No przecież oni lecą do Irlandii, do Dublina. Słyszałem te słowa, ale one jakoś nie chciały dotrzeć tam, gdzie powinny. Stałem w tym przedpokoju, patrzyłem na karton, a w głowie miałem tylko jedno pytanie: a co ze mną? Ogórki w słoiku stuknęły cicho o szkło, jakby nawet one wiedziały, że stoję tam jak ostatni głupi.
Wziąłem pudełko, zszedłem na dół i wstawiłem je do piwnicy, między inne moje rzeczy. Potem wszedłem do klatki. Im wyżej szedłem, tym bardziej miałem wrażenie, że wchodzę nie do mieszkania córki, tylko do miejsca, z którego już mnie dawno wymeldowano. Każdy karton, który tam stał, coś znaczył.
Te z rzeczami na śmietnik, te z darami dla obcych. Ale najbardziej zabolało to, że nie zaprosili mnie do rozmowy, kiedy decydowali o Irlandii. Ja, który tyle razy nosiłem do Sylwii torby z jedzeniem, lekarstwami, koperty z pieniędzmi, zabawki, zeszyty, farby, narzędzia, przedłużacze, śrubokręty, kołki do półek. Wszystko.
A teraz okazało się, że do kartonów, piwnicy, kuriera i narzędzi nadaję się idealnie. Potem przyszedł mąż Sylwii. Powiedział tylko: to do mamy, to na śmietnik. I wyszedł.
Zamiast do domu poszedłem do świetlicy. Pracowałem tam do późnego popołudnia. Jakoś trzeba było zająć ręce, bo myśli same wracały do tego, co właśnie usłyszałem. Potem położyłem telefon na stole ekranem do dołu.
I wróciłem do pracy. Do domu przyszedłem, kiedy za oknami zaczęło się ściemniać. Nela, moja wnuczka, podeszła do mnie z lepkimi palcami od szarlotki. Zajrzałem do środka.
Zapytała, czy mogę zabrać lalki do samolotu. A potem przytuliła się do mnie mocno. Tylko człowiek w moim wieku ma już tak, że ważne sprawy budzą go same, bez budzika. Rano wstałem i poszedłem do świetlicy.
Dzieci podbiegły do mnie z dużą papierową kartką, przyozdobioną rysunkami. Potem przeszedłem do lamp nad sceną. Wieczorem, kiedy byłem już w domu, ktoś zadzwonił do drzwi. Otworzyłem.
To była sąsiadka z piętra niżej, Krystyna. Podała mi list. Potem zeszła do siebie, a ja wróciłem do kuchni. Schowałem telefon do kieszeni.
Krystyna napisała, że Nela szeptała coś do lalek w domku, który jej zrobiłem. Że list od niej znalazła i chce mi go oddać. Że za kilka dni wyjeżdżają do Irlandii. Poczułem, że coś pęka.
Nie pobiegłem za nimi wzrokiem do końca. Poszedłem do świetlicy. Krystyna podeszła do mnie od razu. Powiedziała: panie Henryku, jeśli pan musi do córki, proszę iść.
Wcisnąłem jej album do rąk. Patrzyłem, jak odchodzą do kontroli. Potem poszedłem do domu. Na stole w kuchni stał ten karton z moimi rzeczami, który przyniosłem z piwnicy.
Zajrzałem do środka. Na wierzchu leżały zdjęcia. Wklejałem je do późnej nocy, do albumu, który miałem oddać Neli. Tato, przeczytałam list.
Usłyszałem głos Sylwii, kiedy w końcu do mnie zadzwoniła. Powiedziała, że nie umiała mi tego powiedzieć wprost, że bała się mojej reakcji. Że to nie jest tak, że mnie zostawiają, że Irlandia to tylko na trochę. Ale ja wiedziałem swoje.
Wiedziałem, że całe to pakowanie, te kartony, te półki, te kołki, które wkręcałem przez lata, to wszystko było przygotowanie do czegoś, o czym zdecydowali beze mnie. Miałem do niej zadzwonić. Powiedziała, że na lodówce jest numer do firmy transportowej. Że dokumenty trzeba zawieźć do tłumacza.
Ale ja nie chciałem już dzwonić. Nie chciałem być tym, który tylko przyjeżdża, naprawia, przynosi, odbiera. Chciałem być częścią ich życia, a nie kimś, kto stoi na zewnątrz z narzędziami. Usiadłem przy stole.
Nalałem sobie herbaty. Patrzyłem na ten karton, na te stare rzeczy, które mnie do niczego już nie były potrzebne. A potem pomyślałem o tym, że Nela zostawiła lalkę w domku, który jej zrobiłem. I że może to nie jest tylko domek dla lalek.
Może to jest miejsce, do którego wracają myśli, kiedy reszta świata robi się za trudna. Nie chciałem już być tym, którego odstawia się na przechowanie. Chciałem być tym, którego się zabiera. Ale nie wiedziałem, jak się to robi, kiedy nikt nie pyta, czy chcesz jechać.
Wstałem od stołu, poszedłem do przedpokoju i otworzyłem szafę. Na półce leżały moje narzędzia, które przez lata woziliśmy do Sylwii. Wziąłem jedną z nich, śrubokręt. Potem podszedłem do półek w kuchni, które kiedyś wkręciłem na moich kołkach.
I zacząłem je wykręcać.
