– Proszę powtórzyć zamówienie. Al-tawamina Aslan ma Akul. Czy ty w ogóle rozumiesz, co mówię? Głos Aleksandra Maja przeciął salę jak nóż.
Kilka głów uniosło się znad talerzy. Laura stała przy stoliku, z notesem w dłoni, i przez chwilę czuła, jakby ktoś wlał jej do środka zimną wodę. Nie dlatego, że nie rozumiała. Przeciwnie – rozumiała aż za dobrze.
To było celowe. Ta trudna, obca fraza nie była pytaniem. Była testem. Aleksander uśmiechnął się krzywo, tym uśmiechem ludzi przyzwyczajonych do posłuchu i do sprawdzania, gdzie kończy się cudza granica.
Nachylił się do przodu i mówił wolno, wyraźnie, z naciskiem, jakby każde słowo miało być osobnym ciosem. – Lubię wiedzieć, z kim mam do czynienia. Laura zapisała coś w notesie, zamknęła go i cofnęła się o krok. Nie odpowiedziała.
Nie mogła. W tej restauracji była tylko tłumaczką, a tłumacz ma być niewidzialny. Przełknęła i wyszła na zaplecze, ale zanim zniknęła za drzwiami, usłyszała jeszcze cicho rzucone słowo, które wypowiedział jakby do samego siebie. – Łaarialika.
Nie była pewna, czy dobrze usłyszała. Ale to jedno słowo zostało jej w głowie jak zadra. Reszta wieczoru minęła w napięciu. Menedżer podbiegał do stolika co chwilę, zginał się w ukłonach, nalewał drinki, a Aleksander Maj siedział nieruchomo, jak ktoś, kto nie musi się spieszyć.
Kiedy w końcu wyszedł, menedżer dopadł Laury. – Co on mówił? Co to znaczyło? – Nie wiem – skłamała.
W domu nie mogła spać. Telefon leżał na stoliku ekranem do dołu, jakby też nie chciał się wtrącać. Ale o drugiej w nocy wzięła go do ręki i wpisała tę frazę. Al-tawamina Aslan ma Akul.
Sprawdziła trzy razy. Znaczenie, które wyskoczyło na ekranie, sprawiło, że usiadła na łóżku. To nie było zamówienie. To była kwestia z przesłuchania.
I padła z ust człowieka, który uśmiechał się do niej przez cały wieczór. Następnego dnia o 11:30 do restauracji weszła grupa sześciu mężczyzn. Laura od razu zauważyła jednego z nich – starszego, o surowej twarzy, z blizną ciągnącą się od skroni do żuchwy. Nie usiadł od razu.
Stał przy wejściu i mierzył ją wzrokiem od stóp do głów, jakby oceniał, czy jest warta zachodu. Potem usiadł i skinął na nią. Przez dwadzieścia minut tłumaczyła. Rozmowa była rzeczowa, ale pod spodem czuła coś, czego nie umiała nazwać.
Zadawali pytania, na które odpowiedzi już znali. Sprawdzali ją. Co kilka zdań starszy mężczyzna wracał do jednego tematu – do wczorajszego wieczoru. Do Aleksandra Maja.
– Co pani o nim pamięta? – Niewiele. Złożył zamówienie. Zapłacił.
Wyszedł. Kłamstwo zostało przyjęte bez mrugnięcia okiem. Ale kiedy wychodzili, starszy mężczyzna zatrzymał się w drzwiach i powiedział coś, co przetłumaczyła bez wahania, bo brzmiało to jak ostrzeżenie, a nie rada:
– Nie każdy, kto się uśmiecha, ma dobre zamiary. Po południu drzwi restauracji otworzyły się po raz trzeci tego dnia.
Aleksander Maj stanął przy wejściu, rozejrzał się, a potem usiadł przy tym samym stoliku co wczoraj. Nie zamówił. Patrzył na nią, aż podeszła. – Miło panią widzieć – powiedział po polsku, czysto, bez akcentu.
