Żeby zrozumieć, jak do tego doszło, muszę cofnąć się do tamtej niedzieli w październiku, dwa lata temu. Zosia pojechała do znajomych, a ja wpadłam na chwilę do Beaty. Zajęło mi to 20 minut, ale kiedy weszłam do ich mieszkania na Targówku, zobaczyłam coś, co wywróciło mi wszystko do góry nogami. Beata otworzyła mi drzwi sama, a w salonie na stoliku stała do połowy opróżniona butelka koniaku i popielniczka z niedopałkiem.
To nie było normalne. Podeszłam do drzwi sypialni i zapukałam cicho. Weszłam, zamknęłam drzwi za sobą. Radosław nie wszedł tam ani razu.
Wszystko zaczęło się kilka lat wcześniej, kiedy to wyglądało zupełnie inaczej. Pracowałam jako konsultantka do spraw bezpieczeństwa, Beata z Radosławem kupili mieszkanie na kredyt – trzy pokoje, 180 000 zł wkładu własnego, hipoteka na 340 000. Miała być z nami, ale została z nimi tylko Beata. No, nie licząc Radosława i jego matki Haliny, która od początku była obecna w ich życiu w sposób, który zawsze mnie niepokoił.
Miała klucz do ich mieszkania. Zawsze go miała. W listopadzie zadzwoniła Halina, nie do mnie, do Zosi. Tak jakoś wyszło przy chrzcinach 20 lat temu, powiedziała Katarzyna, krojąc makowiec z tym swoim szerokim uśmiechem.
Beata zadzwoniła do mnie 7 stycznia, trzy dni po Trzech Królach. Głos miała dziwny, ściszony, jakby bała się, że ktoś ją słyszy. Prosiła, żebym przyjechała. Potem Halina zadzwoniła do Zosi z ostrzeżeniem, które brzmiało jak groźba, nie troska.
Wróciłam do domu z głową pełną scenariuszy. Powiedziałam, idąc już do drzwi, że muszę jechać. Zajechałam na Targówek w 20 minut. Zaparkowałam przed blokiem i zadzwoniłam do Beaty.
Weszłam do klatki schodowej, zadzwoniłam do drzwi. I wtedy zaczęło się to, czego nie mogłam przewidzieć. Beata była w strasznym stanie, ale nie chodziło o nią. Chodziło o to, co zaczął robić Radosław.
Zabrał jej kartę do wspólnego konta, dał jej miesięczny limit w gotówce – 300 zł na własne potrzeby. Trzysta złotych. Na wszystko. Wróciłam do domu o świcie.
Zadzwoniła do Haliny, która niby miała być po stronie Beaty. Radosław pojechał do notariusza i złożył oświadczenie dotyczące wspólnoty majątkowej. Pochylił się lekko do przodu, broń gotowa do strzału. Powoli wróciła do kuchni.
Usiadłam przy biurku, wzięłam telefon i zadzwoniłam do kogoś, do kogo nie dzwoniłam od trzech lat. Ale musisz to zebrać i złożyć do akt, zanim on zrobi swój ruch – powiedział mi głos w słuchawce. Powiedziano mi, że to zajmie do siedmiu dni roboczych. Wyszłam i zadzwoniłam do mecenas z Wiśniewskiej, żeby ją poinformować o tym kroku.
I zadzwoń do Dąbrowskiego – usłyszałam. I jeśli pani to nagra, to mamy podstawę do zawiadomienia prokuratury. Wróciłam do domu i przez godzinę siedziałam przy oknie, myśląc. Zadzwoniłam do Beaty wieczorem.
Chcę, żebyś zadzwoniła do Radosława jutro rano. Chcę, żeby do nas przyszedł tu, do mojego mieszkania, i chcę, żebyś podczas tej rozmowy miała przy sobie telefon z nagrywaniem. Dobrze – powiedziała w końcu – zadzwonię do niego rano. A potem Radosław zwrócił się do mnie.
Beata ma pewne skłonności do niestabilności. Emocjonalne wybuchy, paranoja, tendencja do dramatyzowania. Mówił to spokojnie, jakby opisywał pogodę. Nagrywanie było aktywne od 20 minut.
Nagranie trafiło do mecenasa Dąbrowskiego w poniedziałek rano. W czwartek do kancelarii zadzwoniła prawniczka Radosława. W takim razie w poniedziałek składamy wniosek o zakaz zbliżania się do pani siostry i do pani – padło z drugiej strony. Zadzwonił do kuratorium.
Zadzwoniłam do Dąbrowskiego w sobotę rano. Powiedziałam mu wszystko. Przyjechała do mnie w niedzielę po południu. Odwróciła się do mnie.
Sięgnęła do torebki i wyciągnęła zwykły szkolny notes w kratkę. Wzięłam notes z jej rąk i przez chwilę patrzyłam na małe, staranne pismo, daty, opisy – kiedy widziała co, co mówiła Beata, co mówiła Marysia w odpowiedzi. Mówiła spokojnie, z notesem w ręku, z datami i szczegółami, i przez całe 20 minut zeznań ani razu nie podniosła głosu. Wróciła do panieńskiego nazwiska.
Dostała połowę wartości mieszkania na Targówku – 137 000 zł przeliczone po aktualnej wycenie. Wróciła do pracy w szkole. Najpierw do mnie, potem do Zosi, potem do Beaty. Powiedziała spokojnie, że nie ma nic do powiedzenia.
I rozłączyła się.
