„Niech pan zadzwoni do żony. Natychmiast. ”
Te słowa usłyszał Jan od swojej teściowej, gdy tylko odebrał telefon. Była 23:00, wrócił do Konstancina, a w domu panowała cisza, która od razu wydała mu się podejrzana.
Lena nie odbierała telefonu od kilku godzin, a to nie było do niej podobne. Jan przeszedł do rzeczy i zapytał wprost, gdzie jest jego żona. Teściowa odpowiedziała z chłodem, który go zamroził. Powiedziała, że Lena wyszła, odwracając się jeszcze na progu, i wypowiedziała jedno zdanie, które Jan powtarzał sobie później w myślach.
Nie rozumiał go wtedy. Teraz jednak dotarło do niego, że to nie była uległość – to był chłodny dystans. Lena przygotowywała się do tego od dawna. Wpadł do sypialni i w amoku zaczął przeszukiwać szafę.
Potem garderobę, otworzył skrytkę, sprawdził połowę szafy należącą do Leny. Pusto. Zszedł na dół i z telefonu stacjonarnego zadzwonił do swojego asystenta Kamila. Z kim się spotykała?
Do kogo dzwoniła? Kamil szybko sprawdził karty płatnicze. Główna karta Leny była używana tylko do drobnych codziennych zakupów. Ale była druga karta – taka, o której Jan nie miał pojęcia.
Służyła do obsługi poufnych projektów i wyprowadzania pieniędzy ze szarej strefy. Każda transakcja poniżej limitu zwracającego uwagę, a łącznie przelała ponad 300 000 złotych. Jan zmusił się do spokoju. Musiał wiedzieć, jak Lena do niego dotarła.
Następnego dnia rano obudził go dzwonek do drzwi. To była Klaudia, jego kochanka. Weszła do salonu, zmieniła wyraz twarzy, podeszła do niego i wyciągnęła rękę, chcąc poprawić mu kołnierzyk. „Mam ci coś ważnego do powiedzenia” – zaczęła.
Jan odsunął się, zirytowany, rozluźnił krawat i podszedł do barku, żeby nalać sobie mocnego alkoholu. Klaudia mówiła dalej, ale on już nie słuchał. W pokoju, kątem oka, zauważył słabe czerwone światełko. Odstawił szklankę, podszedł do palmy i kucnął.
W doniczce, ukryty wśród liści, leżał mały mikrofon. Pasek dźwięku w rogu wskazywał, że do mikrofonu nie docierają żadne odgłosy – ale to nie znaczyło, że nie nagrywał wcześniej. Wszystkie jego krzyki do Zofii, utrata panowania, żenujący szantaż Klaudii – wszystko mogło być nagrane. Lena opracowała system zbierania materiałów przeciwko niemu.
Od blokady ekonomicznej po dowody w postaci nagrań i filmów. Jan wziął telefon do ręki. Lena odpisała krótko, że przyjęła do wiadomości. A potem przyszła wiadomość od Klaudii: „Mam nadzieję, że prezent od Klaudii przypadł ci do gustu.
” Zamarł. Klaudia – jego kochanka – pracowała z Leną? Zanim zdążył cokolwiek zrobić, zadzwoniła teściowa. Kazała mu natychmiast przyjechać do Milanówka.
Zaraz po wejściu do salonu poczuł gęstą atmosferę. Krystyna Zielińska, matka Leny, siedziała w rzeźbionym fotelu, przesuwając koraliki różańca. „Wiem, że uważałaś, że nie pasuje do Jana, do rodziny Zielińskich” – zwróciła się do kogoś. Wtedy Jan zobaczył ją.
Lenę. Stała obok, patrzyła na niego z góry. Wydukał jej imię, a pięści same mu się zacisnęły. Lena podeszła do niego i powiedziała, że ma mu coś ważnego do powiedzenia.
Jan warknął, żeby wróciła do siebie, a on zajmie się tą sprawą, gdy załatwi swoje problemy. „A co do dziecka, poczekamy na potwierdzenie od lekarza. ” Lena uśmiechnęła się chłodno. Zagroziła, że jeśli nie uzna dziecka, pójdzie do firmy, pójdzie do Krystyny Zielińskiej i sprawi, że wszyscy dowiedzą się, jak pan prezes traktuje matkę swojego dziecka.
Potem wyciągnęła kopertę. W środku był list. Na dole widniał podpis o rozesłaniu kopii do wszystkich urzędów antykorupcyjnych i KNF. „Tylko Lena była do tego zdolna” – pomyślał.
Zadzwonił do swojego doradcy, prawnika Zawadzkiego, żądając błyskawicznej reakcji i oświadczeń dla KNF. Ale Zawadzki milczał. A potem Jan znalazł zapiski. Lena handlowała wpływami, brała 300 000 złotych prowizji od lokalnego dewelopera.
Ale to nie było wszystko. Zadzwonił do Klaudii. Przyjechała w przeciągu 20 minut, rozmazana i zdyszana. Dyskusja pod transmisją płonęła od potępień i wezwań do KNF.
Jan stał zgarbiony do granic ostateczności. Potem wyszedł, wsiadł do samochodu sportowego, który wyrwał do przodu jak pocisk na krętych podmiejskich drogach. „Leno, sama mnie do tego zmuszasz” – wyszeptał. Ale zanim zdążył cokolwiek zrobić, zobaczył w lusterku światła radiowozów.
A obok nich – Lenę. Odeszła do ekskluzywnych limuzyn bez żadnego urazu, bez nienawiści. I wtedy zrozumiał, że to nie był koniec.
To był dopiero początek.
