„No już jagodo” – Patryk zaśmiał się szorstkim, zgrzytliwym dźwiękiem, a ja poczułam, jak krew uderza mi do głowy. Krystyna zrobiła krok do przodu, jakby chciała mnie fizycznie zaatakować, ale ja się nie cofnęłam. „Byłeś winien 800 000 zł nielegalnemu syndykatowi hazardowemu działającemu z piwnicy w centrum Warszawy” – powiedziałam spokojnie, kładąc pierwszy plik dokumentów na stole. „Kontrolowałam nasze finanse i zauważyłabym brak 800 000 zł.
Oczywiście wyciągnięcie 800 000 zł z Państwowego Funduszu Emerytalnego Nauczyciela wiąże się z ogromną karą podatkową i natychmiastowo podnosi czerwone flagi. ”
Julian popatrzył na Patryka, a potem na Krystynę. Widziałam, jak jego pewność siebie zaczyna się kruszyć. Podeszłam do niego i spojrzałam z absolutną furią.
„Powiedziałam spokojnie, albo dodam napaść do bardzo długiej listy zarzutów, które okręgowa rada adwokacka ma przejrzeć do wtorkowego ranka” – dodałam, odwracając się do Krystyny ze słodkim uśmiechem. „No i co z tego? ” – wyjąkał Patryk, robiąc obronny krok do tyłu. Sięgnęłam do teczki i wyjęłam drugi stos papierów.
„Jeździliśmy do najlepszych specjalistów od płodności w kraju. Każda wizyta, każde badanie, każda terapia była dokumentowana. A ty, Julian, podpisywałeś wszystkie zgody. ”
Julian w końcu podszedł do stołu, kładąc dłonie płasko na powierzchni i pochylając się do przodu, próbując mnie fizycznie zastraszyć.
„Wyrzucę cię do więzienia” – syknął. „Klauzula jest nie do podważenia” – powiedziałam, mój głos opadł do śmiertelnego szeptu. „800 000 zł, które ukradłeś z funduszu emerytalnego mojej matki, nie zniknęło. Znalazłam każdą złotówkę.
”
Jego oczy biegały od grubego stosu papierów do audytorów, którzy cicho robili notatki na swoich notatnikach, a w końcu do Patryka. Krystyna zrobiła szybki krok do tyłu, jakby nagle zdała sobie sprawę, że to nie jest zwykła kłótnia małżeńska. Dwóch agentów w ciemnych garniturach wkroczyło do recepcji. Ominęli recepcjonistkę i weszli prosto do sali konferencyjnej.
Jeden z nich zrobił krok do przodu, sięgając do paska i wyciągając parę ciężkich stalowych kajdanek. „Julian Wansa, jest pan aresztowany” – powiedział. Krystyna ruszyła do akcji jak zranione zwierzę. „Zadzwonię do wojewody.
Zadzwoń do kogoś. Macie jakieś prawa! ” – krzyczała, ale nikt nie zwracał na nią uwagi. Agenci prowadzili szlochającego Juliana do windy.
Patryk stał w kącie, blady jak ściana, trzymając się za głowę. „Co do tej historycznej posiadłości, Krystyno” – powiedziałam, a jej głos opadł do nerwowego szeptu. „Podeszłam do okna od podłogi do sufitu i spojrzałam na ulicę poniżej. I szczerze mówiąc, możesz chcieć pospieszyć do domu.
”
Krystyna prawdopodobnie krzyczała na swoich prawników przez system głośnomówiący w samochodzie, próbując wymyślić sposób na cofnięcie prawnie wiążącej egzekucji. Ja wsiadłam do swojej limuzyny i powiedziałam kierowcy, żeby zawiózł mnie do posiadłości Wansów. Weszłam po szerokich kamiennych schodach do głównego wejścia, przemoczone do suchej nitki. Krystyna już tam była, żądała, aby zadzwonili do banku, żądała, aby zadzwonili do sędziego.
Podeszła prosto do drzwi wejściowych, sięgając do mokrej torebki po klucze. „Wsadzę cię do więzienia tuż obok mojego syna” – warknęła, podchodząc do mnie. Powoli sięgnęłam do kieszeni mojego płaszcza. „Kontynuowałam, opierając się na krześle, bo firma przeprowadzkowa będzie tu za 20 minut, żeby zacząć wyrzucać twoje antyczne meble na trawnik, a nie chciałabym, żebyś się bardziej zmoczyła obserwując to.
”
Uśmiechnęłam się, pochylając się do przodu w kutym krześle. Krystyna zatoczyła się do tyłu, jakby ktoś wymierzył jej cios. „Te obrazy olejne należą do mojego dziadka. Obie jesteście dokładnie takie same.
Wyjaśniłam, mówiąc do niej, jakby była wolnoślącym dzieckiem. ”
Brygadzista skinął głową i odwrócił się do swoich ludzi. „Błagała matka, podchodząc bliżej do mnie i obniżając głos. ”
„Wyjaśniłam, mówiąc do niej, jakby była wolnoślącym dzieckiem” – powiedziałam, patrząc jej prosto w oczy.
„Nie czułam do niej ani grama litości. ”
Wstałam i podeszłam do rozsypanych papierów na podłodze. Przyniósł go do sądu rodzinnego. Teraz wszystko było jasne.
Ominęli recepcjonistkę i weszli prosto do sali konferencyjnej. Ale to nie był koniec. Podeszłam do okna i spojrzałam na ulicę poniżej, gdzie czekała kolejna niespodzianka.
