstydu. „Bo się bałam. Masz pojęcie, jak to jest odkryć, że umówiłaś się z człowiekiem, który może cię zwolnić jednym telefonem? Że jedno źle dobrane słowo może zniszczyć twoją karierę?
” „Naprawdę tak myślisz? ” – jego głos stał się ostry jak nóż. „Że zwolniłbym cię za to, że poszłaś ze mną na randkę? ” „Nie wiem, co myśleć” – powiedziała Emma, a jej głos podniósł się mimo wysiłków, by zachować spokój.
„Nie znam cię. Widziałam cię dokładnie trzy razy w ciągu dwóch lat, a teraz nagle zapraszasz mnie na kolację i mówisz o czymś poważnym, a ja nie mam pojęcia, co to wszystko znaczy. ”
Inni goście w restauracji zaczęli spoglądać w ich stronę. Aleksander dyskretnie dał znak kelnerowi, a chwilę później pojawił się rachunek.
Położył na stole czarną kartę kredytową, nawet nie patrząc na sumę. „Chodź” – powiedział, wstając i wyciągając do niej rękę. „Porozmawiamy w bardziej prywatnym miejscu. ” Emma zawahała się.
Każda racjonalna myśl w jej głowie krzyczała, że powinna wrócić do domu, usunąć aplikację randkową i udawać, że cały wieczór nigdy się nie wydarzył. Ale coś w jego wyrazie twarzy, wrażliwość skryta pod pewnym siebie wyglądem, sprawiło, że wzięła jego rękę. Podróż samochodem była cicha, przerywana jedynie delikatnym szumem luksusowego silnika. Emma wpatrywała się w migoczące miasto za oknem, próbując przetworzyć wszystko, co się wydarzyło.
Aleksander siedział obok, na tyle blisko, że czuła zapach jego subtelnego, wyrafinowanego perfumu, ale na tyle daleko, by nie stykać się z nim fizycznie. „Dokąd jedziemy? ” – zapytała, gdy samochód skręcił w ulicę z przemienionymi magazynami. „Do mnie” – odpowiedział.
„Chyba że wolisz gdzie indziej. ” Żołądek Emmy zadrżał. „Do ciebie? Nie sądzę, żeby to…” „Emma” – odwrócił się w jej stronę.
„Nie zrobię niczego, czego byś nie chciała, ale musimy porozmawiać. Naprawdę porozmawiać. I wolałbym, żeby nikt nam nie przeszkadzał ani nie podsłuchiwał. ”
Samochód zatrzymał się przed smukłym budynkiem, który wyglądał, jakby zaprojektował go ktoś wierzący, że szkło i stal to jedyne dopuszczalne materiały.
Natychmiast pojawił się dozorca, witając Aleksandra po imieniu i trzymając drzwi z taką uprzejmością, że od razu można było wyczuć hojny bonus świąteczny. Winda do penthouse’u Aleksandra była wyłożona lustrami, więc Emma musiała patrzeć, jak jej twarz staje się coraz bardziej przerażona, w miarę jak wznosili się w górę. Kiedy drzwi otworzyły się do jego mieszkania, kwestionowała wszystkie decyzje, które doprowadziły ją do tego momentu. Przestrzeń była dokładnie taka, jak się spodziewała, i jednocześnie zupełnie inna.
Tak, była ogromna, luksusowa i wypełniona meblami, które mogłyby zdobić architektoniczne magazyny. Ale było też wyraźnie widać, że ktoś tu mieszka. Książki ułożone na stoliku, otwarty laptop na kuchennym blacie, kubek obok zlewu. „Naprawdę tu mieszkasz?
” – powiedziała zaskoczona. „W przeciwieństwie do czego? ” – zapytał Aleksander, wieszając płaszcz w szafie większej niż jej łazienka. „Nie wiem.
Spodziewałam się czegoś jak wystawowego salonu, idealnego, nietykalnego. ” „Spędzam tu zbyt dużo czasu, żeby było idealnie” – powiedział. „Chcesz coś do picia? Kawę, wino?
Coś mocniejszego? ” „Coś mocniejszego brzmi dobrze” – przyznała Emma. Przeszedł do wózka barowego, wyglądającego jak scena z filmu z lat 40. , i nalał dwa kieliszki bursztynowego trunku.
Gdy podał jej szklankę, ich palce się musnęły, a Emma poczuła iskierkę przyciągania, którą próbowała ignorować przez cały wieczór. „No dobrze” – powiedziała, biorąc łyk, który przyjemnie palił w przełyku. „Co dalej? ” Aleksander usiadł na skórzanej sofie, zostawiając wystarczająco miejsca, by mogła do niego dołączyć bez presji.
„To zależy, czego chcesz. ” „Czego chcę? ” – Emma wciąż stała, lekko chodząc w kółko. „Chcę wiedzieć, dlaczego mnie zaprosiłeś, skoro możesz umawiać się z kimkolwiek w mieście.
Chcę wiedzieć, czy to jakiś dziwny test władzy. Chcę wiedzieć, czy w poniedziałek rano będę miała pracę. ” „Po kolei” – powiedział spokojnie Aleksander. „Zaprosiłem cię, bo jesteś inteligentna, piękna i piszesz wiadomości w aplikacji randkowej, które sprawiły, że śmiałem się w biurze na głos.
To nie jest gra o władzę. To próba normalnej ludzkiej interakcji z kimś, kto mnie interesuje. A tak w poniedziałek nadal będziesz miała pracę, niezależnie od tego, co się wydarzy między nami prywatnie. ”
Emma przestała chodzić.
„Skąd możesz to obiecać? ” „Bo nie zajmuję się codziennymi decyzjami personalnymi w twoim dziale” – odpowiedział. „I nie jestem typem osoby, która każe zawodowo z powodów prywatnych. ” „Ale mógłbyś być” – powiedziała Emma.
„I o to chodzi. Nawet jeśli teraz nie jesteś takim człowiekiem, co się stanie, jeśli to się nie uda? Co, jeśli spotykamy się kilka tygodni, a potem stwierdzisz, że nie jesteś zainteresowany? Co, jeśli zrobię coś, co cię zirytuje?
” Aleksander odłożył kieliszek i podszedł bliżej. „A co, jeśli pójdzie dobrze? ” – zapytał cicho. „Co, jeśli odkryjemy, że naprawdę się sobie podobamy?
Co, jeśli to stanie się czymś prawdziwym? ”
Emma poczuła, jak jej opór słabnie. Stał wystarczająco blisko, by mogła dostrzec szaro-niebieskie refleksy w jego oczach. Tak blisko, że racjonalna część jej mózgu była stopniowo przytłaczana przez tę, która chciała dowiedzieć się, co by się stało, gdyby po prostu go pocałowała.
„Nie wiem” – wyszeptała. „Ja też nie wiem” – powiedział, „ale chciałbym się przekonać. ” Przestrzeń między nimi zdawała się iskrzyć energią. Emma czuła bicie serca tak głośno, że była pewna, iż Aleksander je słyszy.
Z tak bliska mogła zauważyć, że jego perfekcyjna fasada nie jest całkiem nienaganna. Małą bliznę nad lewym łukiem brwiowym i lekko potargane włosy od dotykania ich podczas kolacji. „To szalone” – wyszeptała Emma. Ale nie cofnęła się.
„Prawdopodobnie” – zgodził się Aleksander głosem niskim i spokojnym. „Czy to ma znaczenie? ”
Zanim Emma zdążyła odpowiedzieć, jej telefon w torebce zadzwonił głośno, przerywając czar. Podskoczyła, szukając urządzenia, i zobaczyła migające imię Riley na ekranie.
„Muszę to odebrać! ” – powiedziała, wdzięczna za przerwę, która dała jej chwilę jasności. „Riley, wszystko w porządku? ” „Dzięki Bogu, że odebrałaś” – głos Riley był lekko zamazany, co oznaczało, że wypiła co najmniej trzy kieliszki wina podczas kolacji.
„Jestem w 1100. Murphy z Jake’iem i Sarą i mamy bardzo ważną debatę na temat twojej randki. Sara uważa, że zakochasz się i rzucisz pracę, żeby zostać żoną trofeum. Jake myśli, że to pewnie seryjny morderca.
Ja uważam, że za bardzo się nad wszystkim zastanawiasz i powinnaś po prostu z nim przespać, jeśli jest przystojny. Więc jest przystojny? ” Emma poczuła, jak jej twarz się czerwieni, spoglądając na Aleksandra, który wyraźnie próbował się nie śmiać. „Riley, nie mogę teraz rozmawiać.
” „O mój Boże, jesteś z nim teraz, prawda? On tam jest, słyszy mnie? Powiedz coś kodem, jeśli jest przystojny, powiedz »banan«. Jeśli nudny, powiedz »tost«.
Jeśli potrzebujesz ratunku, powiedz »ananasa«. ” „Oddzwonię później” – powiedziała stanowczo. „Czekaj, zanim się rozłączysz, udało ci się odkryć, jak zna twoje imię, bo Jake ma teorie, które wahają się od niepokojących po przerażające. ” Emma spojrzała na Aleksandra ponownie.
Przesunął się do okna, dając jej prywatność na rozmowę, ale jego ramiona były napięte, jakby słuchał każdego słowa. „To skomplikowane” – powiedziała. „Wszystko wyjaśnię jutro. ” „Dobrze, ale Emma, bądź ostrożna.
