Wróciłam do domu po szesnastu godzinach pracy. Byłam tak wyczerpana, że ledwo trzymałam się na nogach. Weszłam do sypialni, opierając się o ścianę. W ciemności wyczułam na szafce nocnej coś obcego – tanią różową gumkę do włosów z kokardką.
Z drugiej strony łóżka usłyszałam czyjś oddech. Ktoś celowo go wstrzymywał. Na podłodze leżały dwie pary butów: skórzane buty mojego męża i różowe trampki bardzo małego rozmiaru. Nie włączyłam światła.
Cicho wyszłam i zamknęłam drzwi. Stałam na korytarzu, patrząc na plamę po wodzie na suficie. W zeszłym roku prosiłam męża, żeby wezwał fachowca, ale nigdy tego nie zrobił. W końcu sama zakleiłam przeciek taśmą.
Wtedy zrozumiałam, jak bardzo byłam żałosna. Trzy lata małżeństwa z Adamem Nowakiem. Trzy lata bycia wzorową synową, pracowania od rana do nocy, opiekowania się jego rodzicami i domem. A on w tym czasie przyprowadził do naszego łóżka stażystkę.
Nie płakałam. Od dziecka nie umiałam płakać. Usiadłam w salonie, nalałam sobie wody i zadzwoniłam do teścia. Poprosiłam, żeby przyjechał rano, bo chcę podpisać wniosek o rozwód.
Teść westchnął i zgodził się. Nie poszłam spać. Sporządziłam listę. Mieszkanie kupiłam przed ślubem, samochód też.
Moja pensja, moje oszczędności – wszystko było moje. Adam wydawał wszystko, co zarobił, na alkohol, hazard i swoje zachcianki. Nie straciłam niczego. Czułam tylko brud.
Rano usmażyłam jajecznicę, podgrzałam tosty, zaparzyłam kawę. Nakryłam do stołu dla trojga: dla teścia, dla siebie i dla mężczyzny, który za chwilę stanie się moim byłym mężem. Dla stażystki nic nie przygotowałam. O 6:50 przyjechał teść.
Był w ciemnoszarym garniturze, z asystentem. Spojrzał na mnie i zapytał, czy mam siłę gotować śniadanie. Odpowiedziałam, że nawet jeśli niebo spadnie na ziemię, śniadanie i tak trzeba zjeść. O 7:40 usłyszeliśmy kroki na piętrze.
Adam schodził w eleganckim garniturze, z włosami ułożonymi żelem. Zobaczył ojca i zamarł. Na stole leżała umowa o rozwiązaniu małżeństwa. Adam próbował tłumaczyć, ale teść rzucił tylko: „Siadaj i podpisuj”.
Adam nie chciał się zgodzić, ale teść był nieugięty. Powiedziałam mu wszystko, co wiedziałam: o restauracji na Nowym Świecie, o wyjeździe do Sopotu, o wydatkach z mojej karty. Adam zbladł. W końcu podpisał.
Wzięłam umowę, sprawdziłam podpis i schowałam do torebki. Powiedziałam, żeby spakował rzeczy i wyprowadził się tego samego dnia. Teść podziękował mi za wszystko. Wyszłam z domu, zostawiając klucze na szafce.
Za drzwiami usłyszałam krzyk teścia. Na zewnątrz świeciło słońce. Zadzwoniłam do mamy. Powiedziałam jej, że się rozwiodłam.
Zapytała tylko, czy zjadłam śniadanie. Odpowiedziałam, że tak. Kazała przyjść na obiad. W biurze wzięłam się do pracy.
Po południu zadzwoniła teściowa. Krzyczała, że nie mam prawa rozwodzić się z jej synem. Przypomniałam jej, że Adam zdradzał mnie ze stażystką. Zapytała: „No i co z tego?
