W sali balowej trzymetrowa piramida z kieliszków do szampana lśniła tysiącem barw, a ja czekałam tylko na ten jeden moment. Doczekałam się – Tomasz, mój mąż, na oczach dwustu pracowników publicznie wskazał swoją młodą sekretarkę i pocałował ją namiętnie na scenie. Zdjęłam obrączkę i wrzuciłam ją do torebki, a potem wyciągnęłam ją z powrotem i wsunęłam do kieszeni jego smokingu. On wpadł w panikę, wyciągając do mnie rękę, ale ja tylko odwróciłam się do jego matki i wsiadłam do windy.
Gdy byłam już przy samochodzie, zadzwonił. „Magdo, nikt cię do tego nie zmuszał” – powiedziałam, wkładając kluczyk do stacyjki. Cofnęłam mu dostęp do floty samochodowej, usunęłam karty dostępu jego rodziny do penthausu na Powiślu i odjechałam. O pierwszej w nocy wróciłam do domu, obróciłam ramkę ze zdjęciem przodem do dołu i włożyłam ją do kartonu.
Zostawiłam nienaruszone to, co należało wyłącznie do Tomasza. Gdy zadzwonił dzwonek do drzwi, w progu stała jego matka z synem u boku. „Nie mieszaj do tego mojej matki” – rzucił, a ona dodała, że Tomasz i Magda tak do siebie pasują. Wzięłam swoją rzecz i wrzuciłam ją do kosza na śmieci, mówiąc: „To ty mnie do tego zmusiłeś”.
O 19:00 dotarłam do rezydencji w Konstancinie, gdzie podeszłam do pani Danuty i poprosiłam, by zaprowadziła mnie do sejfu. „Alicjo, nie wiedziałam, że należał do pani” – usłyszałam. Moja cierpliwość wyczerpała się do cna, więc przeszłam do działania: dokumenty rozwodowe wysłano do Tomasza, a ja zażądałam kluczy do apartamentu, zapasowych kluczyków i dodatkowych kart kredytowych. „Zmuszałem cię do jedzenia ze mną taniego makaronu codziennie” – krzyczał.
„Alicjo, nie mów do mnie w ten sposób”. Wsiadłam do windy i zostawiłam go za sobą. O 15:00 weszłam do siedziby Oriontech. Recepcjonistka zapytała, do kogo przyszłam, a ja odpowiedziałam, że do zarządu.
„To jest umowa inwestycyjna fazy 1 i aneks do fazy 2. Oriontech dąży do międzynarodowych partnerstw” – oświadczyłam, a członkowie zarządu odwrócili się do Magdy. „Włączyłaś nasze małżeństwo do raportu o ryzyku” – zaczęła panikować. Napisałam do Artura: „Możesz wypuszczać”.
Tomasz zadzwonił z pretensjami, że wrzuciłam nasz akt małżeństwa do sieci, ale ja postawiłam warunek: „Masz czas do jutra, by przeprosić publicznie”. Zamiast tego odwrócił się do kamery i powiedział, że Alicja nigdy nie zniżyła się do wyzwisk, bo ona wyciąga tylko do wody. Artur wpadł do mnie, a ja napisałam do Tomasza: „Jestem na dole”. Weszłam do budynku i trafiłam do chłodnej poczekalni wydziału rodzinnego.
Odwróciłam się do Artura, a on został w deszczu, ściskając pierścionek.
