Mały niebieski notes, który prowadziłem sumiennie od 1987 roku. Właśnie zamykałem go, gdy usłyszałem dźwięk otwieranych drzwi wejściowych. Szybko schowałem notes do kuchennej szuflady. Niech no tylko nastawię zupę.
No i te schody po tym, co się stało z tymi zawrotami głowy. Wy idźcie usiąść do salonu. Wtedy wróciłem do kuchni, otworzyłem szufladę i wyciągnąłem swój notes. Stał wciśnięty między pralnię chemiczną a zamknięty na głucho stary bar w miejscu, które istniało tam od 20 lat, nie przyciągając niczyjej uwagi.
Kamery do monitoringu — powiedziałem. Spędziłem 20 minut na korygowaniu konta, sprawdzając podgląd w telefonie i chodząc tam i z powrotem po kuchni, żeby upewnić się, że kadr jest idealny. Dobrze — powiedziałem do pustego pomieszczenia. No to przyjdź i sobie weź, Magdo.
Powiedziałem cicho do pustego fotela, do pokoju, do wspomnienia o niej, które wciąż żyło w tej szczególnej ciszy tego domu po zmroku. Do zobaczenia. Następnie znów zajrzała do pudełka. Zniknęła, trafiła do torby.
Uśmiechnęła się i wzięła do ręki Krakersa. Żołądek podszedł mi do gardła. Zdążyła już wrócić do mieszania. Posprzątała naczynia, spędzając w kuchni samej 20 minut, zupełnie jak zawsze.
Ktoś coś do niego dodał. Musisz wysłać to do niezależnego laboratorium. Nie na NFZ, nie przez system szpitalny, gdzieś prywatnie, dyskretnie. Uśmiechnął się do mnie.
Wziąłem do ręki moją szklankę. Do jakiej akcji? Chcę, żebyś zrozumiał, co dokładnie znaleźliśmy, a nie usłyszał tylko same wnioski. Pochyliłem się do przodu.
Zapraszam do środka. Jego gabinet pachniał pastą do drewna i papierem do drukarki. Utrzymałem całkowicie neutralny wyraz twarzy, mimo że coś obrzydliwie zimnego spłynęło po mnie od kołnierzyka aż po same pięty. Wiśniewski uśmiechnął się do mnie.
31 października — powiedziałem do przedniej szyby, do kierownicy, do jakiejkolwiek części Małgosi, która wciąż ze mną była przez to wszystko. Klucz do czego? Należała do pańskiej żony. Wyszeptałem do niej, do klucza, do październikowego nieba za szybą samochodu.
Wsunąłem klucz Małgosi do zamka. Powiedziałem na głos do pustego ciemnego pokoju, do fotografii, do jakiejkolwiek cząstki niej, która mogła mnie jeszcze słuchać. Wziąłem do ręki telefon. “Tak, daj mi 20 minut.
”
Zebrała do wody, ukryła je i napisała do mnie list. Nie do Kuby, nie do prawnika rodzinnego, do kogoś, kto ma uprawnienia do prowadzenia śledztwa kryminalnego. Pochyliła się lekko do przodu. Przycisnąłem opuszki palców do skroni.
Rozmawialiśmy przez 20 minut o niczym. Przycisnąłem palce do skroni. Wróciłem do kuchni i usiadłem. Furia, która we mnie wezbrała w tamtym momencie, była czysta, sprawiedliwa i gorąca, od samego środka klatki piersiowej aż po same koniuszki palców.
Dodałem go do folderu z dowodami. Potem zadzwoniłem do Laury Chojnackiej. Niebo miało kolor starego ołowiu, a ostatnie liście dębu opadały w powolnych, niespiesznych spiralach, zupełnie jakby nawet same drzewa uznały, że nie ma już sensu się z niczym spieszyć. Prokuratora przydzielonego do naszej sprawy.
Powiedziała, wchodząc do środka, zanim w ogóle zdążyłem do końca otworzyć drzwi. Mają ogród, Tomasz, z różami we wszystkich kolorach, no i salę muzyczną. Mruknął do pleców Magdy. Dołączyć ją do akt dowodowych.
Te słowa opadły na moją klatkę piersiową niczym głazy wrzucone do spokojnej wody, a każdy z nich wysyłał wokół fale, które czułem aż po same koniuszki palców. Niech dowody przemówią same za siebie. Co to do cholery jest? Policjanci ruszyli do przodu.
Powiedziałem cicho do okna, do ogrodu, do jakiegokolwiek miejsca, w którym w tamtej chwili się znajdowała. Prokurator Wójcik zadzwonił do mnie w grudniu, abyśmy mogli zacząć przygotowania do moich zeznań.
