Halina nie pasowała do niczego. Tylko do rachunków. Tak mówiła o sobie po śmierci Jerzego. Zbudowała wokół siebie bardzo sprawny system: wszystko miało swoje miejsce, każdy dzień miał swój porządek.
Należała do tych drugich – do ludzi, którzy po stracie układają życie w drobne, przewidywalne kawałki. Pewnego piątku rano poszła do sklepu po mleko. Siatka zarżnęła jej nadgarstek, więc przełożyła ją do drugiej ręki. Przez chwilę miała ochotę zadzwonić do córki, Agnieszki.
Ale nie zadzwoniła. Poszła do domu, usiadła przy biurku Jerzego i pierwszy raz od jego śmierci otworzyła stary notes dalej niż na pierwszej stronie. Między kartkami znalazła rachunek z kempingu na Helu z 1997 roku. Obok leżał list.
Halina przeczytała go i odłożyła telefon ekranem do dołu. Potem spojrzała na list. Zadzwoniła do ślusarza. Wieczorem zadzwoniła do Grażyny, nie do Agnieszki.
Następnego ranka obie pojechały do banku. Halina schowała wydruki do torebki. Grażyna spojrzała do teczki. „I co ma do tego moje mieszkanie?
” – zapytała Halina. „Bank do ciebie nie dzwonił” – powiedziała Grażyna. „Była faktura do zapłacenia. 118 000” – powiedziała w końcu.
Halina podała jej również zapasowy klucz do mieszkania. Jeden klucz do piwnicy, jeden do skrzynki pocztowej, jeden mały brelok z niebieskim wagonikiem. Zapasowego klucza do mieszkania tam nie było. „Dobra, będę za 20 minut” – powiedziała Halina.
„Ja podałam Ajamem twój adres do korespondencji. Wszystko miało iść do niej” – dodała. Halina nalała do kubków w rządku. Włożyła herbatę tylko do jednego.
„Do złości nie potrzebuję pani kancelarii” – powiedziała. „Same liczby” – dodała. Podpisała aneks do ugody. „Do mniejszego” – powiedziała, wskazując na dokument.
Przyszedł do sąsiada z parteru. „Dokończę u podwykonawcy, potem idę do pracy” – powiedział. Halina weszła do pokoju Jerzego, potem przeszła obok niego do sypialni. Maja poszła wyrzucić śmieci i zniknęła na 20 minut, bo spotkała koleżankę z liceum.
Potem Maja poszła do łazienki. Halina wróciła do kuchni. „Gdybym wtedy przyszła i powiedziała: Potrzebuję 12 000, bo firma Marka by nie dała” – pomyślała Halina. Ale nie przyszła.
Nie do Helu. Nie do Ciechocinka, nie do Chełmna na kawę. Jesienią minął rok od dnia, w którym dostała list spod kasztanów. W czerwcu Halina i Grażyna pojechały do Helu pociągiem.
Jedzie 20 osób. „Może pojadę sama? ” – zastanawiała się Halina. Ale nie pojechała sama.
Maja przywiozła drożdżówki, te same z serem, które Halina kupiła rok wcześniej w dniu wizyty w domu seniora. Agnieszka opowiadała o klientce, która pokazała zdjęcie fryzury sprzed 20 lat i zapytała, czy da się tak samo tylko młodziej. Halina słuchała. W końcu powiedziała: „Do żadnego domu nie jadę.
Chodźmy” – i wyszła do przedpokoju. Grażyna i Maja spojrzały po sobie. Halina wzięła torebkę, klucze. Jeden klucz do piwnicy, jeden do skrzynki pocztowej, jeden mały brelok z niebieskim wagonikiem.
I wyszła. Za nią wyszły Grażyna i Maja. Na zewnątrz świeciło słońce. Halina nie oglądała się za siebie.
To nie była opowieść o rachunkach. To była opowieść o tym, że czasem trzeba zamknąć drzwi, żeby móc wyjść na nowo. Halina zamknęła drzwi.
I wyszła.
