Krzesło odsunęło się z głośnym zgrzytem, który przeciął ciszę jadalni jak nóż. Wszyscy przy stole zamarli. Mój przyrodni brat Patryk, osiemnastolatek z telefonem przyklejonym do ręki, uniósł go i zaczął nagrywać. Wstałam z krzesła.
Z krzesła, które i tak mi odebrano. Bo to już nie było moje miejsce przy tym stole. Halina spojrzała na tatę. Tata patrzył w talerz.
A ja słuchałam, jak Halina mówi cicho i spokojnie, że przecież wszyscy wiedzą, że kobieta w mundurze nie pasuje do tej rodziny. Że to był tylko niefortunny żart. Tylko że ja nie żartowałam. Ja dorastałam w tym domu, a on chodził do pracy.
Tata zadzwonił do mnie tydzień po ich pierwszym spotkaniu, co już było ewenementem. Zaprosił mnie na obiad do restauracji przy rynku. Myślałam, że może chce porozmawiać, że może coś się zmieniło. A on po prostu powiedział: „Poznałem kogoś”.
Halina wprowadziła się do domu taty. Starego poniemieckiego domu przy ulicy Wysockiego, który mama remontowała pokój po pokoju przez całe lata osiemdziesiąte i dziewięćdziesiąte. Domu, w którym dorastałam. To było jak swędzenie w miejscu, do którego nie możesz dotrzeć.
Halina zadzwoniła do mnie w środku tygodnia. Sama, bez taty. Powiedziała, że źle się czuje, że miała zawroty głowy, że lekarz coś podejrzewa, że robi badania. Pojechałam do nich w sobotę.
Wróciłam do domu z dziwnym uczuciem w żołądku. We wrześniu zadzwoniła do mnie z płaczem. Autobus numer dziewięć przyjeżdżał za dwadzieścia minut. Chodziłam do pracy, robiłam inwentaryzację sektora B, jadłam kanapki przy biurku i rozmawiałam ze Sławkiem, który obsługuje wózek widłowy i co wtorek przynosi domowe pierogi od żony.
Chciałam tylko, no wiesz, to był niefortunny żart. Nie miałam złych intencji. Zamienić kobietę w mundurze na kobietę, która nie pasuje do tej rodziny, w niefortunny żart. Ty odsunęłaś moje krzesło i powiedziałaś, że nie pasuję do rodziny, przed tatą, przed Patrykiem i przed twoją siostrą Wiesią.
Zrobiłam herbatę numer dwa i zadzwoniłam do Patryka. „Mam do ciebie pytanie”. Nie chodziła do żadnego lekarza. Następnego dnia wzięłam dzień urlopu i pojechałam do centrum Wałbrzycha.
Poszłam do kancelarii adwokackiej przy ulicy Słowackiego, tej z matową szybą i małą tabliczką. Trafiłam na nią przez znajomą z pracy, która miała z nią do czynienia przy sprawie o alimenty. Nigdy mi to do głowy nie przyszło, bo nie myślałam o tacie jako o człowieku, który może coś utracić. Powiedziała dyskretnie i prosiła, żebym wróciła.
Zadzwoniłam do Patryka jeszcze tego wieczoru. „Czy masz dostęp do jakichkolwiek dokumentów w domu, do szafy taty, do szuflad w gabinecie? ”. Potem jest jedna szuflada, do której ona nie zagląda, bo myśli, że to moje rzeczy szkolne.
Sąsiad z góry chodził tam i z powrotem w kuchni, jak zawsze po dwudziestej. Patryk zadzwonił do mnie trzy dni później, we wtorek wieczorem, kiedy właśnie zdejmowałam robocze buty przy drzwiach. Sierpień, kiedy Halina chorowała, kiedy tata nie chodził już do Zdzisława na szachy ani na działkę, kiedy był zmęczony i szary i chodził za nią z herbatą. Teraz ja jadę do mecenas Sobańskiej.
Powiedziała, że zna sytuacje, w których starszy człowiek podpisuje dokumenty pod wpływem emocjonalnego nacisku, nie rozumiejąc do końca konsekwencji, że to się da zbadać, że potrzebuję zobaczyć tatę na własne oczy. Zadzwoniłam do taty tego samego wieczoru. „Mam do pana kilka pytań”. „No jakieś dokumenty”.
„Gdyby dziś coś się panu stało, dom w całości należałby do pani Haliny. Zofia nie miałaby żadnych praw do nieruchomości, którą pana żona, pana pierwsza żona zostawiła panu w testamencie”. Sąd uznał, że Ryszard Wierzbicki działał pod wpływem błędu co do charakteru czynności prawnej. Dom przy ulicy Wysockiego wrócił do stanu sprzed ósmego sierpnia.
Przed wyjazdem wpadł do mnie na kawę.