Okej? Masz fatalny gust, jeśli chodzi o mężczyzn w drogich garniturach. ”
Rozmowa się skończyła, a Emma stała, trzymając telefon, nagle odczuwając pełną wagę wieczornych odkryć. Riley miała rację.
Naprawdę miała fatalny gust, jeśli chodzi o mężczyzn, szczególnie tych całkowicie poza jej ligą. „Sprawdzała cię przyjaciółka? ” – zapytał Aleksander, odwracając się od okna. „Coś w tym rodzaju” – odpowiedziała Emma.
„Myśli, że możesz być seryjnym mordercą. ” Aleksander kiwnął poważnie. „A co ty o tym sądzisz? ” „Myślę, że gdybyś był seryjnym mordercą, pewnie nie wybrałbyś tak publicznej restauracji na kolację” – odpowiedziała Emma.
„Za dużo świadków. ” „Logiczne rozumowanie” – powiedział z lekkim uśmiechem. „Chociaż muszę przyznać, że właśnie tak sprytny seryjny morderca chciałby, żebyś myślała. ” Mimo wszystko Emma uśmiechnęła się lekko.
„Próbujesz mnie przekonać, że jesteś niebezpieczny? ” „Nie” – odparł Aleksander, a jego twarz spoważniała. „Próbuję przekonać cię, że nie jestem. ”
Ciężar jego słów zawisł między nimi.
Emma opadła na sofę, czując, jak zmęczenie i emocjonalny chaos całego wieczoru spływają na nią falą. „To wszystko jest takie skomplikowane” – westchnęła, zakrywając twarz dłońmi. „Dwie godziny temu myślałam, że idę na zwykłą randkę z facetem z finansów o imieniu Alex. A teraz siedzę w penthousie mojego prezesa, próbując zrozumieć, czy to początek czegoś wspaniałego, czy koniec mojej kariery.
” Aleksander usiadł obok niej, zachowując dystans. „Mogę ci coś powiedzieć? ” Emma skinęła głową, nie podnosząc wzroku. „Sześć miesięcy temu, gdy po raz pierwszy zwróciłem uwagę na twoją pracę, poprosiłem HR o wgląd w twoje akta.
To standardowa procedura, gdy ktoś wyróżnia się zawodowo. Wiesz, co tam znalazłem? ” Emma pokręciła głową. „Same pochwały.
Każdy twój przełożony pisał o twojej rzetelności, etyce pracy, o tym, jak potrafisz współpracować nawet z trudnymi ludźmi. Twój poprzedni menedżer napisał list polecający na trzy strony, w którym siedem razy użył słowa »wyjątkowa«. ”
Emma w końcu spojrzała na niego. „Dlaczego mi to mówisz?
” „Bo chcę, żebyś wiedziała, że moje zainteresowanie tobą nie jest kaprysem” – odparł Aleksander spokojnie. „Nie chodzi o to, że jesteś na miejscu czy łatwa do manipulacji. Jesteś genialna w tym, co robisz. Wszystko, co osiągnęłaś, zdobyłaś uczciwie i nic, co wydarzy się między nami prywatnie, tego nie zmieni.
” „Ale ludzie będą gadać. ” „Ludzie zawsze będą gadać” – przerwał jej. „Na to nie mamy wpływu. Mamy wpływ tylko na to, jak sobie z tym poradzimy.
” Emma milczała dłuższą chwilę. „Więc co proponujesz? ” „Proponuję szczerość” – powiedział. „Wobec siebie, nawzajem i wobec tych, którzy powinni wiedzieć.
Jeśli to przerodzi się w coś poważnego, poinformujemy HR, wdrożymy odpowiednie zasady, zadbamy o twoją karierę. A jeśli się nie przerodzi? ” Twarz Aleksandra stężała, ale w jego oczach pojawiło się coś łagodnego. „Wtedy też sobie z tym poradzimy.
”
Emma uważnie go obserwowała, szukając w jego spojrzeniu choć cienia fałszu. Nie znalazła go. Zobaczyła tylko mężczyznę równie zagubionego jak ona, gotowego jednak zmierzyć się z tym wszystkim. „Mam warunki” – powiedziała w końcu.
„Słucham. ” „Po pierwsze, to, co między nami, zostaje całkowicie oddzielone od pracy. Nie chcę specjalnego traktowania, nie chcę łatwiejszych zadań i nie chcę, żeby ktokolwiek pomyślał, że awansuję, bo spotykam się z szefem. ” „Zgoda” – odpowiedział bez wahania.
„Po drugie, jeśli to się nie uda, nie ma niezręczności w biurze. Żadnych uników, żadnych nagłych cięć budżetowych, żadnych przenosin na gorsze projekty. ” „Też się zgadzam” – powiedział, chociaż zastanawia mnie twoja pewność, że to się nie uda. Emma wzruszyła ramionami.
„Jestem realistką. Ty jesteś miliarderem, który spotyka się z modelkami i celebrytkami. Ja analityczką finansową, która kupuje ubrania w sieciówkach i uważa pizzę za grupę żywności. To pachnie katastrofą.
” „Modelki i celebrytki” – powtórzył zamyślony. „Myślisz, że to mój typ? A nie Emma. Ostatnia kobieta, z którą się spotykałem, była prawniczką korporacyjną, która przez 40 minut tłumaczyła mi, dlaczego moja strategia inwestycyjna jest błędna.
Ta przed nią była inwestorką, która próbowała sprzedać mi swój pomysł między przystawką a daniem głównym. Od lat nie miałem rozmowy z kobietą, która nie sprowadzałaby się do wykresów i procentów. ”
Emma poczuła delikatne drżenie nadziei. „A co sprawia, że myślisz, że tym razem będzie inaczej?
” „Bo przez ostatnie dwie godziny sprawiłaś, że zapomniałem, kim jestem” – powiedział cicho. „Z tobą nie jestem prezesem Aleksandrem Sterlingiem. Jestem po prostu Aleksem. Alex był samotny przez bardzo długi czas.
” W jego głosie brzmiała szczerość, która ścisnęła jej serce. Ten potężny, nieosiągalny mężczyzna patrzył na nią tak, jakby mogła być odpowiedzią na coś, czego szukał od dawna. Było to zarówno przerażające, jak i ekscytujące. „Boję się” – wyszeptała.
„Ja też” – odparł, „ale wolę bać się z tobą, niż być bezpieczny i sam. ” Emma poczuła, jak jej obrona powoli się kruszy. „Co teraz? ” Aleksander spojrzał na nią z mieszaniną powagi i delikatności.
Miasto za oknem tętniło światłem, a między nimi zawisło coś, co mogło być początkiem lub końcem wszystkiego. „Teraz” – powiedział Aleksander – „robimy to krok po kroku, bez presji, bez oczekiwań. Po prostu zobaczymy, dokąd nas to zaprowadzi. ” Wyciągnął rękę powoli, dając jej czas, by się wycofała.
Nie zrobiła tego. Ujął jej dłoń w swoją, ciepłą, zaskakująco szorstką. Najwyraźniej nie wszyscy miliarderzy spędzają całe dnie za biurkiem. „Krok po kroku” – powtórzyła Emma, rozglądając się po jego absurdalnie luksusowym apartamencie.
„Ale muszę zapytać, ile dokładnie tych kroków mamy zrobić, bo mam wrażenie, że całe moje mieszkanie zmieściłoby się w twojej łazience. ” Aleksander zaśmiał się. Ciepło, szczerze. „Pieniądze to nie wszystko, Emmo.
” „Łatwo mówić komuś, kto ma ich pod dostatkiem” – rzuciła, ale na jej ustach pojawił się uśmiech. „To prawda” – odpowiedział, „ale szczerze, ten apartament jest piękny i pusty, a twoje mieszkanie pewnie ma duszę. ” Emma pomyślała o swojej ciasnej kawalerce z meblami z drugiej ręki i półkami uginającymi się od książek. „Ma” – powiedziała cicho.
„Może więc pokażesz mi je kiedyś? ” – zaproponował Aleksander. Trzy tygodnie później Emma miała wrażenie, jakby żyła w dwóch równoległych rzeczywistościach. W ciągu dnia siedziała w swoim boksie na 42.
piętrze, analizowała raporty wydatków i udawała, że nie zna dyrektora generalnego na tyle dobrze, by wiedzieć, że pije czarną kawę i ma małą bliznę na ramieniu, pamiątkę po dziecięcej przygodzie z domkiem na drzewie i brakiem zdrowego rozsądku. Wieczorami była dziewczyną Alexa, co brzmiało w jej głowie jak coś nierealnego. Weszli w rutynę pełną kolacji w cichych restauracjach, spacerów po Central Parku i rozmów, które ciągnęły się do północy. Słowa dotrzymał.
W pracy byli zupełnie sobie obcy. Widzieli się tylko raz w windzie. Skinął jej wtedy głową, nie przerywając rozmowy przez telefon, jakby poprzedniego wieczoru nie uczył jej grać w szachy w swoim salonie. Tajemnica bywała męcząca, ale też podniecająca.
Czuła się, jakby prowadziła podwójne życie, a im bardziej coś było zakazane, tym bardziej przyciągało. „Promieniejesz! ” – zauważyła Jessica podczas przerwy na lunch, wpatrując się w jej twarz jak śledczy w dowód zbrodni. „Albo zaczęłaś używać luksusowych kosmetyków, albo masz regularne, bardzo udane życie łóżkowe, a jako że znam twoją pensję, to raczej obstawiam to drugie.
