W niedzielę pojechaliśmy do moich rodziców do Śremu, jak zawsze. Tylko tym razem miałam w bagażniku na tylnym siedzeniu tort urodzinowy i paczkę z nową koszulą dla taty. Było już po czternastej, a kończyliśmy wcześniej w salonie. Marek siedział obok, wpatrzony w telefon.
Nie powiedział nic, kiedy robiłam zakupy, nie zapytał o tatę, o ciasto, o nic. Nawet nie drgnął, gdy weszłam po schodach z dwiema ciężkimi torbami. Trochę mu to wybaczyłam, bo wiedziałam, że ma własne problemy. Przyjechaliśmy do rodziców, a mama wybiegła przed dom.
Krzyczała coś do ogrodu, a po chwili wpadła Zosia – w różowych kaloszach, z mokrymi włosami, z rysunkiem w ręku. Wpadła na tatę, objęła go, a on ją podniósł wysoko. Śmiał się. Wyglądał na naprawdę szczęśliwego.
Dopiero po chwili zauważyłam, że Marek został w samochodzie. Siedział z telefonem przy uchu. Weszłam do domu, położyłam torby. Mama pokazała mi wazony z kwiatów, które tata postawił rano w kuchni.
To był taki jego zwyczaj – nigdy nie kupował kwiatów, ale czasem stawiał polne w słoiku. Potem przyszedł tata, odsunął Zosię, objął mnie i powiedział, że cieszy się, że w końcu przyjechaliśmy. Zapytał o Marka. Powiedziałam, że rozmawia.
Tata spojrzał przez okno, nic nie powiedział, tylko pokiwał głową. Potem poszliśmy do stołu. Mama podała rosół. Tata nalał sobie wody, powiedział, że lekarz zabronił mu alkoholu.
Ja nalewałam barszcz, a Marek wszedł w końcu do domu, usiadł, nie odezwał się do nikogo, tylko od razu do talerza. Mama próbowała podtrzymać rozmowę. Ja tłumaczyłam, co u nas, w salonie, że klientów coraz więcej. Tata słuchał, kiwał głową.
Marek jadł, patrzył w talerz, jakby był w stołówce. A przecież mąż powinien czuć, że wraca do domu, a nie do stołówki. Po obiedzie tata wyszedł do ogrodu. Zosia pobiegła za nim, skakała po krawężniku.
Marek powiedział, że dostał ważną wiadomość i że musimy wrócić wcześniej. Wstał, jakby to on podejmował decyzję. Tata wrócił z ogrodu, popatrzył na mnie. Wiedziałam, że widzi, co się dzieje.
Zapytał, czy jestem szczęśliwa. Zapytał cicho, żeby nikt inny nie słyszał. A ja nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Odpowiedziałam, że wszystko jest w porządku.
Spojrzał mi w oczy i powiedział, że mnie kocha. I że jeżeli kiedykolwiek będę czegoś potrzebowała, to on zawsze jest. W drodze powrotnej Marek milczał. Zosia zasnęła.
Jechaliśmy w ciszy, a ja czułam ciężar w brzuchu. Wróciłam do domu, weszłam do sypialni, podeszłam do Marka, objęłam go od tyłu i pocałowałam w kark. Odwrócił się, spojrzał na mnie, ale w jego oczach nie było nic. Powiedział tylko, że nie ma dziś nastroju.
Dwa tygodnie później tata zadzwonił wieczorem. Był jakiś inny. Pytał, czy wszystko u mnie w porządku, czy mam pieniądze. Zapytał o Marka.
Potem powiedział, że chce, żebym obiecała, że kiedyś, jak go nie będzie, nie sprzedam jego firmy byle komu. Roześmiałam się i powiedziałam, że nie przesadzaj. A on na to, że już po osiemdziesiątce, że jego znajomi odchodzą, że on swoje życie przeżył. Nie chciałam tego słuchać.
Powiedziałam mu, żeby przestał gadać głupoty. A on tylko odpowiedział, że jeżeli coś się stanie, to wszystko jest przygotowane. I że mam być silna. Zadzwoniłam do mamy następnego dnia, ale powiedziała, że tata nie spał całą noc, że rano pojechał do Śremu, do swojej kancelarii.