Laura zamarła. Więc jednak znał język. Cała wczorajsza gra była teatrem. – Proszę usiąść – dodał, wskazując krzesło naprzeciwko.
– Nie mogę. Jestem w pracy. – Może pani. Zaufaj mi.
Usiadła. Nie dlatego, że chciała. Dlatego, że wiedziała, że jeśli nie usiądzie, to on i tak nie przestanie. A ona potrzebowała odpowiedzi.
– Czego pan ode mnie chce? – Chcę, żeby pani zrozumiała, w co pani weszła. Wczorajsza fraza, którą pani usłyszała, nie była przypadkowa. To był sprawdzian.
Ktoś chciał wiedzieć, czy pani ją rozpozna. I najwyraźniej pani ją rozpoznała, bo inaczej nie szukałaby pani w nocy w internecie. Laura poczuła, jak robi jej się zimno. Skąd on to wiedział?
– Obserwuję panią od tygodnia – powiedział spokojnie. – Wiem, gdzie pani mieszka. Wiem, dokąd pani chodzi. Wiem, że nie ma pani rodziny, że pracuje pani na dwóch etatach i że nikt nie zauważy, jeśli pani zniknie.
Laura wstała tak gwałtownie, że krzesło się przewróciło. Aleksander nie drgnął. Uśmiechnął się i dodał:
– Ale to nie ja jestem pani problemem. Ja jestem tym, który próbuje panią ostrzec.
– Przed czym? – Przed ludźmi, którzy przyszli dziś rano. Ci z blizną. To oni są niebezpieczni.
A pani właśnie zwróciła ich uwagę. Wyszedł, zanim zdążyła cokolwiek powiedzieć. Wieczorem Laura wróciła do domu i otworzyła laptopa. Sprawdziła zabezpieczenia, hasła, dostęp do kont.
Wszystko było czyste. Ale to jej nie uspokoiło. Wręcz przeciwnie – to był znak, że ktoś wiedział, co robi. Tacy ludzie nie zostawiają śladów, jeśli nie chcą.
O drugiej w nocy zadzwonił telefon. Nieznany numer. Odebrała. – Nie przychodź jutro do restauracji – powiedział męski głos, który brzmiał jak szept przez zaciśnięte zęby.
– I nie rozmawiaj z nikim o tym, co wiesz. – Kim pan jest? Rozłączył się. Rano zadzwoniła do restauracji, żeby powiedzieć, że jest chora.
Ale zanim zdążyła cokolwiek wyjaśnić, menedżer przerwał jej:
– Pani Lauro, nie musi pani przychodzić. W ogóle. Zwalniam panią. – Dlaczego?
– Bo ktoś zadzwonił i powiedział, że ma pani nie wracać. I wierz mi, nie chcę wiedzieć, o co chodzi. Tylko proszę, żeby pani nie wracała. Rozmowa się skończyła.
Laura została sama w mieszkaniu, z telefonem w dłoni i z jedną myślą, która nie dawała jej spokoju: oni nie tylko ją obserwowali. Oni nią sterowali od samego początku. I wtedy zobaczyła wiadomość, która przyszła w nocy. Niezapisany numer.
Krótki tekst. „Znalazłaś coś, czego nie powinnaś była szukać. Ale może jeszcze nie jest za późno, żeby to wykorzystać. Jutro, 14:00, stary magazyn przy ul.
Portowej. Przyjdź sama. Jeśli nie przyjdziesz, oni przyjdą do ciebie. ”
Laura długo patrzyła na ekran.
Potem wstała, podeszła do szafy i wyjęła stary notatnik ojca. Ten, który dostała po jego śmierci, który otwierała tylko raz, a potem schowała na dno. Otworzyła go na pierwszej stronie. I wtedy zrozumiała, że to nigdy nie był przypadek.
Że to wszystko – restauracja, praca, Aleksander Maj, ludzie z blizną, ta wiadomość – wszystko prowadziło do jednego miejsca. Do tego magazynu. I że już nie miała wyboru.
Wstała i zaczęła się pakować.