” Emma o mało nie zakrztusiła się sałatką. „Nie promieniejesz, kochana, świecisz jak latarnia morska” – odpowiedziała Jessica. „Kto to? I nie mów, że nikt, bo nikt nie sprawia, że kobieta wygląda, jakby została pobłogosławiona przez boginię przyjemności.
” „Jessica! ” – syknęła Emma, zerkając nerwowo w stronę pozostałych w stołówce. „Mówię tylko, że ten ktoś musi mieć bardzo sprawne ręce” – dodała Jessica bez najmniejszego skrępowania – „i prawdopodobnie równie utalentowane usta, sądząc po tym rumieńcu. ” Emma schowała twarz w dłoniach.
„Możemy proszę porozmawiać o czymkolwiek innym? ” „Dobrze, ale i tak chcę poznać szczegóły. Już dawno nikt w tym biurze nie miał ekscytującego życia uczuciowego. Większość z nas po pracy ledwo ma siłę na Netflixa i jedzenie na wynos.
”
Tego popołudnia podczas spotkania działu o prognozach kwartalnych Emma nie potrafiła się skupić. Myślami wracała do poprzedniego wieczoru, kiedy Aleksander ugotował dla niej kolację. Była zaskoczona. Nie tylko tym, że potrafił gotować, ale też tym, jak bardzo go to odprężało.
„Lubię precyzję” – powiedział, krojąc warzywa z takim skupieniem, jakby przygotowywał się do kluczowego spotkania zarządu. „Trzymasz się przepisu i masz przewidywalny efekt. To miła odmiana po dniu pełnym nieprzewidywalnych zmiennych. ” Obserwowała go, jak porusza się po kuchni, z pewnością i spokojem.
I wtedy coś w niej drgnęło. To nie był ten nietykalny miliarder z okładek magazynów. To był człowiek, który znajdował spokój w odmierzaniu przypraw i pilnowaniu czasu gotowania. Człowiek, który podwinął rękawy i na chwilę zapomniał, że powinien być idealny.
„Panno Parker, jakie ma pani wnioski z analizy wydajności za trzeci kwartał? ” Emma wyrwała się z zamyślenia i zorientowała się, że wszyscy na nią patrzą. Przeoczyła pytanie. „Przepraszam.
Czy mogłabym prosić o powtórzenie? ” Pan Henderson zmarszczył brwi. „Wydajność za Q3. Pani analiza.
” Emma szybko przewertowała notatki. Na szczęście wcześniej zrobiła całą analizę, nawet jeśli nie słuchała dyskusji. „Dział odnotował 12% poprawę czasu przetwarzania, głównie dzięki wdrożeniu nowego oprogramowania. Zalecałabym jednak baczniejsze monitorowanie wskaźników błędów w kolejnym kwartale, by upewnić się, że nie tracimy dokładności kosztem szybkości.
” Henderson skinął z aprobatą, a Emma poczuła, jak napięcie z niej schodzi. Uratowana, ale musi się ogarnąć. Bujanie w obłokach w godzinach pracy to prosty sposób, by wzbudzić podejrzenia. Po spotkaniu wróciła do swojego biurka i zauważyła nowego maila od nieznanego nadawcy.
Temat: „Dziś wieczorem. ” Otworzyła go ostrożnie, przez chwilę sądząc, że to spam. W środku był tylko jeden wiersz: „Kolacja o 20:00. Mam dla ciebie niespodziankę.
” Serce Emmy zaczęło bić szybciej. Aleksander nigdy nie kontaktował się z nią w godzinach pracy, a już na pewno nie przez e-mail. Ustalili jasne zasady. Ich związek miał pozostać całkowicie poza biurem.
Fakt, że właśnie złamał tę regułę, mógł oznaczać tylko jedno. Stało się coś ważnego. Wpisała szybko: „Wszystko w porządku? ” Odpowiedź przyszła po kilku minutach: „Wszystko dobrze.
Ufasz mi? ” Emma wpatrywała się w ekran, czując, jak myśli galopują. W ciągu trzech tygodni, odkąd się spotykali, Aleksander był zawsze uprzejmy, opanowany, pełen szacunku. Nigdy nie przekroczył granic, nigdy nie sprawił, że poczuła się niekomfortowo.
Ale ich sekretność sprawiała, że ufała mężczyźnie, którego wciąż dopiero poznawała, w sytuacji, w której miała bardzo niewiele kontroli. Napisała: „Oczywiście, jak zwykle. ” „Nie. Kierowca odbierze cię z mieszkania o 19:30.
Ubierz się ciepło. ”
Żołądek Emmy ścisnął się z nerwów. „Ubierz się ciepło. ” To nie brzmiało jak kolacja w kolejnym luksusowym lokalu.
To brzmiało jak coś na zewnątrz. Coś nieprzewidywalnego, coś, na co nie mogła się przygotować. Rozsądny głos w jej głowie szeptał ostrzeżenia o wsiadaniu do samochodu mężczyzny, który ma nieograniczone środki i bardzo niewielu ludzi, którzy mogliby mu się sprzeciwić. Ale ten drugi głos, ten, który przez ostatnie tygodnie coraz mocniej za nim przepadał, ufał mu bezgranicznie.
Resztę popołudnia spędziła, udając, że pracuje. O 17:00 nie miała praktycznie żadnych efektów. Za to mnóstwo zatroskanych spojrzeń od Jessiki, która pytała, czy Emma na pewno dobrze się czuje. Wyszła wcześniej, tłumacząc się wizytą u lekarza, i przez godzinę zastanawiała się, co oznacza „ubierz się ciepło” w randce z miliarderem.
Jej zimowy płaszcz był praktyczny, ale niezbyt szykowny, a najcieplejsze buty pamiętały lepsze czasy. W końcu wybrała dżinsy, gruby sweter i najbardziej prezentowalny płaszcz, jaki miała, licząc, że gdziekolwiek jadą, nie będzie musiała wyglądać jak ktoś z innego świata. Dokładnie o 19:30 telefon zawibrował. „Na dole.
” Chwyciła torebkę i zeszła na ulicę. Przed budynkiem stał czarny sedan. Ten sam, który znała już z poprzednich spotkań, ale tym razem na tylnym siedzeniu nie było Aleksandra. „Panna Parker?
” – zapytał kierowca uprzejmym tonem. „Pan Sterling kazał przekazać to. ” Podał jej małą kopertę z jej imieniem zapisanym jego charakterystycznym pismem. W środku była kartka: „Wiem, że to tajemnicze, ale obiecuję, że warto.
Ciesz się podróżą. ” A samochód ruszył, opuszczając Manhattan. Emma obserwowała, jak luksusowe dzielnice ustępują miejsca przemysłowym obrzeżom, aż w końcu wokół zostały tylko puste magazyny i ciemne ulice. Serce biło jej coraz szybciej.
„Przepraszam” – odezwała się w końcu do kierowcy. „Czy to na pewno właściwy adres? ” „Tak, proszę pani” – odparł spokojnie. „Pan Sterling już czeka.
”
Zatrzymali się przed budynkiem, który wyglądał, jakby nikt w nim nie był od dekad. Zniszczona fasada. Wybite okna. Scena jak z horroru.
Dokładnie takie miejsce, w jakich filmach kończą naiwne dziewczyny, które zaufały niewłaściwemu mężczyźnie. Kierowca wysiadł i otworzył jej drzwi. „Proszę wejść głównym wejściem. Pan Sterling jest na dachu.
” Emma zawahała się. Każdy instynkt krzyczał, żeby zostać w samochodzie, ale wspomnienie Aleksandra, jego uśmiechu, spojrzenia, momentów szczerości zmiękczyło ten głos lęku. Wysiadła, weszła do środka, do klatki z windą towarową, która wyglądała, jakby pamiętała lata 80. Nacisnęła przycisk z napisem „dach” i spróbowała uwierzyć, że nie popełnia ogromnego błędu.
Drzwi windy otworzyły się i zamarła. Przed nią rozpościerał się dach rozświetlony setkami lampek. Ciepłe światło otulało niewielki stolik, przykryty obrusem, z butelką wina i pojemnikami z jedzeniem, a w tle panorama Manhattanu błyszcząca niczym szkatułka z klejnotami. Aleksander stał przy krawędzi, patrząc na miasto.
Gdy usłyszał dźwięk windy, odwrócił się i uśmiechnął. Wszystkie jej lęki rozpłynęły się w jednej chwili. „Kazałeś mi się ciepło ubrać” – powiedziała, podchodząc, „ale nie wspomniałeś, że będę się wspinać po opuszczonych budynkach. ” „Chciałem cię zaskoczyć” – odparł z uśmiechem.
„Podoba ci się? ” Emma rozejrzała się dookoła. „O nie” – miała z zachwytu. „To niesamowite.
Jak w ogóle znalazłeś to miejsce? ” „Należy do mnie” – odpowiedział spokojnie. „Cały budynek. Kupiłem go w zeszłym roku.
Miał być inwestycją, ale projekt się opóźnił. Szkoda było marnować taki widok. ” „Więc postanowiłeś zrobić z niego swoją prywatną restaurację? ” „Naszą prywatną restaurację” – poprawił, wskazując jej miejsce przy stole.
„Pomyślałem, że po tych wszystkich wystawnych kolacjach masz może ochotę na coś zwyczajnego. ” Emma spojrzała na pojemniki i rozpoznała logo swojej ulubionej tajskiej knajpki z okolicy. „Zamówiłeś z mojej dzielnicy” – powiedziała wzruszona. „Uznałem, że mogłaś się już zmęczyć daniami, których nazw nie da się wymówić” – zażartował.
