Palcami wbijała paznokcie w szczeliny między deskami podłogi, nie mogąc się podnieść. Patrzyła, jak Marek wkłada do wewnętrznej kieszeni kurtki dokumenty i chwyta za rączkę walizki. Zapewnił matkę, że na pewno dopisze swoje imię do aktu własności „już wkrótce”. Kilka kropli krwi cofnęło się do rurki kroplówki.
W dniu ostatecznego przelewu bankowego sama poszła do kancelarii notarialnej. Najpierw zadzwoniła do pracy i wzięła natychmiastowe zwolnienie lekarskie. Przesłała dokument i w pełni skupiła się na powrocie do zdrowia. Zaoferowała mieszkanie 20% poniżej wartości rynkowej, z jednym niepodlegającym negocjacjom warunkiem: miało być puste i gotowe do zamieszkania.
Nie zadzwoniła do Marka. Tego samego ranka zadzwoniła do firmy przeprowadzkowej, żeby opróżnić całe mieszkanie. Lena poinformowała go, że się wyprowadza i że niedługo przyjedzie ciężarówka, która będzie potrzebowała dostępu do rampy załadunkowej. Szalik Grażyny trafił prosto do dużego czarnego worka.
20% poniżej rynku to ogromna strata, ale nie poczuła ani kropli żalu. Około dziewiętnastej ostatnia ciężarówka odjechała do magazynu. Lena wróciła do pustego apartamentu. Paweł odprowadził ją do windy.
Numer piętra i lokalu był ten sam, ale to miejsce nie miało już z nią nic wspólnego. Do tego dołączona była wiadomość od Marka. Zablokowała ekran i położyła telefon ekranem do dołu. Podziękowała Pawłowi, wzięła kartę, klucz i udała się do swojego apartamentu.
Dopiero wtedy wpełzła do podwójnego łóżka. W tym samym momencie zadzwonił jej prawnik. W sprawie defraudacji korporacyjnej to już zupełnie inna historia. Trzy dni później rodzina Marka wróciła do Warszawy.
W holu sąsiadka z dołu weszła z nimi do windy. Marek, mamrocząc coś pod nosem, podszedł do drzwi i otworzył klapkę elektronicznej klawiatury. Krew uderzyła Grażynie do twarzy; wepchnęła torby z zakupami w męża. „Mogę zapytać, kim wy, do cholery, jesteście?
”
Grażyna wpadła w histerię, próbując wepchnąć się do środka. „Zgodnie z prawem ta nieruchomość nie należy ani do pana żony, ani do pana. ” Na te słowa Grażyna znów ruszyła do przodu. „Proszę pani, weszliśmy do całkowicie pustego mieszkania.
Poprzednia właścicielka wynajęła ekipę przeprowadzkową trzy dni temu. Wszystkie eleganckie meble i sprzęty zostały wywiezione do magazynu. Poleciła pracownikom zapakować je do trzech solidnych czarnych worków i wrzucić do kontenera, płacąc za wywóz gabarytów. Do śmieci.
”
„Gdzie ty, do cholery, jesteś? Wyrzuciłaś moje drogie garnitury do śmieci. Co do grosza. Przyzwyczajcie się do trzymania dystansu.
Wzięłam to, co należało do mnie, posortowałam i pozbyłam się śmieci. ”
„Czyli przyznaje się pan do kradzieży finansowej? ”
Ochroniarz w holu wrzucił jego osobiste rzeczy z biurka – notatnik, termos i starą ergonomiczną mysz – do kartonowego pudełka i odprowadził go do drzwi obrotowych. „Ta wariatka poszła do twojego biura.
Jutro rano idę do jej biura i wyciągnę ją za włosy. Jeśli nie spłacę firmie, pójdę do federalnego więzienia. Jedziemy autobusem z powrotem do małej wsi na Śląsku, a ta cholerna torebka idzie do lombardu. ”
Lena wysiadła z windy do holu, eskortowana przez szefa ochrony budynku, podeszła do bramek i spokojnym, mechanicznym głosem powiedziała: „Grażyno, narusza pani sądowy zakaz zbliżania się na 100 metrów do mojego miejsca pracy.
”
„Do diabła z twoimi rozkazami. ”
„Tak, mam tylko kilka korekt budżetowych do sfinalizowania” – odpowiedziała, odwracając się na pięcie i wracając do wind. „Proszę, wybacz mi. Nie proszę, żebyś do mnie wróciła.
”
Lena wróciła do swojego biura. Włączyła przemysłową niszczarkę i wrzuciła paragon do otworu. Teraz tylko ona trzymała klucze do swojego królestwa.