Wszyscy mężczyźni tacy są”. Roześmiałam się i przypomniałam jej, jak kiedyś rzuciła się na kobietę, z którą jej mąż tylko obiadował. Odłożyłam słuchawkę. Później zadzwoniła Marta, ta stażystka.
Chciała porozmawiać o Adamie. Powiedziałam jej, że nie mam o czym rozmawiać. Dodałam, że jeśli myśli, że Adam ją kocha, to się myli. „Zdradzał mnie, będzie zdradzał i ciebie” – powiedziałam i rozłączyłam się.
Wieczorem teść zaprosił mnie na kolację. W restauracji wręczył mi kopertę. W środku była umowa przekazania 15% akcji holdingu Blask. Powiedział, że to rekompensata za to, co zrobił jego syn.
Nie chciałam przyjąć, ale teść opowiedział mi historię swojej pierwszej żony, Katarzyny. Była podobna do mnie – zdolna, uparta, nie płakała. Kiedy mąż ją zdradził, odeszła z niczym. Całe życie żałowała, że nie zabrała swojej części.
Zmarła samotnie. Teść powiedział, że nie chce, żebym powtórzyła jej błąd. Zaproponował mi stanowisko dyrektora finansowego. Zgodziłam się zastanowić.
Wypiliśmy wódkę za moją wolność. Wróciłam do domu, wyrzuciłam pościel, na której spała tamta kobieta, i zaścieliłam łóżko nowym zestawem. Rano przed biurem czekała Marta. Płakała, bo Adam ją zwolnił.
Prosiła, żebym wstawiła się za nią. Odpowiedziałam, że to nie moja sprawa. Powiedziałam jej, że Adam nikogo nie kocha. „Potrzebuje kogoś, kto sprawi, że poczuje się ważny.
Gdy tylko przestaniesz mu to dawać, zostawi i ciebie”. Odeszła. W pracy rozpoczęłam audyt czterech działów. Odkryłam ogromne nieprawidłowości.
Ewa Nowicka, teściowa, przez firmy swoich krewnych wyprowadziła z holdingu 650 milionów złotych. Przedstawiłam raport teściowi. Powiedział, że zgłosi sprawę na policję. Przekazałam mu też dowody na defraudację Adama – 800 tysięcy, 1,2 miliona, długi z kart kredytowych.
Teść był wstrząśnięty, ale powiedział, że sam się tym zajmie. Sekretarka Iwanowa zdradziła mi, że Ewa Nowicka prowadzi też własny biznes nieruchomościowy w Piasecznie, wykorzystując środki firmy. Sprawdziłam to. Projekt deweloperski, firma Budin West, kuzyn Ewy.
Poprosiłam kolegę z prokuratury o sprawdzenie zagranicznych kont. Odkrył, że Ewa ma na Cyprze około 120 milionów złotych. Zebrałam wszystkie dowody i pojechałam do Ewy Nowickiej. Dałam jej wybór: zwróci pieniądze, zrezygnuje z funkcji i opuści rodzinę, albo pójdę na policję.
Początkowo się śmiała, ale w końcu podpisała umowę. Wyszłam, zostawiając ją samą. Trzy dni później Adam zapukał do moich drzwi. Był pijany i zapłakany.
Prosił, żebym wybaczyła jego macosze. Powiedziałam mu, że to nie jest jego prawdziwa matka, że zawsze go zaniedbywała. Przypomniałam mu, że wiem o nim wszystko, a on nie wie o mnie nic. Powiedziałam, że jego przeprosiny nic nie znaczą.
Zapytałam, czy boi się, że rodzina się rozpadnie. Powiedziałam mu, że najgorszy jest on sam, że jeśli się nie zmieni, zniszczy siebie. Wstał i wyszedł. Stałam przy oknie i płakałam.
Żal mi było siebie sprzed lat. Ale potem umyłam się, nałożyłam maseczkę i poszłam spać. Następnego dnia wróciłam do pracy.
Życie toczy się dalej.