„Chciałem, żebyś poczuła się jak w domu, nawet w zupełnie obcym miejscu. ”
Jedli pad thai pod rozgwieżdżonym niebem, a Emma czuła, jak coś się między nimi zmienia. Ostatnie trzy tygodnie były jak sen, piękny, ale nierealny, a teraz to było prawdziwe. To mógł być początek czegoś, co naprawdę miało znaczenie.
„Mogę cię o coś zapytać? ” – odezwała się, gdy dzielili się sajgonkami. „O wszystko. ” „Dlaczego ja?
” – zapytała cicho. „Mógłbyś być z kimkolwiek. Z aktorką, modelką, kimś z twojego świata. Dlaczego akurat analityczka finansowa, która kupuje ubrania w zwykłym sklepie?
” Aleksander milczał przez chwilę, jakby rozważał każde słowo. „Pamiętasz, co napisałaś w swojej pierwszej wiadomości do mnie w tej aplikacji? ” Emma próbowała sobie przypomnieć. „Coś o głębokich rozmowach i spacerach z celem.
” „Zapytałaś, czy te spacery mają cel, czy po prostu pozwalamy, by noc nas gdzieś zaprowadziła” – odparł Aleksander. „I wtedy dotarło do mnie, że całe moje dorosłe życie polegało na zmierzaniu do wcześniej wyznaczonych punktów. Skończyć Harvard, przejąć firmę, zwiększyć zyski o x%, przejąć kolejne spółki zależne. Nigdy nie szedłem po prostu po to, żeby zobaczyć, dokąd dojdę.
” Spojrzał na nią przez stolik, a w jego oczach odbijały się lampki zawieszone nad ich głowami. „Ty sprawiasz, że chcę zobaczyć, dokąd dojdę, Emma. Sprawiasz, że chcę się zgubić. ”
Po trzech miesiącach ich związku Emma oswoiła się z tą dziwną dwoistością swojego życia.
W pracy wciąż była sumienną analityczką, która przychodzi pierwsza i wychodzi ostatnia, której raporty niezmiennie chwalili przełożeni, nie mając pojęcia, że wieczorami prowadzi filozoficzne dyskusje z ich dyrektorem generalnym. W domu była dziewczyną Alexa. Rola, która zaskakiwała ją swoją naturalnością i lekkością. Zaczęli tworzyć własne rytuały.
Niedzielne poranki na targu, gdzie Aleksander kupował absurdalnie drogie organiczne warzywa, a Emma śmiała się z niego, że płaci 12 dolarów za pomidory z jakiejś starej odmiany. Środowe wieczory spędzali na wspólnym gotowaniu w jego kuchni. Ona uczyła go robić porządne tosty z serem. On pokazywał jej, jak przygotować rybę, która nie smakowała jak tektura.
Piątkowe wieczory w jej mieszkaniu. Zamawiali pizzę i oglądali stare filmy na jej laptopie, bo jej telewizor miał rozmiar tabletu. „Uwielbiam to miejsce” – powiedział któregoś wieczoru Aleksander, kiedy siedzieli razem na jej wysłużonej kanapie, dzieląc się miską popcornu podczas oglądania „Casablanki”. „Czuję się tu jak w domu.
” „To kawalerka z meblami z ogłoszeń” – zaprotestowała Emma. „Właśnie dlatego, bo to jest prawdziwe” – odpowiedział, przyciągając ją do siebie. Ale rzeczywistość, jak Emma zaczynała się przekonywać, miała zwyczaj brutalnie wdzierać się w nawet najlepiej zbudowaną iluzję. Pierwsza rysa pojawiła się we wtorkowy poranek.
Emma weszła do biura i od razu wyczuła niezwykłe poruszenie. Jessica niemal rzuciła się na nią, zanim zdążyła dojść do swojego biurka. „Słyszałaś? ” – jej oczy lśniły ekscytacją.
„Sterling z kimś się spotyka. ” Emma poczuła, jak krew odpływa jej z twarzy. „Co? ” „Portale plotkarskie podały to wczoraj” – powiedziała Jessica, wyciągając telefon.
„Spójrz na to. ” Zdjęcia były ziarniste, zrobione z ukrycia, ale nie pozostawiały wątpliwości. Emma natychmiast rozpoznała restaurację, w której jedli kolację z Aleksandrem w zeszły weekend, i zobaczyła siebie z profilu, śmiejącą się z czegoś, co powiedział. Nagłówek głosił: „Tajemnicza kobieta skradła serce miliardera.
Kim jest nowa dziewczyna Aleksandra Sterlinga? ” „Jeszcze nie wiedzą, kim ona jest” – ciągnęła Jessica, zupełnie nie zauważając narastającej paniki Emmy. „Ale podobno to trwa od miesięcy. Wyobrażasz to sobie?
Spotykać się z miliarderem i trzymać to w tajemnicy? Ciekawe, czym się zajmuje. ” Emma zmusiła się, by oddychać spokojnie. „Może to tylko ktoś, kogo przypadkiem poznał?
Bogaci ludzie ciągle się z kimś spotykają. ” „Nie ma szans” – Jessica przeskakiwała między zdjęciami. „Spójrz, jak on na nią patrzy. To nie jest przelotna znajomość.
Tak patrzy mężczyzna, który jest kompletnie zauroczony. ” Emma spojrzała na fotografię i poczuła, jak coś ściska ją w środku. Jessica miała rację. Nawet na tych niewyraźnych zdjęciach widać było między nimi intymność.
To, jak Aleksander pochylał się w jej stronę, gdy mówiła, jak ona dotykała jego ramienia, śmiejąc się. Dla każdego, kto miał oczy, było jasne. To nie była przelotna relacja. „Pewnie to ktoś z jego świata” – spekulowała Jessica.
„Jakaś dziedziczka albo celebrytka. Wyobrażasz sobie być w związku z kimś tak bogatym? Ta presja musiałaby być straszna. ”
Emma resztę poranka spędziła w stanie ciągłej paniki.
Za każdym razem, gdy ktoś przechodził obok jej biurka, była przekonana, że patrzy na nią podejrzliwie. Gdy Henderson wezwał ją do swojego biura, by omówić raport, była pewna, że już zna prawdę. W porze lunchu temat pojawił się już nie tylko na portalach plotkarskich. Podchwyciły go także serwisy informacyjne.
Emma patrzyła z przerażeniem, jak jej twarz pojawia się na stronach finansowych. Wciąż niezidentyfikowana, ale rozpoznawalna dla każdego, kto znał ją choć trochę. Jej telefon zawibrował. Wiadomość od Aleksandra: „Musimy porozmawiać.
Spotkasz się ze mną po pracy? ” Emma odpisała: „Widziałam zdjęcia. ” „Wiem. Przepraszam.
Moje biuro 18:00. ” Emma wpatrywała się w ekran telefonu z bijącym sercem. Pójście do jego biura. To był krok, którego starali się unikać.
Ale ten etap ostrożności mieli już dawno za sobą. Resztę dnia nie była w stanie się na niczym skupić. Każda rozmowa wydawała się dotyczyć Aleksandra Sterlinga i jego tajemniczej partnerki. O 17:00 czuła, że zaraz zwymiotuje.
Piętro zarządu Sterling Industries było miejscem, którego nigdy nie sądziła, że odwiedzi. Wszystko było tam luksusowe. Marmurowe podłogi, nowoczesne obrazy, atmosfera pieniędzy i władzy. Asystentka Aleksandra, kobieta po pięćdziesiątce, o przenikliwym spojrzeniu, wskazała jej salę konferencyjną.
Kiedy Aleksander w końcu wszedł, wyglądał na równie zestresowanego co Emma. Jego zwykle perfekcyjnie ułożone włosy były w nieładzie, krawat poluzowany. Drobne oznaki chaosu, które tylko potęgowały jej niepokój. „Jak bardzo źle jest?
” – zapytała bez zbędnych słów. Zamknął drzwi i przeczesał dłonią włosy. „Źle. Moja publicystka cały dzień odbiera telefony od dziennikarzy.
To tylko kwestia czasu, zanim ktoś odkryje, kim jesteś. ” „Ile mamy czasu? ” „Może kilka dni, może mniej. Ci dziennikarze potrafią być bezwzględni.
” Emma opadła na krzesło, czując ciężar sytuacji. „To koniec, prawda? Wszystko się posypie. ” Aleksander usiadł naprzeciwko niej, ujął jej dłonie.
„Nie musi tak być. ” „Alex, gdy tylko odkryją, kim jestem, wszyscy się dowiedzą, że spotykałam się z szefem. Moja kariera będzie skończona. Ludzie uznają, że miałam fory, że wszystko zawdzięczam temu związkowi.
” „To nieprawda. A każdy, kto przeanalizuje twoje osiągnięcia, zobaczy, że radziłaś sobie świetnie na długo przed nami” – powiedział stanowczo. „Prawda nie ma znaczenia. Liczy się to, w co ludzie wierzą, a ludzie kochają skandale.
Dziewczyna znikąd, która przespała się z szefem, to lepsza historia niż ciężko pracująca analityczka, która przypadkiem zakochała się w CEO. ” Aleksander zamilkł na dłuższą chwilę. „Co chcesz przez to powiedzieć? ” – Emma poczuła, jak łzy napływają jej do oczu.
„Że może lepiej to zakończyć, zanim zrobi się jeszcze gorzej. ” „Emma, nie! ” – w jego głosie zabrzmiał ból. „Możemy przez to przejść.
