Zgodziłem się na ten wyjazd, bo Karolina zaprosiła nas pierwszy raz od dawna. Polecieliśmy z Warszawy do Splitu, a ona od początku wszystko miała zaplanowane co do minuty. Tomek siedział obok niej, kiwał głową i rzadko coś dorzucał. Willa stała na skarpie, biała, z tarasem i widokiem na morze.
Po wejściu Karolina odwróciła się do nas z uprzejmym, pustym uśmiechem. Pochyliłem się, żeby coś powiedzieć, ale ona już wskazywała, gdzie stoją lampki na tarasie, które zapalały się same. Wyjaśniła, że drobiazgi, które wcześniej opłaciłem, żeby było miło, są już załatwione. Do nas nikt nie podszedł.
Wieczorem zeszliśmy do małej restauracji przy brzegu. Kelner zaprowadził nas do stolika przy oknie. Karolina mówiła o planach na jutro, o starym mieście, o godzinach otwarcia muzeów. Tomek patrzył w telefon.
Elżbieta, moja żona, milczała. W połowie posiłku poczułem, że coś jest nie tak. Nie chodziło o jedzenie ani o widok. Chodziło o to, że Karolina przez cały wieczór nie zapytała ani razu, jak się czujemy.
Mówiła tylko o tym, co trzeba zrobić, co trzeba zobaczyć, co trzeba załatwić. Wróciłem do willi i wziąłem telefon. Sprawdziłem konto. Przelewy, które zrobiłem, żeby opłacić willę, żeby pokryć koszty, żeby wszystko było gładkie, były zrealizowane.
Karolina nie wspomniała o nich ani słowem. Nie zapytała, czy mam wystarczająco, czy nie potrzebuję pomocy. Usiadłem na łóżku i patrzyłem na ekran. Potem wybrałem numer do właściciela willi.
Nikt nie odebrał. Odłożyłem telefon ekranem do dołu i wtedy w głowie ułożyło mi się jedno zdanie. Rano Karolina zaplanowała wyjazd do miasta. Pojechaliśmy, ale po kilkunastu minutach wróciliśmy do samochodu i ruszyliśmy dalej, do mniejszego miasteczka, które ktoś mi kiedyś polecił.
Stanąłem obok Elżbiety, patrzyliśmy na kamienice. Wróciłem do środka, usiadłem na łóżku i znów wziąłem telefon. Wybrałem numer do Danuty. Nie odebrała.
Potem znów do właściciela willi. Też nie. Wieczorem Karolina usiadła naprzeciwko mnie w salonie. Powiedziała, że ma coś do powiedzenia.
„No już mamy poukładane” – zaczęła. Patrzyłem na nią i czekałem. Wyjaśniła, że od nowego roku chcą z Tomkiem mieszkać osobno, że potrzebują ciszy, że mają swoje sprawy. Mówiła spokojnie, jakby planowała terminy w kalendarzu.
Zapytałem, co dokładnie chce powiedzieć. Spuściła wzrok. „No nie do końca” – mruknęła. Nie usłyszałem od niej ani jednego słowa o tym, co zrobiłem.
O tym, że zapłaciłem za willę. O tym, że opłaciłem wszystkie rachunki. O tym, że przez całą tę relację to ja pokrywałem koszty, żeby było im łatwiej. Ona mówiła o swoich planach, o swoich potrzebach, o swojej przyszłości.
Elżbieta weszła do pokoju i usiadła obok mnie. Nikt nie powiedział nic więcej. Powrót do Polski był cichy. Droga do domu minęła szybko.
Ten sam ogród, ta sama furtka, te same schody. Powiedziałem Elżbiecie, żeby rozpakowała się spokojnie, a sam wyszedłem przed dom. Zadzwoniłem do Danuty. Rozłączyłem się i schowałem telefon do kieszeni.
Kiedy wróciłem do środka, Elżbieta już rozkładała rzeczy w sypialni. Usiadłem przy stole w kuchni, wziąłem laptopa i zalogowałem się do banku. Elżbieta weszła z kubkiem herbaty. Nie zdążyłem nic powiedzieć, bo zadzwonił dzwonek do drzwi.
Otworzyłem. Na progu stał kurier. Powiedział, że ma przesyłkę do doręczenia. Wziąłem paczkę, podpisałem, odprowadziłem go do drzwi.
Wróciłem do kuchni i położyłem paczkę na stole. Elżbieta patrzyła na nią pytająco. Otworzyłem ją. W środku były dokumenty.
Kiedy je przeczytałem, zadzwoniłem do Tomka. Powiedziałem, że mam coś do omówienia. On zaśmiał się krótko, ale zgodził się przyjechać. Godzinę później stał w drzwiach.
Wpuściłem go, zaprowadziłem do drzwi wejściowych. Wskazałem na paczkę. „No, pokaż co tam masz! ” – powiedział.
Wręczyłem mu dokumenty. Patrzył na nie przez chwilę. „No tak, ale nie zapłaciłem jeszcze czynszu” – powiedział w końcu. Spojrzałem na niego.
„Nie chodzi o czynsz” – odpowiedziałem. Tomek próbował coś wyjaśniać, ale nie dokończył. Powiedziałem mu, że wszystko, co przez lata dla nich zrobiłem, było opłacone. Że willa, rachunki, wyjazdy – wszystko miało swoją cenę, którą pokryłem ja.
On patrzył na mnie z otwartymi ustami. Potem powiedział, że jeśli tak było, to może powinniśmy to sobie spokojnie przemyśleć. Wskazałem mu drzwi. Wyszedł bez słowa.
Następnego dnia rano słońce wpadało do salonu. Było jasno, spokojnie. Elżbieta zaparzyła kawę i usiedliśmy naprzeciwko siebie. Powiedziałem jej, że to koniec.
Że już nie będziemy dodatkiem do niczyjego życia. Ona milczała przez chwilę, a potem skinęła głową. Tego dnia zadzwoniłem do prawnika. Zaczęliśmy od dokumentów, które leżały na stole.
Tomek próbował dzwonić, pisać, ale nie odbierałem. Karolina też dzwoniła. Nie odebrałem. W niedzielę zadzwoniła moja siostra.
Powiedziała, że widziała Tomka i Karolinę, że wyglądali na zagubionych, że pytali o nas. Powiedziałem jej, że nie mam im nic do powiedzenia. Rozłączyłem się. Elżbieta weszła do kuchni z kubkiem herbaty.
„Do zobaczenia w przyszłą niedzielę” – powiedziała cicho. Patrzyłem, jak ktoś odchodzi od furtki. Wróciłem do domu, zamknąłem drzwi i oparłem się na chwilę o ścianę.
