Pielęgniarka wręczyła mi szpitalny telefon i powiedziała, że muszę skontaktować się z rodziną. Wybrałam numer męża, a w słuchawce usłyszałam jego zimne, poirytowane pytanie, czy w ogóle pamiętam, jak doszło do tego małżeństwa. Zanim zdążyłam cokolwiek odpowiedzieć, rzucił, że to moja wina, bo weszłam wtedy do jego apartamentu, a potem skończyło się to przypadkowym dzieckiem. Powiedziałam mu o ciąży i o tym, że lekarz zalecił mi odpoczynek.
On zaś oświadczył, że alimenty będą wynosić dziesięć tysięcy złotych miesięcznie i kazał mi podpisać dokumenty, które położył na stoliku. Nawet nie zajrzałam do środka, tylko zapytałam, co to ma do rzeczy. W jego głosie pojawił się cień kpiny, gdy mówił o tym, jaka jestem chętna do współpracy, i zapewniał, że nie zostaniemy zmuszeni do niczego nakazem sądowym, chyba że sami tego chcemy. Kiedy wyszedł, drzwi zamknęły się z cichym trzaskiem.
Zostałam sama w tym chłodnym, sterylnym pokoju, a w mojej głowie wciąż dźwięczały jego słowa. Nie prosił, żebym wróciła do domu. Nie zapytał o dziecko. Po prostu ustalił warunki i wyszedł, jakbym była kolejną transakcją do zamknięcia.
Wzięłam telefon do ręki i wybrałam numer renomowanej kancelarii na Śródmieściu. Nie zamierzałam pozwolić, żeby traktował mnie jak zobowiązanie, które trzeba spłacić. Tego samego popołudnia zadzwoniła do mnie dyrektorka operacyjna, którą Krystyna Walewska wyznaczyła do przygotowania mojego powrotu do Walewska Global Logistics. Powiedziała, że nie musimy wracać do przeszłości, ale że jeśli Tadeusz wynajmie prywatnych detektywów, w końcu dojdzie do tego, co się naprawdę stało.
Zrobiło mi się gorąco, ale odpowiedziałam spokojnie, że wiem, co robię. Zanim skończyłam rozmowę, biuro Krystyny wykonało jeden telefon, którego nie można było namierzyć, do Tadeusza. Tadeusz zażądał wtedy odpowiedzi, a w jego głosie po raz pierwszy usłyszałam panikę. Rozłączył się, pobiegł do swojego Porsche i pędem ruszył z powrotem do kliniki na Wilanowie.
Kiedy wpadł do mojego apartamentu VIP, drzwi były szeroko otwarte. Łóżko ogołocone do samego materaca, nowoczesne łóżeczko zniknęło. Ktoś właśnie zadzwonił do niego i powiedział, że zmarłam. Wszedł do pustego pokoju i zapytał, do kogo właściwie uciekłam.
Och, przyjedź do mnie, powiedziała Weronika, przyciskając koronkową chusteczkę do suchych oczu. To było jedzenie, które Hubert przyniósł do szpitala wczoraj. Klara podbiegła do Tadeusza, a jego głos zniżył się do zabójczego szeptu. Odłożyłam Julka z powrotem do łóżeczka i patrzyłam, jak Hubert wyciąga dokumenty.
Pierwszy na pięćdziesiąt tysięcy, drugi na kolejne pięćdziesiąt, trzeci na następne – łącznie sto pięćdziesiąt tysięcy złotych w niemożliwych do wyśledzenia opłatach konsultingowych, zapłaconych na rzecz spółki pani Wolskiej, autoryzowanych przez Weronikę. Co ty do cholery sugerujesz? Tadeusz warknął, ale Hubert odpowiedział spokojnie, że udokumentował przyznanie się do winy i radzi mu iść do domu. Tego popołudnia wyniki dotarły również do Krystyny Walewskiej.
Następnego ranka weszła do mojego biura, mówiąc, że naprawdę od razu rzucam się z powrotem do operacji. Widziałam dokumenty, które Tadeusz przynosił do domu. Planujesz wrócić do Warszawy, prawda? – spytała, a ja odpowiedziałam pytaniem, czy zamierzam wrócić do Polski.
Klara pochyliła się do przodu, ale ja byłam stanowcza: nie zamierzam wracać do Tadeusza, i właśnie dlatego nigdy do niego nie wrócę. Kiedy wyszła, zadzwoniłam do działów prawnych i compliance. Oficer otworzył segregator, a klient zabrał dane do przeanalizowania. Nasze liczby bronią się same.
Walewska Global Logistics przenosi europejskie dowództwo do Warszawy. Jeśli wracałam do tego miasta, mogłam kogoś uprzedzić. Ukradłam jego kontrakty, a teraz wracałam do jego miasta. Chcesz, żeby do ciebie przyczołgał się na kolanach?
Za dwadzieścia minut będzie w sali balowej. Dlaczego wróciłaś do Warszawy, Zosiu? Mam piętnaście minut do przyjazdu partnerów z Londynu. Będę czekać do końca życia, odpowiedziałam, a Tadeusz zmusił się do wstania.
Dwie minuty do delegacji brytyjskiej. Przybył dwadzieścia minut za wcześnie. Nigdy nie prosił o powrót do siebie. Dobrze, wracam do domu do Julka.
Weszłam do prywatnej windy i szepnęłam: jedziemy do domu, Julek.