Będziemy szczerzy. Zachowamy wszystkie procedury. Zrobimy to właściwie. ” „Co zrobimy?
” – przerwała mu. „Staniemy się biurowym skandalem. Reporterzy zaczną grzebać w moim życiu. Alex, ja nie mogę sobie pozwolić na taki rozgłos.
Mam kredyty, długi, rodzinę, której czasem pomagam finansowo. Nie mogę ryzykować utraty pracy przez związek, który od początku był trudny. ” „Nie musi być trudny” – powiedział zdesperowany. „Mogę cię chronić.
” „Przed czym? Przed plotkami, przed ludzkim osądem, przed opinią, że jestem złotą rączką, która uwiodła szefa? ” – Emma wstała, podeszła do okna. „Nie ochronisz mnie przed tym.
Twoje pieniądze ani wpływy tego nie naprawią. ” „Więc po prostu uciekasz? ” – zapytał z goryczą. „Przy pierwszym problemie się poddajesz?
” Odwróciła się do niego, w oczach błysk złości. „To nie pierwszy problem. To konsekwencja czegoś, co nigdy nie miało prawa się wydarzyć. Pracuję dla ciebie, Alex.
Nieważne, jak bardzo próbowaliśmy to ignorować, ta nierówność zawsze między nami była. ” „Nigdy nie traktowałem cię jak pracownika, gdy byliśmy razem. ” „Ale to nie zmienia faktów, a te fakty zaraz staną się publiczne. ”
Patrzyli na siebie w milczeniu, oddzieleni zaledwie kilkoma krokami, a jednak czuli się, jakby dzielił ich ocean.
„Kocham cię! ” – powiedział cicho Aleksander. Te słowa uderzyły w nią z siłą ciosu. Po raz pierwszy zostały wypowiedziane i nie mogły nadejść w gorszym momencie.
„Nie mów tego! ” – wyszeptała. „To prawda” – kontynuował. „Kocham cię, Emmo.
Kocham twoją inteligencję, twój humor, twoją upartą niezależność. Kocham, że spierasz się ze mną o wszystko. Od wyboru wina po politykę gospodarczą. Kocham to, że sprawiasz, iż chcę być lepszy.
” Łzy popłynęły jej po policzkach. „To nie ma znaczenia. ” „To jedyna rzecz, która ma znaczenie” – powiedział, podchodząc bliżej. „Cała reszta to tylko szczegóły.
Wszystko inne da się rozwiązać. ” „Naprawdę? ” – zapytała Emma, a w jej głosie pobrzmiewał cień niedowierzania. „Bo myślałam o tym cały dzień i nie widzę innej drogi, która nie zakończyłaby się moim zawodowym zniszczeniem, podczas gdy ty będziesz przedstawiany jako potężny mężczyzna, który wykorzystał swoją pracownicę.
” „W takim razie wyjedziemy! ” – odpowiedział nagle Aleksander. „Pojedziemy gdzie indziej. Sprzedam firmę.
Przeprowadzimy się do innego miasta. Zaczniemy od nowa. ” Emma spojrzała na niego jak na szaleńca. „Nie mówisz poważnie?
” „Nigdy nie byłem tak poważny” – odparł stanowczo. „Emma, zbudowałem tę firmę od podstaw, ale jaki sens ma to wszystko, jeśli jestem nieszczęśliwy? Jaki sens ma sukces, jeśli każdego wieczoru wracam do pustego mieszkania? ” „Alex, nie możesz tak po prostu porzucić wszystkiego, nad czym pracowałeś?
” „Nie porzucam” – powiedział cicho. „Wybieram coś ważniejszego. ” Emma poczuła, jak słabość wkrada się do jej serca. To, że mógł zrezygnować ze swojego imperium dla niej, było równie przerażające, co wzruszające.
„To nie jest rozwiązanie” – w końcu wyszeptała. „To ucieczka przed problemem. ” „To co proponujesz? ” – zapytał Aleksander z napięciem.
Emma wzięła głęboki oddech, przygotowując się na to, co zaraz powie. „Proponuję, żebyśmy spojrzeli prawdzie w oczy. Mieliśmy trzy piękne miesiące, ale to i tak musiało się skończyć. Lepiej zakończyć to teraz, zanim skandal nas oboje zniszczy.
”
Następne dwa tygodnie były dla Emmy jak wieczność. Przemierzała dni jak cień, mechanicznie wykonując swoje obowiązki, unikając jakichkolwiek rozmów, które mogłyby zahaczyć o Aleksandra Sterlinga czy jego tajemniczą dziewczynę. Plotki ucichły, gdy nie pojawiły się nowe zdjęcia, ale Emma nadal wyczuwała spojrzenia współpracowników pełne domysłów. Aleksander szanował jej decyzję o zakończeniu ich relacji, przynajmniej publicznie.
Nie dostawała już niespodziewanych maili ani prób zaskoczenia jej w pustych salach konferencyjnych. Jednak jego obecność w budynku była jak ciężar na jej piersiach. Każde „ding” windy przyspieszało jej serce, bo mogły otworzyć się drzwi i ukazać znajomą sylwetkę. Pracowała z taką intensywnością, że nawet jej wymagający przełożeni byli pod wrażeniem.
Jej ostatnia analiza kwartalnych prognoz firmy była tak dogłębna, że Henderson zasugerował przesłanie jej do zarządu. Normalnie Emma byłaby zachwycona, ale teraz myśl, że jej praca trafi na biurko Aleksandra, wydawała się okrutnym żartem losu. „Pracujesz się na śmierć” – zauważyła Jessica podczas lunchu w piątkowe popołudnie. „Kiedy ostatni raz wychodziłaś z pracy przed 20:00?
” „Lubię być zajęta” – odpowiedziała Emma, nie mając apetytu na sałatkę. „Bycie zajętą to jedno, to już obsesja” – odparła Jessica. „Co się stało z tajemniczym mężczyzną, który sprawiał, że świeciłaś jak gwiazda? Okazało się, że jest żonaty, czy co?
” Emma wymusiła uśmiech. „Po prostu to się nie udało. ” „Przykro mi! ” – powiedziała Jessica, a w jej głosie zabrzmiało szczere współczucie.
„Za to warto pamiętać, że każdy facet, który cię puści, to idiota. ”
Tego wieczoru Emma była jedną z ostatnich osób w biurze, gdy komputer nagle wydał dźwięk nowej wiadomości. Spojrzała bezmyślnie, spodziewając się kolejnej rutynowej prośby o raport, i zamarła, gdy zobaczyła nadawcę. Aleksander Sterling.
Drżącymi rękami otworzyła wiadomość. „Emma, czytaj. Wiem, że obiecałem uszanować twoją decyzję, ale nie mogę pozwolić, by to się skończyło bez walki o to, co mieliśmy. Spotkaj się ze mną dziś o 20:00 na dachu naszego budynku.
Jeśli nie przyjdziesz, uznam, że twoja decyzja jest ostateczna i nie będę więcej się kontaktował. Ale jeśli choć część ciebie uważa, że możemy być warci ryzyka, przyjdź. Alex. ”
Emma wpatrywała się w ekran, aż słowa zaczęły się rozmywać.
„Nasz budynek. ” Mówił o opuszczonym magazynie, gdzie trzy miesiące temu zaskoczył ją kolacją na dachu, miejscu, gdzie zdała sobie sprawę, że się w nim zakochuje. Spojrzała na zegar. Było już wpół do ósmej.
Powtarzała sobie, że nie pójdzie. Spakowała rzeczy, wyłączyła komputer i ruszyła do windy z zamiarem powrotu do mieszkania i udawania, że nigdy nie widziała tej wiadomości. Ale tak naprawdę podała taksówkarzowi adres dzielnicy magazynowej. Budynek wyglądał dokładnie tak samo jak tamtej magicznej nocy trzy miesiące temu.
Mroczny, opuszczony, nieco złowieszczy dla każdego, kto nie wiedział, co czeka na dachu. Emma użyła kodu, który dał jej Aleksander podczas jednej z poprzednich wizyt, i wjechała windą towarową na ostatnie piętro. Dach był znowu udekorowany, ale tym razem prościej. Dwa krzesła, mały stolik z butelką wina i teczka z dokumentami.
Aleksander stał na skraju dachu, zarysowany światłami miasta, a serce Emmy zabiło mocniej na widok jego sylwetki. „Przyszłaś? ” – powiedział, odwracając się do niej. „Nie powinnam była” – odpowiedziała, ale nie odeszła.
„Cieszę się, że przyszłaś” – powiedział, wskazując na jedno z krzeseł. „Usiądziesz? ” Emma zawahała się, ale w końcu usiadła. Aleksander nalał dwa kieliszki wina, tego samego rocznika, który pili podczas ich pierwszej kolacji na dachu, i podał jeden z nich.
„Mam coś, co chcę ci pokazać” – zaczął, sięgając po teczkę. „Ale najpierw muszę ci coś powiedzieć. ”
Emma czekała, a jej serce waliło jak szalone. „Dwa tygodnie temu, po tym jak zakończyłaś naszą relację, dużo myślałem o tym, co powiedziałaś” – zaczął Aleksander.
„O nierównowadze sił, o konflikcie interesów i o tym, że nasza sytuacja jest niemożliwa. I zrozumiałem, że miałaś rację w jednym. Dopóki pracujesz dla Sterling Industries, zawsze będzie między nami ta nierówność. ” Emma poczuła, jak robi jej się słabo.