Zaniepokoiłam się, ale mama powiedziała, że to tylko jego sprawy. Uwierzyłam. Pojechałam do pracy, do salonu. Klientki, rozmowy, próbki tkanin.
Zwykły dzień. A trzy dni później zadzwoniła mama. Głos miała dziwny, ściszony. Powiedziała, że tata nie wrócił na noc, że szukają go od rana.
Zapytałam, czy dzwonił na policję. Powiedziała, że tak. Zapytałam, co z Zosią. A wtedy mama powiedziała, że tata zostawił list.
Że napisał, że wie, co zrobił, i że nie może już dłużej. Pojechałam do rodziców. Policja już była. Mama siedziała w kuchni, trzymała w ręku kartkę.
Podała mi ją. Tata napisał, że nie chce być ciężarem, że za długo żył, że to jego decyzja. Pod listem był numer konta, na które miałam zadzwonić, gdyby coś się stało. Zadzwoniłam.
Po drugiej stronie odebrał notariusz. Powiedział, że mam przyjechać do kancelarii. Zapytał, czy wiem o testamencie. Nie wiedziałam.
Następnego dnia pojechałam do Śremu, do notariusza. Marek nie chciał jechać, powiedział, że ma ważną sprawę. Pojechałam sama. Notariusz otworzył kopertę.
Był testament taty. Według wykazu na dzień sporządzenia testamentu była to kwota 860 000 zł. To znaczy po 430 000 na osobę. Dla mnie i dla mamy.
I był też list napisany ręcznie przez tatę. W liście napisał, że firmę budował dla nas, ale nie chce, żebyśmy czuły się do niej przywiązane jak do kamienia u szyi. Napisał, że mam jej nie sprzedawać byle komu, bo on wie, że ktoś chce ją przejąć. Napisał: „Uważaj na Marka.
Widziałem, jak zaglądał do segregatorów w warsztacie. On nie szukał faktur za części do auta. ”
Kiedy to przeczytałam, poczułam, że robi mi się zimno. Tata nigdy nie mówił takich rzeczy.
A teraz pisał, że Marek go okradał, że umawiał się z jego księgową, że chciał przejąć warsztat. Pisał, że widział, jak Marek dzwonił do kogoś z telefonu, którego tata nie znał. I że był pewien, że Marek ma jakiś plan. Na końcu listu było napisane: „Ona jest za granicą.
Zadzwoń na ten numer. Ona wie wszystko. ” Nie wiedziałam, o kim mówi. O jakiejś kobiecie za granicą?
Zadzwoniłam do mamy. Powiedziałam jej o liście. Mama milczała, a potem powiedziała, że tata coś podejrzewał od dawna, że Marek zaczął przyjeżdżać do warsztatu częściej, że dopytywał o ceny, o kontrahentów. Powiedziała, że tata bał się o mnie, ale że nie chciał mieszać się do naszego małżeństwa.
Zapytała, co zamierzam zrobić. Powiedziałam, że nie wiem. A potem powiedziałam jej o numerze telefonu. Wieczorem Marek wrócił do domu.
Był w dobrym humorze. Zapytał, jak było u notariusza. Zapytał, ile dostałam. Zapytał, czy mama też dostała.
Powiedziałam, że tak. Powiedział tylko: „No to jesteśmy bogaci. ” Uśmiechnął się. A ja patrzyłam na niego i myślałam o liście od taty.
Zadzwoniłam na numer z listu. Odebrała kobieta. Przedstawiła się jako Grażyna. Powiedziała, że pracowała z tatą przez dwadzieścia lat, że była jego księgową, dopóki nie wyjechała do Niemiec.
Powiedziała, że tata dzwonił do niej na tydzień przed śmiercią, że powiedział jej, że coś jest nie tak, że Marek przekonał jego księgową, żeby zmieniła firmę faktury. Powiedziała, że ma dokumenty, które mogą to potwierdzić. Zapytała, czy chcę je zobaczyć. Powiedziałam, że tak.
Marek zaczął dopytywać, dlaczego wychodzę wieczorami, dlaczego mam tyle spraw. Kilka razy próbował otworzyć mój laptop, kiedy wychodziłam z pokoju. Zaczęłam sypiać z telefonem pod poduszką. Pewnego wieczoru Marek wrócił pijany.
