Het was niet de stem van een echtgenoot die thuiskwam. Het was de stem van een directeur die tegen zijn personeel praatte, en die stem was gericht op haar. Lydia stond bij het fornuis met de pollepel in haar hand en hoorde hem vanuit de woonkamer roepen: ‘Breng de cognac en serveer het hoofdgerecht. En een beetje snel, personeel.
‘
Die ochtend had hij haar de regels uitgelegd. Zijn nieuwe baas, Gregor Vermeulen, zou komen eten. André wilde promotie en daarvoor moest hij indruk maken. Zijn plan was simpel: Lydia zou doen alsof ze de huishoudelijke hulp was.
Ze mocht niet zeggen dat ze zijn vrouw was. Het was maar één avond, zei hij. Eén avond die over zijn hele toekomst besliste. Lydia had hem aangekeken en zich afgevraagd of de romantische man met wie ze tien jaar geleden trouwde ooit echt had bestaan.
Ze had ja gezegd, zonder haar stem te verheffen, en hij had het niet eens gemerkt. Hij had haar op de wang gekust en was weggegaan om zich klaar te maken. Nu liep ze de woonkamer binnen met een dienblad vol glazen. André speelde de perfecte gastheer.
Gregor Vermeulen zat tegenover hem, een man van begin vijftig in een strak pak. Lydia schonk de drank in met geoefende, stille bewegingen. Jaren van zakelijke diners hadden haar geleerd hoe ze een kamer moest betreden zonder op te vallen. Ze wilde zich weer terugtrekken naar de keuken toen Vermeulen haar ineens aansprak.
Niet als bediende, maar alsof hij haar al jaren kende. ‘Lydia,’ zei hij zacht, en haar naam klonk in zijn mond als een herkenning. Ze verstijfde. André keek vragend van de een naar de ander.
‘Ik heb u vroeger zien werken,’ vervolgde Vermeulen, terwijl hij zijn glas neerzette. ‘Bij een van mijn eerste bedrijven. U was twintig en stond naast uw vader bij de ingang van het kantoor. ‘
De stilte die volgde was oorverdovend.
André lachte geforceerd. ‘Je vergist je, Gregor. Lydia werkt hier in huis. Ze is niemand.
‘
Maar Vermeulen keek haar strak aan. ‘Dat is ze wel. Ze is de dochter van mijn voormalige zakenpartner. De vrouw die een fortuin heeft laten staan om te trouwen met iemand die haar nu als personeel behandelt.
‘
Lydia zei niets. Ze zag het gezicht van haar man betrekken, zag hoe hij probeerde te begrijpen wat er net was gebeurd. Ze had dit al jaren verzwegen, had gedaan alsof ze de zachte, volgzame echtgenote was die hij wilde. En nu lag haar verleden plotseling open op tafel.
Vermeulen stond op. ‘Ik ben niet gekomen om u te vernederen. Ik ben gekomen omdat ik u al jaren zoek. Ik heb uw talent nodig.
Het bedrijf van uw vader heeft u nodig. ‘
André probeerde te lachen, maar het klonk schor. ‘Dit is belachelijk. Lydia?
Lydia kan niet eens… ‘
‘Lydia kan meer dan u ooit zult begrijpen,’ onderbrak Vermeulen hem kalm. Lydia keek naar haar man. Naar de man die haar had gevraagd zichzelf te verloochenen voor zijn carrière.
En voor het eerst in tien jaar voelde ze geen angst meer. Ze zette het dienblad neer, rechtte haar rug en keek Vermeulen recht in de ogen. ‘U hebt gelijk,’ zei ze. ‘Het is tijd om te stoppen met verstoppen.
‘