„Alex, jeśli zwolniłeś mnie przez naszą relację…” „Nie zwolniłem cię” – przerwał szybko. „Ale zrobiłem coś innego. ” Otworzył teczkę i wyciągnął stos oficjalnych dokumentów. „Sprzedałem większościowy pakiet udziałów w Sterling Industries.
” Emma wpatrywała się w niego z niedowierzaniem. „Co? ” „Sprzedałem 51% udziałów konsorcjum inwestorów” – wyjaśnił. „Nie jestem już CEO.
Od poniedziałku zrezygnuję ze wszystkich stanowisk kierowniczych w firmie. ” „To szaleństwo” – wyszeptała Emma. „Alex, nie mogłeś tego zrobić dla mnie? ” „Nie zrobiłem tego przez ciebie” – powiedział Aleksander spokojnie, ale w jego głosie brzmiała nuta emocji.
„Zrobiłem to dla ciebie, dla nas, dla tej jednej szansy, by sprawdzić, kim moglibyśmy być, gdybyśmy zaczęli od zera. ” Emmie zakręciło się w głowie. „Oddałeś swoją firmę? ” „Oddałem kontrolę nad firmą” – poprawił ją Aleksander.
„Nadal mam 49% udziałów. Wystarczająco dużo pieniędzy, by żyć spokojnie przez dziesięć żyć. Ale już nie jestem twoim szefem, Emmo. Nie jestem czyimkolwiek szefem.
” „Co teraz zamierzasz zrobić? ” – zapytała, wciąż próbując pojąć ogrom tego, co się właśnie wydarzyło. Uśmiechnął się i po raz pierwszy od dwóch tygodni ten uśmiech sięgnął jego oczu. „Chcę zobaczyć, jak to jest iść przed siebie bez mapy, bez celu.
Podróżować, może doradzać innym, a może założyć coś mniejszego, firmę, która naprawdę coś zmienia. Na przykład w dziedzinie zrównoważonej technologii. Chcę odkryć, kim jest Alex, gdy nie jest już Aleksandrem Sterlingiem, dyrektorem generalnym. ”
Emma odłożyła kieliszek wina.
Jej dłonie drżały. „Nie zrobiłeś tego tylko dlatego, że może kiedyś ci wybaczę. ” „Masz rację” – odpowiedział spokojnie. „Zrobiłem to, bo te trzy miesiące z tobą pokazały mi, jak bardzo byłem pusty.
Zbudowałem imperium, Emmo, ale nie byłem szczęśliwy. Byłem bogaty, potężny i zupełnie pusty w środku. Ty wypełniłaś tę pustkę. ” „Alex…” „Daj mi skończyć” – poprosił cicho.
„Wolę przeżyć jeden rok prawdziwego szczęścia z tobą niż 50 lat sukcesów w samotności. Jeśli nadal nie chcesz ze mną być, zaakceptuję to, ale przynajmniej będę wiedział, że zrobiłem wszystko, co mogłem. ” Emma spojrzała na migoczące światła miasta pod nimi, potem na mężczyznę, który właśnie odwrócił swoje życie do góry nogami z miłości. Rozsądna część jej umysłu szeptała o komplikacjach, o plotkach, o domysłach, o różnicy w statusie i pieniądzach.
Ale ta część, która przez dwa tygodnie tęskniła, cicho podpowiedziała: „Może niektóre ryzyka są warte podjęcia. ” „Zdjęcia, plotki? ” – zaczęła w końcu. „To przecież nie zniknie tylko dlatego, że już nie jesteś moim szefem.
” „Nie” – zgodził się Aleksander. „Ludzie zawsze będą mówić. Zawsze znajdzie się ktoś, kto uzna, że twoje sukcesy zawdzięczasz mnie. Niektórzy powiedzą okropne rzeczy.
Część drzwi może się dla ciebie zamknąć. Dużo tu może i prawdopodobnie zauważyła. ” „Owszem” – przyznał. „Ale wiem jedno na pewno.
Jesteś wystarczająco mądra, by poradzić sobie wszędzie, ze mną lub bez mnie. Wystarczająco silna, by stawić czoła każdej plotce. A ja kocham cię na tyle, by przejść przez to wszystko razem z tobą. ” Łzy napłynęły jej do oczu.
„A jeśli to się nie uda? Jeśli spróbujemy i za pół roku okaże się, że poza tą zakazaną magią nie potrafimy ze sobą być? ” „Wtedy przetrwamy złamane serca jak dorośli” – odpowiedział łagodnie. „Ale Emmo, a jeśli jednak się uda?
Jeśli okaże się, że w prawdziwym świecie jesteśmy jeszcze lepsi niż w ukryciu? ”
Emma wstała i podeszła do krawędzi dachu. Patrzyła na miasto, które było świadkiem każdego etapu ich historii. Tam, daleko w dole, ludzie żyli ostrożnie, unikając ryzyka, które mogło przynieść ból albo niewyobrażalne szczęście.
„Boję się” – wyszeptała. Aleksander podszedł bliżej, tak blisko, że czuła ciepło bijące od jego ciała. „Ja też, ale wolę bać się z tobą niż być bezpieczny bez ciebie. ” Emma spojrzała na niego, na człowieka, który oddał imperium, by móc kochać ją naprawdę.
„Jeśli to zrobimy, jeśli naprawdę spróbujemy, musisz mi coś obiecać. ” „Cokolwiek chcesz. ” „Obiecaj mi, że jeśli ludzie będą okrutni, jeśli plotki staną się nie do zniesienia, jeśli moja kariera ucierpi przez nasz związek, nie będziesz się obwiniał. Nie będziesz próbował wszystkiego naprawić pieniędzmi czy wpływami.
Obiecaj, że pozwolisz mi walczyć o siebie. ” Aleksander ujął jej dłonie. „Obiecuję, że spróbuję. Ale ty też musisz mi coś obiecać.
” „Co takiego? ” „Obiecaj mi, że nie uciekniesz, gdy tylko pojawią się trudności. Obiecaj mi, że porozmawiasz ze mną, gdy sprawy się skomplikują, zamiast podejmować jednostronne decyzje o naszej relacji. ” Emma poczuła, jak po jej twarzy przebiega pierwszy uśmiech od dwóch tygodni.
„Obiecuję, że spróbuję. ” „Wystarczająco dobrze” – powiedział Aleksander, pochylając się, by pocałować ją w czoło. „Więc co powiesz, Emma Parker? Chcesz sprawdzić, dokąd zaprowadzi nas ten spacer?
” Emma stanęła na palcach i pocałowała go prawdziwie, smakując wino, możliwość i obietnice przyszłości, która może być skomplikowana, ale na pewno nie będzie nudna. „Prowadź! ” – wyszeptała, muskając jego wargi. Sześć miesięcy później Emma stała przed lustrem w łazience w apartamencie Aleksandra, ich apartamencie, nakładając szminkę na lekko drżące dłonie.
Dziś wieczorem odbywała się coroczna gala charytatywna Sterling Industries, a to miało być ich pierwsze publiczne wystąpienie razem, odkąd Aleksander zrezygnował z funkcji CEO, a ich związek stał się powszechnie znany. Ostatnie sześć miesięcy to był prawdziwy wir zmian. Aleksander dotrzymał słowa o odejściu od firmy, chociaż Emma podejrzewała, że proces ten był trudniejszy, niż chciałby przyznać. Skupił się na pracy doradczej i zaczął inwestować w firmy zajmujące się odnawialnymi źródłami energii, ale często zaskakiwał ją, czytając kwartalne raporty Sterling Industries z pasją człowieka, który wciąż bardzo zależał na firmie, którą zbudował.
Emma została awansowana na starszego analityka, co miało podejrzanie idealny timing, przez co zawsze czuła niepokój, gdy o tym myślała. Pomimo zapewnień Aleksandra, że awans oparty był wyłącznie na jej zasługach, nie mogła się pozbyć wrażenia, że niektórzy jej koledzy myślą inaczej. „Wyglądasz przepięknie” – powiedział Aleksander, pojawiając się w drzwiach łazienki. Poprawiał mankiety koszuli, co stało się nawykiem, który nauczyła się rozpoznawać przez miesiące wspólnego życia.
„Wyglądam przerażająco” – poprawiła go Emma, odwracając się w jego stronę. „Przypomnij mi, dlaczego uznaliśmy, że to dobry pomysł, bo chowanie się przed byłymi kolegami z pracy na zawsze to nie jest trwała strategia życiowa. ” „Ponieważ nie masz niczego, czego powinnaś się wstydzić” – powiedział, przesuwając się za nią i kładąc dłonie na jej ramionach. Emma odchyliła się w jego stronę, czerpiąc poczucie bezpieczeństwa z jego solidnej obecności.
„Łatwo ci mówić, to nie ty będziesz tym, o kim wszyscy będą szepczeć. ” „Będą szepczeć o nas, o boju” – zauważył Aleksander. „O upadłym CEO i analityczce, która rzekomo go obaliła swoimi kobiecymi wdziękami. ” „Twoje kobiece wdzięki są znacznie bardziej imponujące niż moje” – powiedziała Emma, starając się uśmiechnąć.
Aleksander zaśmiał się, składając pocałunek na czubku jej głowy. „O to chodzi. Pamiętaj, że nikomu nie musimy się tłumaczyć z naszego szczęścia. ”
Gala odbywała się w Metropolitan Museum of Art, tym samym miejscu, gdzie przez ostatnie 5 lat Sterling Industries organizowało to wydarzenie.
