Flesze aparatów nie dają mi spokoju. Stoję na scenie hotelu Raffles Europejski, zaciskając dłonie na statuetce dla kobiety roku w branży nieruchomości. Obok mnie stoi mój mąż, Kamil, z idealnym uśmiechem wymierzonym w dziesiątki dziennikarzy. Dla świata jesteśmy złotą parą.
Jedyna dziedziczka imperium Radwanów u boku przystojnego, wiernego mężczyzny. Ale ja wiem, że to wszystko jest kłamstwem. Mężczyzna, który obejmuje mnie w talii, to wybitny aktor. Bankiet kończy się po północy.
W limuzynie, gdy tylko znikają kamery, Kamil opada na skórzane fotele. Cuchnie alkoholem. Kładzie dłoń na moim udzie, a ja ją delikatnie odtrącam. – Jesteś pijany, Kamil.
Śpij. Wkrótce zaczyna chrapać. Patrzę na jego twarz i czuję tylko wstręt. Od miesięcy mój instynkt podpowiada mi, że coś śmierdzi w finansach firmy i w jego zachowaniu.
Potrzebuję tylko dowodów. W domu gosposia, pani Krystyna, która zna mnie od dziecka, przynosi mi marynarkę męża. W jej drżących rękach widzę plik dokumentów. – Chciałam sprawdzić kieszenie przed praniem, panienko…
i znalazłam to. Biorę papiery. To potwierdzenie przelewu za wynajem luksusowego penthousu przy Mokotowskiej. Na nazwisko Wiktoria Szymańska.
Drugi dokument to wezwanie do zapłaty od lichwiarzy. Dług hazardowy na dwa miliony złotych z groźbą zajęcia majątku. Na mojej toaletce Krystyna kładzie też białą chusteczkę z odciśniętą plamą z czerwonej szminki. Jemioły, której nigdy nie używam.
Każda normalna kobieta by płakała, krzyczała, zrobiła awanturę. Ale ja jestem Alicją Radwan. Ojciec wychował mnie na liderkę, która myśli na chłodno. Łzy nie zwrócą mi pieniędzy.
– Udawaj, że nic nie widziałaś, Krysiu – mówię cicho. – Nie mów nikomu, a już zwłaszcza Kamilowi. Jeśli teraz się wścieknę, wywinie się i ukryje resztę pieniędzy. Muszę odzyskać to, co moje, zanim go zniszczę.
Tej nocy śledzę go do tylnego ogrodu. Nie jest tak pijany, jak udawał. Przez okno widzę, jak tajemnicza kobieta wręcza mu drewnianą skrzynkę przewiązaną czerwoną wstążką, a on daje jej grubą kopertę z gotówką. Potem chowa pudełko w szafie, pod stertą walizek.
Nad ranem budzę się przed budzikiem. Kamil przeciąga się obok mnie. – Dzień dobry, kochanie. Nadal boli cię głowa?
– pytam najsłodszym tonem, na jaki mnie stać. Kiedy schodzi do garażu, w rękach niesie tę drewnianą skrzynkę. – Co to za skrzynka, Kamil? – pytam zaintrygowana.
– Och, prezent dla ważnego klienta. Jego żona ma urodziny. Kłamie z oszałamiającą płynnością. Słyszę, jak poleca Markowi, naszemu szoferowi, dostarczyć paczkę.
“Jak zwykle”, mówi. Marek o nic nie pyta. Jestem pewna, że skrzynka nie trafi do klienta, ale do penthouse’u Wiktorii. Kilka godzin później w biurze zlecam mojej asystentce Julii zbadanie Wiktorii Szymańskiej i finansów działu Kamila.
Popołudniu Kamil wpada do mojego gabinetu, niecierpliwie bębniąc palcami o kanapę. Czeka na wiadomość. Kiedy dzwoni jego telefon, odbieram rozmowę z bliska. – Halo, czy rozmawiam z panem Kamilem?
– głos kobiety drży. – Mówi pielęgniarka ze szpitala MSWiA. Pacjentka Wiktoria Szymańska została przywieziona w stanie krytycznym. Ukąsił ją niezwykle jadowity wąż.
Jest w śpiączce. Twarz Kamila robi się biała jak papier. Patrzy na mnie z paniką. – To był kolega z pracy.
Wypadek. Muszę jechać do szpitala. Kiedy drzwi się zamykają, układam w głowie wszystkie elementy. Kamil kupił tę żmiję, żeby zabić mnie.
Ale Marek, przyzwyczajony do rozwożenia prezentów kochance, dostarczył ją pod zły adres. Broń obróciła się przeciwko właścicielowi. Julia wkrótce przynosi mi komplet dowodów. Fałszywe faktury od fikcyjnych dostawców.
Prawie dwa i pół miliona złotych wyprowadzonych z firmy. A także zdjęcie kobiety, od której Kamil kupił węża. Dorota Wilk, pseudonim Żmija. Kryminalistka specjalizująca się w przemycie jadowitych gadów.
Do mojego biura przychodzi policja. Inspektor Majewski z wydziału zabójstw szuka mojego męża. Wiktoria jest w krytycznym stanie, a szofer Marek zeznaje, że dostarczał pod ten adres prezenty od Kamila od roku. – Mój Boże, wąż w pudełku prezentowym – mówię z udawaną histerią.
