Wpuściłam go do środka, bo co innego miałam zrobić. Stałam w swoim własnym mieszkaniu, albo raczej w tym, które do niedawna uważałam za swoje. Piotr wyprowadził się dwa tygodnie wcześniej, zostawiając mnie z kredytem hipotecznym na 480 000 zł i notą od swojego adwokata, w której żądał podziału majątku wspólnego. W wieku 30 lat trafiłam do firmy logistycznej jako specjalistka do spraw finansów.
Przyszłam jako plus jeden do koleżanki Agnieszki, która pracowała w tej samej branży. Gadaliśmy do 3:00 w nocy o wszystkim i o niczym. Jeździliśmy na wakacje do Chorwacji. Halina, teściowa, od początku dawała do zrozumienia, że wyobrażała sobie dla syna coś innego, lepszego.
480 000 zł, z czego 320 wzięliśmy w kredycie. Weszliśmy do nowego mieszkania z jedną walizką i butelką szampana. System działał, albo Myślałam, że działa. Przeszłam dwa zabiegi, trzy podejścia do in vitro.
Zastanawiam się, czy trzymał mnie za rękę w gabinecie ginekologicznym i jednocześnie pisał do niej SMSy. Szybkim ruchem odwrócił telefon ekranem do dołu i dopiero potem na mnie spojrzał. Myślałem, że masz dziś coś do późna. Może po prostu pisał do kolegi o czymś głupim i zareagował odruchowo.
Siedziałam na łóżku przez jakieś 30 sekund, może minutę, a potem wzięłam ten telefon i weszłam do historii połączeń. Zadzwoniłam do Piotra, żeby zapytać, czy chcę, żebym kupiła coś do jedzenia. Nie. Kupiłam makaron i wróciłam do domu.
Kiedy pisałeś do niej, że jak skończycie z tym mieszkaniem, to zaczynacie żyć normalnie, co miałeś na myśli? Wychodzisz do niej? Rodzaj spokoju, który nie jest spokojem, tylko szokiem, który jeszcze nie dotarł do końca. 480 000 zł wartości minus kredyt, który pozostało spłacić 260 000, czyli do podziału było mniej więcej 220 000 zł, Piotr chciał 110.
Zadzwoniłam do własnego adwokata, mecenas Joanna Krawczyk, którą dostałam z polecenia Agnieszki. Pani mąż ma do tego prawo, ale ja odkładałam przez całe lata, zarabiałam więcej. Skąd pochodziły te 160 000 zł? 160 000 zł wkładu własnego.
Wszystko wrzucone do jednego garnka, wszystko wspólne, tak jak chciało prawo i jak myślałam, że chcemy oboje. Wstawałam, szłam do pracy, wracałam, siadałam w środku tych kartonów z rzeczami i patrzyłam w ścianę. Mama zapytała, czy chce przyjechać do Kielc, czy może ona przyjedzie do mnie. Nie z powodu Haliny, nie z powodu jej słów, ale dlatego, że dotarło do mnie nagle, jak bardzo jestem sama w tym wszystkim.
Jeśli sąd zasądzi podział, albo jeśli Piotr uzyska prawo do spłaty swojego udziału, musiałabym mu wypłacić te 110 000 zł. Liczyłam oszczędności, liczyłam pensje, liczyłam raty kredytu, liczyłam koszty adwokata i czułam jak ta liczba 110 000 zł rośnie mi na piersi jak kamień, pod którym zaraz przestanę oddychać. Pisałam do 5:00 rano. W drodze do domu zadzwoniła Agnieszka.
Słuchaj, powiedziała Agnieszka, chodź do mnie w sobotę, zrobię obiad. Jakby pogoda postanowiła dopasować się do mojego nastroju. I kiedy weszłam do jej przedpokoju, poczułam coś dziwnego w gardle. Michał był taktowny, przywitał się, zaparował kawę i zniknął z dziećmi na podwórko, zostawiając nas same.
Wpuściłam go do środka. mają dostęp do tych samych systemów, tych samych danych przetargowych. I mam dostęp do wyciągów z naszego wspólnego konta z Sylwią. Pytał jak zabezpieczyć swoje prawa do połowy mieszkania.
Wyceniamy go na 680 000 zł. Do podziału zostaje jakieś 540 000. Kogoś, kogo Piotr skrzywdził, kogoś, kto może pójść do tej firmy i do prokuratury. Nazajutrz zadzwoniłam do mecenas Joanny Krawczyk.
Joanna czytała w milczeniu, od czasu do czasu robiąc notatki na żółtym bloczku. Zamiast bronić się przed jego roszczeniami, możemy przejść do ofensywy. Możemy zgłosić sprawę do prokuratury, co osłabi jego pozycję negocjacyjną.
Tydzień później Joanna wysłała do mecenasa zająca pismo.