Kiedy ich samochód zajechał na czerwony dywan, Emma dostrzegła czekających fotografów, gotowych uchwycić każdy moment tego wieczoru. „Masz wątpliwości? ” – zapytał Aleksander, zauważając jej zawahanie. „Tysiące” – przyznała Emma.
„Ale nie zamierzam teraz wycofać się. ” Wyszli z samochodu razem. Ręka Aleksandra była ciepła i pewna na jej plecach, gdy szli w stronę wejścia. Emma słyszała kliknięcia aparatów i widziała błyski fleszy kątem oka, ale trzymała głowę wysoko i uśmiech na twarzy.
W środku muzeum przyjęcie było już w pełni rozkręcone. Emma rozpoznała twarze z biura, zmieszane z postaciami ze świata biznesu i elit społecznych, których widywała tylko w gazetach. Rozmowy chwilowo zamilkły, a potem wznowiły się z nieco większą intensywnością. Emma usłyszała głos Jessiki, a gdy się obróciła, zobaczyła swoją byłą sąsiadkę z biurka, która zbliżała się do niej z szerokim uśmiechem.
„Wyglądasz absolutnie oszałamiająco. ” „Dziękuję” – powiedziała Emma, naprawdę ciesząc się, że widzi znajomą twarz. „Jessica, to jest Alex. Alex, to Jessica.
” „Tajemniczy Aleksander Sterling” – powiedziała Jessica, wyciągając rękę z figlarnym uśmiechem. „Muszę przyznać, że w rzeczywistości wyglądasz o wiele lepiej niż na tych okropnych zdjęciach paparazzi. ” Aleksander zaśmiał się, ściskając jej dłoń. „Miło cię poznać.
Emma dużo o tobie mówiła. ” „Pewnie same kłamstwa” – powiedziała Jessica. „Emma, mogę cię na chwilę porwać? Jest kilka osób, które chciałyby cię poznać.
” Emma spojrzała na Aleksandra, który skinął zachęcająco. „Śmiało. Znajdę dla nas szampana. ”
Jessica poprowadziła ją przez salę w stronę grupy kobiet, których Emma wcześniej nie widziała.
„Panie” – oznajmiła z uśmiechem. „To Emma Parker, genialna analityczka, o której wam mówiłam. ” „Ta, która spotyka się z Aleksandrem Sterlingiem? ” – zapytała jedna z kobiet z wyraźną ciekawością w głosie.
„Ta, która zrewolucjonizowała nasze wskaźniki efektywności w dziale” – poprawiła ją Jessica chłodno. „Jej życie prywatne to wyłącznie jej sprawa. ” Emma poczuła przypływ wdzięczności. Jessica właśnie zablokowała potencjalną lawinę wścibskich pytań.
Przez kilka minut rozmawiały o pracy, trendach rynkowych i zmianach w branży. Emma zaczęła się rozluźniać. Po raz pierwszy tego wieczoru odetchnęła naprawdę spokojnie. „Emma.
” Znajomy głos sprawił, że zamarła. Odwróciła się i zobaczyła Hendersona, swojego byłego przełożonego, zbliżającego się z wymuszoną uprzejmością. „Panie Henderson” – powiedziała ostrożnie. „Jak się panu podoba wieczór?
” „Jak zawsze uroczy” – odparł, choć jego mina mówiła coś zupełnie innego. „Miałem nadzieję, że moglibyśmy zamienić słowo. ” Żołądek Emmy ścisnął się w supeł, ale ruszyła za nim do cichszego kąta sali. Aleksander stał po drugiej stronie pomieszczenia, rozmawiając z grupą liderów branży, ale nawet z tej odległości Emma czuła, że obserwuje ją uważnie.
„Emma” – zaczął Henderson tonem przesadnie łagodnym. „Chciałem, żebyś wiedziała, że bardzo cenię twoją pracę. Awans był w pełni zasłużony. ” „Dziękuję” – odpowiedziała spokojnie, czekając, aż spadnie druga część zdania, ta mniej przyjemna.
„Jednakże” – kontynuował, zniżając głos – „muszę zapytać, jak długo trwa twój związek z panem Sterlingiem? ” Emma poczuła, jak policzki oblewa jej gorąco. „Nie sądzę, żeby to było właściwe pytanie. ” „Obawiam się, że jest” – stwierdził Henderson.
„Dla działu HR ważna jest chronologia. Jeśli relacja rozpoczęła się przed twoim awansem, może to budzić pytania o zasadność decyzji. ” „Mój awans wynikał z moich wyników w pracy” – powiedziała, starając się, by jej głos nie zadrżał. „Z niczego innego.
” „Oczywiście” – odparł Henderson, lecz jego ton sugerował coś przeciwnego. „Ale musisz zrozumieć, jak to wygląda z zewnątrz. Młodsza analityczka nagle awansuje tuż po tym, jak zaczyna spotykać się z byłym prezesem. ” „Awans dostałam dwa miesiące po tym, jak Aleksander ustąpił ze stanowiska” – zauważyła chłodno.
„Nie miał żadnego wpływu na decyzje kadrowe w moim dziale. ” „Niemniej jednak pozory nieprawidłowości…” „To właśnie tylko pozory” – przerwał mu spokojnie głos Aleksandra. Henderson gwałtownie się odwrócił, wyraźnie zaskoczony, że Sterling stał tuż za nim. „Panie Sterling…” – zaczął, odzyskując urzędowy ton.
„Ja tylko…” „Podważał pan uczciwość jednej z najcenniejszych pracownic” – dokończył Aleksander. „Na podstawie domysłów, nie faktów. ”
Emma poczuła mieszankę wdzięczności i złości. Doceniała jego wsparcie, ale jednocześnie nienawidziła tego, że sytuacja wyglądała, jakby potrzebowała ratunku.
To właśnie tego chciała uniknąć, by jej kompetencje zawodowe były kwestionowane przez pryzmat ich relacji. „Myślę” – powiedziała ostrożnie, zwracając się zarówno do Hendersona, jak i Aleksandra – „że jeśli pan Henderson ma jakiekolwiek wątpliwości co do mojego awansu, powinniśmy omówić to w oficjalnym trybie w obecności działu HR. ” Wokół zapadła krótka, napięta cisza. Henderson odchrząknął, próbując odzyskać twarz.
Aleksander patrzył na Emmę z czymś, co przypominało dumę i może odrobinę podziwu. Wieczór dopiero się zaczynał, ale Emma miała nieodparte wrażenie, że ta rozmowa była dopiero początkiem czegoś znacznie bardziej skomplikowanego. Henderson wyglądał na skrępowanego. „Nie ma takiej potrzeby.
Chciałem jedynie doprecyzować chronologię dla własnego zrozumienia. ” „W takim razie mam nadzieję, że wszystko już jasne” – powiedział Aleksander tonem uprzejmym, lecz stanowczym. „Osiągnięcia Emmy bronią się same. ” Henderson sztywno skinął głową i szybko się oddalił, zostawiając ich dwoje w zacisznym kącie eleganckiej sali muzeum.
„Nie musiałeś tego robić! ” – odezwała się cicho Emma, choć sama nie była pewna, czy naprawdę tak myśli. „Musiałem” – odparł Aleksander bez wahania. „Henderson przekroczył granicę.
Nie powinnaś musieć bronić swojej kompetencji zawodowej podczas charytatywnego balu. ” Emma westchnęła, spoglądając na tłum eleganckich gości przechadzających się między bezcennymi eksponatami. „Tak będzie wyglądać moje życie, prawda? Ludzie będą pytać, czy naprawdę zasłużyłam na to, co osiągnęłam, czy po prostu dostałam to od ciebie.
” „Zawsze znajdą się tacy, którzy będą próbowali umniejszyć cudzy sukces” – powiedział spokojnie Aleksander. „Ale ci, którzy naprawdę mają znaczenie, twoi współpracownicy, ludzie widzący twoją codzienną pracę, oni znają prawdę. ”
Zanim Emma zdążyła odpowiedzieć, gwar sali przerwał cichy szmer podniecenia. Coś, a raczej ktoś, przyciągnął uwagę wszystkich.
Kobieta w olśniewającej czerwonej sukni sunęła przez tłum z pewnością siebie, która nie wymagała słów. Była wysoka, o włosach w kolorze dojrzałej pszenicy i spojrzeniu, które przyciągało uwagę jak magnes. Wszyscy patrzyli. „Kim ona jest?
” – zapytała Emma, czując, jak w jej żołądku narasta niepokój. Aleksander zamarł. Jego twarz stężała. Ta maska chłodnej neutralności, którą zdążyła już poznać, zawsze oznaczała jedno: kłopoty.
„Wiktoria Ashford” – powiedział cicho. „Moja była narzeczona. ” Krew odpłynęła z twarzy Emmy. „Twoja co?
” „Byliśmy zaręczeni dwa lata temu” – odparł szybko. „To się źle skończyło. Nie miałem pojęcia, że dziś tu będzie. ”
Wiktoria właśnie do nich podchodziła.
Jej uśmiech był olśniewający i niebezpieczny. Z bliska wyglądała jeszcze bardziej perfekcyjnie. Idealna cera, błyszczące oczy, każdy detal dopracowany jak w magazynie o luksusie. „Alex” – powiedziała miękko, pochylając się, by musnąć jego policzek pocałunkiem.
