Zapach obcych perfum i alkoholu nasilał się w naszym domu wprost proporcjonalnie do wzrostu dochodów firmy. Alek wracał coraz później, a ja udawałam, że nie widzę czerwonych śladów na jego koszuli. Jednak tej zimy przestałam udawać. Po południu kierownik poprosił mnie, żebym zaniosła mrożoną kawę do gabinetu dyrektora generalnego.
Chłód korytarzy przenikał mnie do szpiku kości, a dłoń drżała mi na tacy. Weszłam do środka bez pukania i zobaczyłam ich razem przy marmurowym biurku. Ona siedziała na jego kolanach. Wiktoria Sokołowska podniosła wzrok i uśmiechnęła się kpiąco.
„Twoja żona ma świetny wyczucie czasu” – powiedziała do Alka, nie ruszając się z miejsca. Alek spojrzał na mnie z irytacją, jakbym to ja zrobiła coś złego. Zagroziła, że zgłosi mnie do kadr za wchodzenie bez zapowiedzi i pozbawi mnie pensji. Nie powiedziałam wtedy nic.
Wyszłam z gabinetu, a oni pewnie uznali, że to koniec. Ale mylili się co do jednego – ja już dawno przestałam być tylko żoną. Byłam córką założyciela Avangardy, a oni o tym zapomnieli. Wieczorem, gdy Alek zasnął, weszłam do jego gabinetu.
Wyciągnęłam zmarzniętą dłoń i otworzyłam sejf, używając kodu, który podpatrzyłam miesiące temu. W środku zamiast dokumentów finansowych znalazłam termos – ten sam, który specjalnie zamówiłam u zagranicznych rzemieślników, żeby Alek codziennie zabierał go do pracy. Wzięłam go do ręki i poczułam, że serce bije mi szybciej. Następnego ranka poszłam do pracy wcześniej niż zwykle.
Zamiast do swojego biurka, skierowałam się prosto do strefy dla kierownictwa. Od wejścia do stołówki pośpiesznym krokiem zbliżał się Alek. „Co ty tutaj robisz? ” – syknął, chwytając mnie za ramię.
„Wracaj do swoich obowiązków, zanim ktoś coś zauważy. ”
Majestatycznie rozsunął tłum i podszedł do epicentrum skandalu, który sam wywołał. Wiktoria rzuciła się do niego, zawisła na jego ramieniu i zaczęła skamleć przesłodzonym głosikiem. Ale ja już nie patrzyłam na nich.
Patrzyłam na drzwi gabinetu dyrektora generalnego. Weszłam do środka, przysunęłam fotel do starego monitora i wsunęłam do portu USB pendrive z zaszyfrowanymi osobistymi danymi. Sieć do eksterminacji szczurów pożerających dziedzictwo mojego ojca. Podłączyłam klucz szyfrujący i wpisałam skomplikowane, 64-znakowe hasło, które znałam od dziecka.
Ojciec nauczył mnie go, gdy miałam dwanaście lat. Na ekranie pojawiły się pliki, o których istnieniu Alek nie miał pojęcia. Wiadomości służbowe przez wewnętrzny system – nazywali siebie nawzajem „kotku” i „kochanie”. Ale korupcja nie ograniczała się tylko do utrzymywania kochanki na koszt firmy.
Podłączyłam się do serwera przechowującego dane z kamer i uważnie przefiltrowałam nagrania z ostatnich trzech miesięcy. Patrząc na sczerniały ekran, poczułam, jak resztki mojego przywiązania do męża płoną do cna, zamieniając się w popiół. Zobaczyłam wszystko – transfery, fałszywe faktury, spotkania z kontrahentami, którzy nigdy nie istnieli. Wyłączyłam komputer, wyjęłam pendrive i schowałam go do kieszeni.
Po pracy nie pojechałam prosto do domu w Konstancinie. Wchodząc do prywatnego pokoju, przywitałam się z szanownym prawnikiem i położyłam pendrive na stole. „Jutro do godziny 12:00 osobiście podpiszesz wniosek o dyscyplinarne zwolnienie Wiktorii Sokołowskiej” – powiedziałam do telefonu, gdy Alek odebrał. „Jednocześnie zapewnisz pełną przejrzystość majątku wspólnego i zwrócisz co do grosza skradzione firmowe środki.
”
Spokojnie wzięłam torebkę, odwróciłam się i ruszyłam do wyjścia. Włosy miałam elegancko upięte do góry, a na ustach lśniła wykwintna czerwona szminka. Prawdziwa właścicielka korporacji Avangarda Mikroelektronica wreszcie się przebudziła i była gotowa do decydującej bitwy. Następnego ranka skierowałam się prosto do prywatnej windy dla zarządu.
System rozesłał drugie powiadomienie wyłącznie do wyższej kadry kierowniczej. Chłodno się uśmiechnęłam, wyjęłam z kieszeni marynarki telefon i niespiesznie podeszłam do panelu sterowania projektorem. Alek całkowicie stracił siły do oporu. Do środka ciężko dysząc, wpadła Wiktoria Sokołowska.
Jej włosy były w nieładzie, a makijaż rozmazany na policzkach razem z tuszem do rzęs i łzami. Rzuciła się prosto do swojego protektora, ale on się odsunął. Przez łzy krzyczała, że HR samowolnie sprowadziło ochronę do jej biurka, że jej rzeczy osobiste wrzucono do kartonu i wyrzucono na ulicę jak jakiegoś przestępcę. Sześciu potężnych ochroniarzy w czarnych mundurach błyskawicznie weszło do sali.
Mimo kolosalnych przetasowań kadrowych motywacja tysięcy szeregowych pracowników wzrosła do niespotykanych dotąd poziomów. Sąd pozbawił Alka wszelkich praw do willi w Konstancinie. Tuż po zakończeniu sprawy rozwodowej do akcji wkroczyło CBŚP.