– Ale jak to możliwe? Mój mąż nienawidzi gadów. Wieczorem Kamil pada przede mną na kolana, zaciskając moje dłonie w swoich. – Alicjo, musisz mnie wysłuchać.
To wielkie nieporozumienie. Ten sprzedawca mnie oszukał… – Ale co to za kobieta, Kamilu? Wiktoria Szymańska?
– pytam cicho, z łzami w głosie. – Czy ty mnie zdradzasz? Przyznaje się do romansu, ale bagatelizuje sprawę. Płacze, błaga.
Mówi, że to była chwilowa słabość, że pomagał tylko biednej dziewczynie. – Oczywiście, że nie miałeś zamiaru jej skrzywdzić – pocieszam go, gładząc po głowie. – Wynajmiemy najlepszych prawników w Warszawie. Użyję funduszy firmy, jeśli będzie trzeba.
Widzę ulgę w jego oczach. Uważa, że wygrał. Nie wie, że właśnie utwierdził mnie w planie całkowitego zniszczenia go. Następnego dnia odwiedzam Piotra, wspólnika i najlepszego przyjaciela Kamila.
W jego apartamencie kładę przed nim czerwone teczki z dowodami defraudacji. – Daję ci dwie opcje, Piotr. Albo zgłaszam cię na policję, a ty zgnijesz w więzieniu na dziesięć lat. Albo pracujesz dla mnie jako świadek koronny.
Piotr wyciąga z sejfu pendrive. Znajdują się na nim nagrania rozmów. W jednej z nich Kamil mówi wprost: “Jeśli Alicja umrze, cały jej majątek automatycznie przechodzi na mnie jako wdowca i wszystkie nasze problemy zostaną rozwiązane”. Wysyłam anonimowo nagranie inspektorowi Majewskiemu.
Tego samego dnia Kamil dzwoni do mnie spanikowany. – Policja każe mi natychmiast przyjechać na komisariat. Boję się, Alicjo. Boję się, że zastawiają na mnie pułapkę.
– Spokojnie, kochanie. Pojadę z tobą. Nie pozwolę, żeby cię zastraszali. W sali przesłuchań inspektor Majewski odtwarza nagranie.
Głos mojego męża rozbrzmiewa w małym pokoju, a twarz Kamila traci wszystkie kolory. Łapie mnie za rękę, ale wyrywam dłoń, jakby jego skóra mnie parzyła. – Chciałeś mnie zabić? – krzyczę, zalewając się fałszywymi łzami.
– Alicjo, to nie mój głos! Ktoś go sfałszował! – Nie dotykaj mnie! – odtrącam jego rękę.
– Jesteś zadłużony po uszy i planowałeś mnie zabić, żeby wszystko po mnie odziedziczyć? Kamil zostaje zakuty w kajdanki. Wyprowadzają go, a on krzyczy moje imię, błaga, szarpie się. – Nigdy więcej nie wypowiadaj mojego imienia, Kamilu – mówię, ocierając łzy.
– Od tego momentu nie jesteś już moim mężem. W sądzie Lisiecki, prawnik Kamila, doprowadza do odrzucenia zarzutu usiłowania morderstwa. Wiktoria, przekupiona obietnicą milionów z podziału majątku, zeznaje, że wąż był przeznaczony do nielegalnego handlu, a nie do zabójstwa. Kamil zostaje skazany tylko na dwa lata więzienia.
Wychodzi z sali z triumfalnym uśmiechem. Ale w poczekalni czekam na niego z notariuszem rodziny. – Mecenasie, proszę wyjaśnić temu geniuszowi prawdziwą sytuację majątkową naszej rodziny – mówię chłodno. Notariusz otwiera teczkę.
– Wszystko należy do Fundacji Ochrony Dziedzictwa Radwanów. Moja klientka jest jedynie prezesem zarządu. A klauzula moralna w testamencie jej ojca pozbawia współmałżonka wszelkich beneficjów, jeśli zostanie skazany za przestępstwo. – Twój pozew o podział majątku, Kamilu, jest warty tyle co papier toaletowy – dodaję z uśmiechem.
– A ten dwumilionowy dług u lichwiarzy to wyłącznie twoje osobiste zobowiązanie. Kamil zaczyna szlochać, rzuca się do moich stóp. – Ala, zlituj się! Jeśli nie oddam pieniędzy, oni mnie pokroją i zakopią w lesie!
– Wyobraź sobie, jak urosną odsetki przez te dwa lata, które spędzisz w celi – szepczę. – A kiedy wyjdziesz, ci bandyci będą już czekać pod bramą. Odwracam się i wychodzę, zostawiając go z jego przerażeniem. Dwa lata później, na otwarciu centrum dla ofiar przemocy, Julia informuje mnie, że Kamil wyszedł na zwolnienie warunkowe.
Pokazuje mi nagranie z kryjówki, do której trafił. To zrujnowana altana na działkach. W środku siedzi Wiktoria, oszpecona, z pustym rękawem. Słyszę, jak wrzeszczy na Kamila, który nie ma pieniędzy, a drzwi wyważają ludzie mafii, domagając się spłaty długu.
Wyłączam nagranie. – Usuń to, Julio – mówię spokojnie. – Ta sprawa jest dla mnie zamknięta. Zostawiam ich w piekle, które sami sobie stworzyli.
Wracam na salę balową, wprost w objęcia luksusu i oklasków. Zbudowałam imperium, którego nikt mi nie odbierze. Królowa na planszy pozostała tylko jedna.
