Miałem wszystko zaplanowane: 180 000 na firmę żony, 20 000 rezerwacji, a Marta miała podpisać umowę z notariuszem w piątek. Ale kiedy zadzwoniłem do niej, żeby potwierdzić szczegóły, usłyszałem w…

Zadzwoniłem do niej. Lokal wciąż nie należał ani do niej, ani do niego. Zadzwoniłem najpierw do kierowniczki sali. Telefon odłożyłem ekranem do dołu.

Jadę do pana. Do jutra może być za późno. Zadzwoniłem do Marty. Sprzedający zgodził się czekać z umową, ponieważ wpłaciłem 20 000 opłaty rezerwacyjnej i zadeklarowałem szybkie finansowanie.

Marta upoważniła mnie do ustaleń, nie do podpisywania za zamawiającego. Technik nie wiedział o dopłacie 18 000. Trzecia zawierała osobny pakiet światła za 18 000 płatny po końcowym rozliczeniu sali. Zwrot miał trafić nie do mnie ani do Marty, tylko na rachunek jego spółki.

Zwróciła się do Kamila. Limit nie obejmuje rabatu dla twojej firmy. To nie rabat do kieszeni. Wyszliśmy do pustej sali.

Marta odwróciła się do niego. To była wiadomość do niego. Mogłeś zadzwonić do mnie przed anulowaniem. Wezwanie do płatności wiizingowej.

38 000 nie było pierwszym pieniądzem Marty w tej firmie. Pan trzyma 180 000 i nazywa to ostrożnością, a jej pomoc nazywa pan błędem. Policzył koszt transportu i zaproponował 52 000 zł. Dyrektor wezwał mnie do gabinetu.

20 000 nie wróciło, a nikt nie nabył praw do lokalu. Wygrałem spór o 18 000, lecz straciłem prawo do udawania, że moje pieniądze zawsze były czystą pomocą. Zadzwoniłem do dawnej przyjaciółki żony. Wróciłem do domu z nazwą własnego błędu.

Napisałem do Marty list, nie wiadomość. Wysłałem list mailem i wróciłem do pracy. Nie zadzwoniłem z tym do Marty. Nie mam do niej żadnych praw.

120 000. To była najłatwiejsza droga do odzyskania wpływu. Mógłbym przelać 120 000, zażądać zerwania z Kamilem i nazwać to ochroną. Nie wrócę do ciebie.

Zapłaciłem bez telefonu do kancelarii. W dniu konsultacji pojechałem do pracy. Marta weszła do kawiarni sama. 120 000 rata prawie 3000.

Jakie jest saldo zadłużenia? Wersja, którą dostała od Kamila, zostawiała ponad 180 000 firmie jako kapitał odbudowy. Nie podszedł do mnie. Kamil odszedł do samochodu bez pożegnania.

Nie przychodź w piątek do kancelarii powiedziała. I nie dzwoń do notariusza. Marta zabrała dokumenty i pojechała do domu. Ja wróciłem do pracy.

Jednocześnie cena sprzedaży spadła o 15 000 w porównaniu z wyceną w teczce, bo kupujący oczekiwał szybkiego wydania lokalu. 120 000 dla Marty. Marta jedzie do notariusza. Jeśli przeleje pan 120 000 na jej kredyt i choć połowę obiecanego wkładu na firmę, wycofam kupującego.

Jeden należał do kredytu Marty, drugi do jego firmy. Na parkingu czekałem 20 minut. Kamil odwrócił się do mnie. Nie wracam też do ciebie.

Dekoracje wróciły do magazynu. Nie dołączyłem koperty do schowka. Po posiłku wróciliśmy do stołu. Harmonogram kredytu schowała do szuflady.

Marta odniosła narzędzia do przedpokoju.