Walizka uderzyła o próg z takim hukiem, że Helena wzdrygnęła się na kanapie. Andrzej nawet się nie odwrócił. Szarpnął suwak, sprawdził kieszenie kurtki i znów spojrzał na telefon, gdzie wciąż pojawiały się wiadomości od Karoliny. – Więc jednak dzisiaj wychodzisz?
– zapytała cicho. – Uprzedzałem cię. Ja też mam swoje życie. Przy oknie stał dziesięcioletni Kamil i patrzył, jak ojciec pakuje koszule, zabiera dokumenty i chowa kluczyki do samochodu.
Helena próbowała się podnieść, ale nogi odmówiły posłuszeństwa. – Poczekaj chociaż na lekarza. W nocy poczułam się gorzej. – Sama wezwiesz.
Telefon mi się rozładował. – Kamil ma stary aparat – wtrącił chłopiec. – Ale nie mam nic na koncie. Ojciec odwrócił się gwałtownie:
– A ty po co się wtrącasz?
Kamil nie odpowiedział. Przez ostatnie tygodnie Andrzej nocami przeglądał dokumenty, a do domu wjeżdżały nowe drogie rzeczy. Helena wiedziała, że coś się szykuje, ale nie miała siły o tym mówić. Choroba zabierała jej resztki energii.
Gdy drzwi wejściowe zatrzasnęły się za mężem, chłopiec podszedł do matki. Leżała blada, z zamkniętymi oczami, oddychając płytko. – Mamo? – szepnął.
Nie odpowiedziała. Kamil spanikował. Wyciągnął stary telefon z kieszeni i wybrał numer pogotowia, a potem, drżąc, wybrał numer dziadka. Wiktor Zawadzki podniósł słuchawkę po drugim sygnale.
Gdy usłyszał głos wnuka, od razu zrozumiał, że coś jest bardzo źle. – Dziadku, mama nie oddycha dobrze. Tata wyszedł. Powiedział, że to nie jego sprawa.
– Zostań przy niej. Już jadę. Wiktor dotarł do mieszkania przed karetką. Znalazł Helenę nieprzytomną, a obok niej płaczącego wnuka.
Zabrał chłopca do swojego samochodu i pojechał za karetką do szpitala. W drodze Kamil powtarzał mu, co mówił ojciec: że leczenie matki to szaleństwo, że pieniądze idą w błoto, że ona i tak nie wyzdrowieje. Tymczasem Andrzej siedział w kawiarni z Karoliną Bielską, prawniczką, z którą romansował od miesięcy. Planowali przejąć udziały Heleny w firmie teścia.
Ona miała przygotować dokumenty, on – zdobyć podpisy. W szpitalu lekarze ustabilizowali stan Heleny. Wiktor siedział przy jej łóżku, trzymając ją za rękę. Gdy otworzyła oczy, wyszeptała jedno zdanie:
– On chce mnie wykończyć, tato.
Wiktor pobladł. Przez lata myślał, że córka wybrała sobie po prostu złego męża. Teraz rozumiał, że to była zaplanowana gra. Helena poprosiła ojca o pendrive, który ukryła u zaufanej przyjaciółki.
Znajdowały się na nim nagrania rozmów z Andrzejem i Karoliną – dowody na ich wspólne plany. Po tygodniu Helena została przewieziona do nowej placówki. Wiktor zatrudnił mecenas Marię Jasińską, która zaczęła zabezpieczać ślady. Okazało się, że Andrzej manipulował dokumentami medycznymi żony, chciał przejąć jej udziały i wytransferować pieniądze na konta Karoliny.
Kiedy Andrzej przyjechał do szpitala, by zabrać syna, Kamil odmówił:
– Zostanę z mamą. – Zostałeś oszukany, synu. Dziadek za pieniądze buduje sobie wizerunek zbawcy. Pani Teresa, oddana opiekunka rodziny, zasłoniła chłopca własnym ciałem.
– Odsunie się pan. Porozmawia pan w obecności Wiktora Zawadzkiego. Andrzej próbował wymusić przewiezienie Heleny do innej kliniki, ale ordynator stanowczo odmówił. Wtedy Karolina, widząc, że sytuacja wymyka się spod kontroli, wyjęła z aktówki antydatowaną umowę i rzuciła ją na kontuar:
– On zmusił mnie rano, bym to podpisała.
Powiedział, że inaczej oboje pójdziemy siedzieć, bo jego żona zejdzie przed jakimikolwiek kontrolami. Policja zabezpieczyła dokumenty. Jasińska złożyła zawiadomienie do prokuratury. Wkrótce wyszło na jaw, że Andrzej dziesięć lat wcześniej, zaraz po narodzinach Kamila, anulował przelew na operację Heleny i przelał pieniądze na fikcyjną spółkę Medpol.
Kiedy księgowy Paweł Grymuza odkrył oszustwo, zginął w wypadku samochodowym – oficjalnie zaśnięcie za kierownicą. To on był pierwszym ogniwem, które Andrzej postanowił wygasić. Matka Karoliny, Nina Bielska, przyszła do Wiktora i wyznała prawdę: jej syn Artur, informatyk w firmie, był przez lata zmuszany przez Andrzeja do niszczenia dowodów. Gdy Artur zrozumiał, że chodzi o życie kobiety, skradł dyski i zgłosił się na policję, przekazując wszystkie logowania i korespondencję.
Dwa miesiące później Helena poczuła się na tyle dobrze, że wróciła do domu ojca. Sąd orzekł rozwód z wyłącznej winy Andrzeja. Gdy wychodził z sali, rzucił jej ostatnie oskarżenie:
– Zniszczyłaś mi życie. Zabrałaś mi wszystko.
– Odzyskałam tylko to, co było moje – odpowiedziała spokojnie. – Nawet ty się mnie wyparłeś, smarkaczu – syknął Andrzej do syna. – Prawdziwy ojciec nie czeka, aż jego żona umrze, żeby zwinąć majątek – odparł Kamil. Wiosną Helena, Kamil i Wiktor usiedli razem na werandzie w Konstancinie.
Chłopiec wyjął z kieszeni pogniecioną kartkę, na której przed laty zapisał numer telefonu dziadka. – Boję się tylko, że on po nas wróci – powiedział cicho. – Naszego starego życia z nim już po prostu nie ma – odpowiedziała Helena. – To dobrze – stwierdził chłopiec z ulgą.
Wiktor spojrzał na córkę i wnuka, marszcząc siwe brwi w radosnym geście:
– Teraz już absolutnie nigdzie się nie wybieram. Ścisnął mocno dłoń Heleny, a Kamil przysunął się do nich bliżej, czując wreszcie upragniony spokój. Za oknami ciemniał ogród. W nowym, prawdziwym domu paliło się żółte, gościnne światło.
Kamil położył zgiętą kartkę obok filiżanki matki – symbolicznie domykając to, co próbował zniszczyć los.
