Spojrzałam na Tomasza, bo walizka należała do jego rodziny. Leżała na podłodze pensjonatu przy Kasprzaka, granatowa, z mosiężnymi zamkami, jakby czekała na kogoś, kto nigdy nie miał po nią wrócić. Halina odwróciła się do lustra i poprawiła włosy przy skroni, a ja poczułam, że to nie jest zwykły wieczór. Tomasz wsunął telefon do kieszeni, jak chowa się rachunek, którego nie chce się płacić.
Powiedział cicho: „Musimy natychmiast wracać do domu”. Nie zapytał, skąd wiem, co jest w środku. Nie zapytał, dlaczego trzymam tę walizkę od tygodni. Zadzwoniłam stamtąd z korytarza teatru, gdzie pachniało parą z prasowalni i klejem do peruk.
Recepcjonistka powiedziała, że na dole czeka Tomasz Krawiec. Bałam się, że kiedy puszczę kartkę, przestanie należeć do mojego życia. A przecież to on był synem pana Wacława. To jemu miałam oddać testament.
Testament został sporządzony i przyjęty do rejestru za życia pana Wacława. Pomyślałam o czarnym kurzu pod paznokciem Haliny i o tym, jak Tomasz patrzył na nią, zanim odezwał się do mnie. Wyjął formularz i długo tłumaczył, co będzie potrzebne do wyceny oraz zabezpieczenia. Nie kazał mi ich przynosić do archiwum.
Zadzwonił do rzeczoznawcy, podając wagę i opis, które zapisałam z testamentu. 42 dukaty zostały wycenione na milion 260 000 zł. Złożył testament i oddał mi go prosto do rąk. Wsunęłam go z powrotem do kurtki, tym razem do wewnętrznej kieszeni i zapięłam zamek aż pod szyję.
Myślałam, że to koniec. Myślałam, że oddam dokument, odbiorę pokwitowanie i wrócę do szycia guzików do cudzych kostiumów. Ale Tomasz nie wyszedł. Stał w drzwiach, jakby czekał na coś więcej.
3 grudnia, w czwartkowy wieczór, kończyłam przyszywać srebrne guziki do munduru dla aktora, kiedy recepcjonistka zadzwoniła do mojego pokoju. Powiedziała, że na dole czeka Tomasz Krawiec. Nie wspomniała o Halinie. Nie wspomniała o Lucynie.
A jednak kiedy zeszłam na dół, zobaczyłam wszystkie trzy kobiety siedzące przy stoliku w rogu. Halina powiedziała, że nie będzie mieszkać z człowiekiem, który patrzy na telefon jak na wezwanie do sądu. Tomasz wszedł ostrożnie, jak do cudzego biura. Nie przyniósł kwiatów.
Nie przyniósł przeprosin. Po prostu kazał mi odejść, bo Karolina miała wejść do środka. A ja stałam tam, z walizką u stóp, i myślałam: gdybyście byli na moim miejscu, dalibyście mu dostęp do prawdy od razu, czy kazali jeszcze czekać? Tomasz wstał i podszedł do okna.
Wyjęłam dokumenty kolejno, zawinęłam w bawełnianą chustę i wsunęłam do płóciennej torby. Miałam już przygotowane pisma, telefon do banku i umówioną wieczorną obsługę depozytu. Ona wzięła ode mnie kopertę, zamknęła w metalowej kasecie i wsunęła do depozytu bankowego prowadzonego na moje nazwisko. Kiedy wróciliśmy do pensjonatu, Tomasz nie próbował wejść do pokoju bez pytania.
Wszedł do środka dopiero, gdy odsunęłam krzesło od stolika i wskazałam mu miejsce. Przez mniej więcej pięć miesięcy pracowałam przy kostiumach, odbierałam pisma, odkładałam kopię dokumentów do szarego segregatora i wieczorami wracałam do pokoju, gdzie granatowa walizka stała pod łóżkiem. Na jego twarzy zobaczyłam ten sam odruch, co dawniej, kiedy Halina dzwoniła do niego w środku obiadu. Podeszłam do drzwi, zostawiając łańcuszek zapięty.
Potem powiedział spokojnie, że to ona przyszła do Leny, więc będzie słuchał. Uderzył o podłogę ekranem do góry, rozbłysnął i zaczął wibrować. Lucyna wyciągnęła rękę po aparat, ale przycisnęłam go do piersi. Przez mniej więcej trzy tygodnie przekazywałam nagranie, kopię wiadomości i testament do ośrodka mediacji, a potem wracałam do pracy w teatrze, gdzie przyszywałam guziki z taką dokładnością, jakby od nici zależało moje życie.
20 maja w czwartkowe popołudnie siedziałam przy stole w ośrodku mediacji przy alejach Jerozolimskich. Po ich potrąceniu pozostawało mi milion 197 000 zł. „To nie jest przyznanie się do winy karnej” – powiedział mediator. Paweł Rogalski zwrócił się do mnie i zapytał, czy w związku z ugodą zamierzam wycofać zawiadomienie dotyczące fałszerstwa.
Lucyna odwróciła twarz do ściany. Mediator wziął ode mnie dokument, oznaczył numerem sprawy i włożył do granatowej teczki akt mediatora. Sięgnęłam do kieszeni płaszcza. Tomasz zamknął notes, nie zakładając obrączki.
Przez mniej więcej półtorej tygodnia pakowałam rzeczy z pensjonatu, podpisywałam umowy i wybierałam drobiazgi do nowego mieszkania na Ochocie. Zaniosłam walizkę do sypialni. Raczej dźwięk rzeczy odłożonej na miejsce, do którego nikt nie ma klucza. Miał na sobie tę samą ciemną kurtkę, w której przyszedł do pensjonatu w grudniu.
Odprowadziłam go do przedpokoju. Zanim odwrócił się do schodów, spojrzał na mnie i skinął głową. I wtedy usłyszałam, jak mówi: „M”.