„Wyglądasz cudownie. Widzę, że korporacyjne życie ci służy. ” „Wiktoria” – odpowiedział chłodno Aleksander. „Nie spodziewałem się cię tutaj.
” „Tata jest jednym z głównych sponsorów wydarzenia” – wzruszyła ramionami. „Choć nie ukrywam, że ciekawiło mnie, by poznać twoją nową dziewczynę. Gazety aż huczą na jej temat. ” Jej spojrzenie przesunęło się na Emmę.
To nie był zwykły kontakt wzrokowy. To była ocena, badanie, porównanie. Emma poczuła, jak jej dłoń instynktownie zaciska się na kieliszku. Suknia Wiktorii pewnie kosztowała tyle, co jej roczna pensja, a diamenty na szyi błyszczały jak zimny śmiech.
„Ty musisz być Emma! ” – powiedziała Wiktoria, wyciągając idealnie manikiurowaną dłoń. „Jestem Wiktoria Ashford. Alex i ja mamy wspólną historię.
” Emma uścisnęła dłoń, starając się odwzajemnić uśmiech, choć mięśnie twarzy protestowały. „Miło mi cię poznać. ” „Wzajemnie” – odparła Wiktoria z grzecznością, która bardziej przypominała ostrze niż uprzejmość. „Muszę przyznać, że nie do końca cię sobie tak wyobrażałam.
” „Wiktoria” – w głosie Aleksandra zabrzmiało ostrzeżenie. „Nie bądź taki przewrażliwiony, Alex” – zaśmiała się. „Przecież tylko rozmawiamy. Jeśli Emma ma być częścią twojego świata, musi nauczyć się mieć grubszą skórę.
” Emma uniosła brodę. „Myślę, że moja skóra jest wystarczająco gruba. Dziękuję. ” „Oczywiście, że tak” – odpowiedziała Wiktoria tonem przesłodzonej troski.
„Choć musi być ci ciężko słyszeć, co ludzie mówią, że jesteś kolejną szczęściarą, która złapała bogatego faceta. ” „Niektórzy się mylą” – odparła spokojnie Emma, choć w środku kipiała. „Oczywiście, że się mylą” – przyznała Wiktoria z fałszywym uśmiechem. „Ale muszę przyznać, świetnie trafiłaś w czas.
Złapać Alexa w fazie kryzysu wieku średniego. Genialne posunięcie. ” „Wystarczy” – przerwał jej ostro Aleksander. Wiktoria zignorowała go całkowicie, skupiając się wyłącznie na Emmie.
„Wiesz, Alex ma pewien wzorzec. Lubi ratować ludzi. Najpierw byłam ja. Byłam wtedy w trudnym momencie, a on oczywiście musiał mnie uratować.
Potem była ta artystka z Soho, wiesz, ta z problemami. I teraz ty. ” Emma poczuła, jak w jej klatce piersiowej coś się ściska. Jej głos był cichy, ale wibrował napięciem.
„Słucham. ” „Och, kochanie, nie chcę nic złego” – powiedziała Wiktoria z udawaną troską. „Po prostu Alex zawsze pociągały projekty. Kobiety, które potrzebują ratunku, które sprawiają, że czuje się ważny i niezbędny.
W sumie to całkiem urocze. ” „Wiktoria, przestań” – powiedział Aleksander, podchodząc bliżej Emmy. „Po prostu dzielę się przyjacielską radą” – kontynuowała Wiktoria. „Emma, prawda jest taka, że kiedy Alex naprawi to, co zepsute, zazwyczaj traci zainteresowanie.
Cała ekscytacja tkwi w ratowaniu, nie w związku. ”
Emma poczuła, jak świat wiruje. Wszystkie jej niepewności, z którymi walczyła przez miesiące, nagle znalazły się w centrum uwagi, wypowiedziane przez tę piękną, wyrafinowaną kobietę, która najwyraźniej znała Aleksandra w sposób, którego Emma wciąż odkrywała. „Nie wiesz, o czym mówisz” – powiedziała Emma, ale jej głos brzmiał słabo nawet w jej własnych uszach.
„Czy na pewno? ” – zapytała Wiktoria z fałszywą niewinnością. „Alex, czy nie zerwałeś ze mną, bo stałam się zbyt stabilna? Bo związek stracił emocje, gdy już nie potrzebowałam cię do rozwiązywania moich problemów?
” Szczęka Aleksandra była napięta ze złości. „Nie tak to wyglądało. I wiesz o tym. ” „Czyżby?
” – Wiktoria zwróciła się do Emmy. „Zapytaj go, dlaczego naprawdę się rozstaliśmy, Emmo. Zapytaj, co się dzieje, gdy nowość przemija. ” Zanim Emma lub Aleksander zdążyli odpowiedzieć, Wiktoria uśmiechnęła się promiennie i wymknęła się w tłum, jakby nigdy nie rzuciła w ich stronę emocjonalnej bomby.
Emma stała jak sparaliżowana. Słowa Wiktorii dudniły jej w głowie. Czy tak właśnie była dla Aleksandra projektem, misją ratunkową, która sprawiała, że czuł się potrzebny i ważny? „Emma” – powiedział cicho Aleksander.
„Nie słuchaj jej. Wiktoria jest zgorzkniała i próbuje nas skrzywdzić oboje. ” „Czy ma rację? ” – zapytała, odwracając się do niego.
„Czy jestem tylko kolejną zepsutą rzeczą, którą próbujesz naprawić? ” „Nie” – odpowiedział stanowczo. „Nie jesteś zepsuta i nie potrzebujesz naprawy. Wiktoria przenosi swoje własne problemy na nasz związek.
” „Ale masz pewien wzorzec” – naciskała Emma. „Ten artysta, o którym wspomniała, to było prawdziwe. ” Aleksander zawahał się ułamek sekundy, a to zawahanie powiedziało Emmie wszystko, co musiała wiedzieć. „Sofia, to była skomplikowana sytuacja” – powiedział w końcu.
„Ale nie ma to nic wspólnego z nami. ” Emma poczuła mdłości. „Ile było tych skomplikowanych sytuacji, Alex? Ile kobiet musiałeś ratować?
” „Emma, proszę” – powiedział Aleksander, sięgając po jej rękę. „Nie jesteś jak one. To, co mamy, jest inne. ” „Naprawdę?
” – zapytała, odsuwając się od jego dotyku. „Bo z mojej perspektywy wygląda na to, że znalazłeś kolejną kobietę w tarapatach, którą trzeba uratować. Biedna analityczka, tonąca w studenckich długach, pracująca po 60 godzin tygodniowo, po prostu wdzięczna za uwagę potężnego mężczyzny. ” „Nie tak cię widzę” – powiedział desperacko Aleksander.
„Nigdy tak cię nie postrzegałem. ” „Ale może ja tak siebie widzę” – zrozumiała Emma z narastającym przerażeniem. „Może Wiktoria ma rację. Może jestem tylko kolejnym przypadkiem do uratowania.
”
Gala toczyła się wokół nich. Goście śmiali się, pili, rozmawiali o sztuce i polityce, nieświadomi rozpadającego się związku w ich środku. Emma czuła się odcięta od wszystkiego, jakby oglądała czyjeś życie rozpadające się na kawałki. „Potrzebuję powietrza!
” – powiedziała, przeciskając się przez tłum w stronę głównego wejścia do muzeum. Aleksander podążył za nią na zewnątrz, gdzie chłodne nocne powietrze przyniosło ulgę od dusznej atmosfery w środku. „Emma, proszę, nie pozwól Wiktorii zatruć tego, co mamy” – powiedział. „Jest manipulacyjna i okrutna.
Próbuje zniszczyć nasz związek, bo nie może znieść, że mogę być szczęśliwy z kimś innym. ” Emma oparła się o kamienne schody muzeum, próbując przetworzyć wszystko, co się wydarzyło. „Może robi mi przysługę. Może po raz pierwszy pomaga mi zobaczyć sprawy jasno.
” „Co to znaczy? ” Emma spojrzała na niego. Mężczyznę, który przewrócił jej świat do góry nogami w najpiękniejszy i najbardziej przerażający sposób. „To znaczy, że może oszukiwaliśmy samych siebie.
Może całe to zamieszanie polegało na tym, że ty czułeś się potrzebny, a ja wdzięczna, i pomyliliśmy to z miłością. ” „Nie wierzysz w to? ” – powiedział Aleksander. „Czyżby nie?
” – zapytała Emma. „Pomyśl, Alex, zrezygnowałeś ze swojej firmy dla mnie. Całkowicie zmieniłeś swoje życie, żeby być ze mną. To nie jest normalne zachowanie w sześciomiesięcznym związku.
To zachowanie kogoś uzależnionego od bycia bohaterem w cudzych historiach. ” Aleksander spojrzał na nią i po raz pierwszy od momentu, gdy go poznała, wyglądał naprawdę pokonany. „Więc co właściwie mówisz? ” – zapytał cicho.
Emma poczuła, jak łzy napierają na jej oczy, ale stłumiła je siłą woli. „Może musimy najpierw odkryć, kim jesteśmy, gdy nie próbujemy ratować siebie nawzajem” – powiedziała cicho. Te słowa zawisły między nimi, ciężkie od nieodwracalności. W oddali dochodziły do nich dźwięki trwającej dalej gali.
Śmiech, muzyka, brzęk kieliszków szampana świętujących kolejny udany wieczór. Ale dla Emmy i Aleksandra, stojących na schodach Metropolitan Museum of Art pod ostrym światłem latarni, ten wieczór był bardziej końcem niż świętem.