Krzyczał, że powinnam być wdzięczna, że on ze mną wytrzymał, że bez niego nic nie znaczyłam. Potem powiedział coś, co zatrzymało mi oddech: „Twój ojciec i tak był za stary, żeby prowadzić warsztat. To ja go w końcu wyręczyłem. ”
Następnego dnia rano, kiedy Marek wyszedł, Zosia wbiegła do domu z rysunkiem z basenu.
Zapytała, dlaczego tata (Marek) zawsze mówi do babci (mojej mamy), że jestem niewdzięczna. Przytuliłam ją do siebie. Wiedziałam, że muszę działać. Jutro idę do adwokata i do banku.
Mama powiedziała, że w szufladzie taty znalazła dowód wpłaty na konto, na które Marek przelewał pieniądze przez ostatni rok. Nie wiedziałam o tym koncie. Marek nigdy mi o nim nie mówił. Te same, które kiedyś kupowałam mu na urodziny.
Potem zadzwoniłam do adwokata rozwodowego. I do Grażyny. Powiedziała, że przyśle mi dokumenty. Powiedziała, że mogę już ich nie potrzebować.
Powiedziałam, że jednak będę. Wieczorem Marek wrócił do domu i zobaczył na stole zdjęcia i dokumenty. Spojrzał na mnie. Zapytał, co to jest.
Powiedziałam, że to dokumenty z firmy taty. Zapytał, skąd je mam. Powiedziałam, że od Grażyny. Zrobił się biały jak ściana.
Potem wybuchnął. Krzyczał, że to wszystko moja wina, że tata nie chciał mu dać nawet połowy warsztatu, że musiał działać sam. Krzyczał, że gdyby nie ja, to wszystko by mu się udało. Wtedy Zosia weszła do pokoju.
Powiedziała: „Mamo, dlaczego tata krzyczy? ” Marek odwrócił się do niej i krzyknął, żeby wyszła. Złapałam ją za rękę i wyszłyśmy. On za nami.
Wpadł do kuchni, chwycił talerz i rzucił nim w ścianę. Potem wyszedł, trzasnął drzwiami. Zosia płakała. Ja płakałam.
I wtedy zrozumiałam, że muszę to zakończyć. Następnego dnia rano zadzwoniłam do kancelarii. Umówiłam się z adwokatem. Potem pojechałam do banku.
Zablokowałam dostęp do wspólnego konta. Kiedy wróciłam, Marka nie było. Nie wrócił na noc. Zadzwonił następnego dnia rano.
Zapytał, gdzie są pieniądze. Powiedziałam, że są na koncie ojca, na które mam dostęp tylko ja. Krzyczał, groził, że zabierze mi Zosię. Powiedziałam, że do zobaczenia w sądzie.
Po tygodniu przyszło pismo z sądu. Marek złożył pozew o rozwód z orzekaniem o winie po mojej stronie. Twierdził, że to ja doprowadziłam do rozpadu małżeństwa, że ojciec zostawił mi cały majątek, że on nie miał z tym nic wspólnego. Załączył kopie rachunków, które rzekomo potwierdzały, że to on finansował nasze wspólne życie.
Były to te same rachunki, które ja zawsze płaciłam. Oddałam wszystko Grażynie i adwokatowi. Adwokat powiedział, że dokumenty z warsztatu są jednoznaczne: Marek podpisywał umowy z klientami taty jako pełnomocnik, bez twojej wiedzy. To nie była moja wina.
Byłam ofiarą, ale wiedziałam, że sąd tego tak nie widzi. Rozprawa rozwodowa odbyła się trzy miesiące później. Sąd orzekł rozwód z orzekaniem o winie po stronie Marka. Zasądził mi też alimenty na Zosię.
Marek próbował odwołać się, ale sąd podtrzymał wyrok. Po rozwodzie mama sprzedała warsztat. Ja kupiłam mały lokal w Poznaniu i otworzyłam własną pracownię krawiecką. Zosia chodzi do przedszkola.
Marek nie ma prawa zbliżać się do nas. Czasem, wieczorem, patrzę na zdjęcie taty i myślę o tym, co mi powiedział: „Uważaj na Marka. Widziałem, jak zaglądał do segregatorów w warsztacie. ” Wiem, że tata wiedział.
Wiem, że mnie przestrzegł. I wiem, że teraz muszę być silna dla Zosi. Bo życie toczy się dalej, ale nigdy nie będzie takie samo.
