„Podpisz papiery i wynoś się z mojego domu”. Warknął Adrian, rzucając w Izabelę długopisem, jakby była powietrzem. Przez pięć lat znosiła jego obojętność, złośliwość jego matki i tanie sukienki z sieciówek, podczas gdy on gonił za milionami i wielkimi karierami. Nie miał pojęcia, że właśnie rozwodzi się z ukrytą prezeską gigantycznego konglomeratu, z którym od miesięcy desperacko próbował nawiązać współpracę.
Posiadłość Starzewskich w Konstancinie była zimna, mimo ognia w kominku. To był chłód, który przenikał do szpiku kości, zrodzony nie z temperatury, ale z ludzi siedzących przy mahoniowym stole. Izabela siedziała na samym końcu, z rękami spokojnie złożonymi na kolanach. Miała na sobie prostą granatową sukienkę kupioną trzy lata temu w sieciówce.
Na tle ostentacyjnego bogactwa rodziny wyglądała jak szmata. „Izabelo, musisz się tak garbić? ” – głos Katarzyny Starzewskiej przeciął ciszę jak nóż. Matrona rodu upiła łyk Chardonnay i taksowała synową wzrokiem pełnym pogardy.
„Świętujemy awans Adriana na wiceprezesa sprzedaży. Postaraj się wyglądać mniej jak służba”. Adrian nawet nie podniósł wzroku znad telefonu. Był przystojnym mężczyzną z ostrą linią szczęki, ale w domu jego wyćwiczony urok kwaśniał, zamieniając się w obojętność.
„Przepraszam, Katarzyno” – powiedziała cicho Izabela, prostując plecy. „Chciałam tylko powiedzieć, jak bardzo jestem dumna z Adriana. Pięć lat ciężkiej pracy”. „Pięć lat jego ciężkiej pracy” – przerwała Katarzyna, odstawiając kieliszek z brzękiem.
„A ty co robiłaś przez te pięć lat? Przesadzałaś kwiatki? Czytałaś tanie kryminały? Mężczyzna twojego kalibru potrzebuje power couple, Adrianie.
Spójrz na Kulczyków, spójrz na Staraków”. Izabela przygryzła wargę. Nie wiedzieli. Nie mogli wiedzieć.
Dla nich była tylko sierotą, którą Adrian poznał w kawiarni. Nie wiedzieli, że telefon wibrujący w jej kieszeni zawierał pilne maile od zarządu Helios Capital, wielomiliardowego funduszu private equity, który po cichu był właścicielem połowy luksusowych nieruchomości w Warszawie. To Izabela była większościowym udziałowcem. Utrzymywała to w tajemnicy, by mieć pewność, że Adrian kocha ją za nią samą, a nie za jej portfel.
„Mamo, daj jej spokój” – powiedział Adrian, choć jego ton był znudzony, a nie obronny. „Ona się stara. Nie każdy ma ambicje”. Ta dwuznaczna obrona zabolała bardziej niż obelga.
„Mam ambicje, Adrianie” – powiedziała Izabela spokojnym głosem. „Zarządzam domem. Wspieram cię”. „Zarządzasz domem z trzema pokojówkami?
” – Adrian prychnął. „Bądźmy szczerzy, Iza. Jesteś pasażerem w tym życiu. Ja jestem pilotem”.
Przy deserze, gdy podano tartę gruszkową, którą Izabela upiekła sama, a której Katarzyna odmówiła dotknięcia, Adrian odchrząknął. „Mam ogłoszenie” – powiedział, sprawdzając Rolexa. Izabela podniosła wzrok. W jej piersi zatliła się iskierka nadziei.
Może wakacje, szansa na odnowienie więzi. „Poznałem kogoś, kto może mi pomóc w umowie z Heliosem. Nazywa się Paulina Wojnar. Jej ojciec zasiada w zarządzie dużego banku.
Ona mnie rozumie, Iza. Mówi moim językiem”. Izabela poczuła, jak krew odpływa jej z twarzy. „Co ty mówisz, Adrianie?
”
„Mówię, że z ciebie wyrosłem. Potrzebuję żony, która pasuje do przyszłości, którą buduję, a nie reliktu z przeszłości”. Katarzyna klasnęła w dłonie, zachwycona. Adrian wyciągnął z marynarki grubą kopertę i przesunął ją po wypolerowanym drewnie.
Zatrzymała się tuż obok nietkniętej tarty. „Chcę rozwodu. I chcę, żebyś wyniosła się z domu do jutra rana”. Izabela wpatrywała się w kopertę.
Cisza w pokoju była ogłuszająca, przerywana jedynie nuceniem zadowolonej Katarzyny, która w końcu wzięła kęs tarty. „Wyrzucasz mnie? Po tym wszystkim wspierałam cię, gdy byłeś stażystą. Płaciłam za czynsz, gdy ty nie mogłeś”.
„To było dawno temu. Zwróciłem ci ten czynsz dziesięciokrotnie w biżuterii i samochodzie. Jesteśmy kwita”. Izabela wstała.
Nogi jej drżały, ale w żołądku płonął zimny ogień. „Małżeństwo to nie transakcja, Adrianie”. „Wszystko jest transakcją. Podpisz papiery.
Jestem hojny. Daję ci kawalerkę na Białołęce i 50 000 złotych. To więcej niż wystarczająco dla kogoś z twoimi ograniczonymi umiejętnościami”. Pięćdziesiąt tysięcy było obelgą.
To było mniej, niż Izabela zarabiała na odsetkach w ciągu godziny. „A jeśli nie podpiszę? ”
„Wtedy moi prawnicy cię zniszczą. Będą to przeciągać, dopóki nie zostanie ci ani grosz na kawę.
Paulina przedstawiła mnie zespołowi prawnemu swojej rodziny z kancelarii Wilczyński i Partnerzy. Nie możesz wygrać”. „Czy ona tu jest? ” – zapytała Izabela.
„Czeka w samochodzie. Mamy galę do odwiedzenia. Prawdziwe wydarzenie networkingowe. Coś, czego byś nie zrozumiała”.
Izabela spojrzała na mężczyznę, którego kochała, teraz wykrzywionego w karykaturę korporacyjnej chciwości. Smutek, który ciążył na niej przez lata, nagle wyparował. Zastąpiła go jasność. Wyciągnęła rękę i wzięła kopertę.
„Przeczytam je. Ale mam warunki”. „Nie jesteś w pozycji, by stawiać żądania”. „Chcę, żeby spotkanie w celu sfinalizowania rozwodu odbyło się w neutralnym miejscu.
W przyszły piątek”. „Dobrze. Kancelaria mojego prawnika”. „Nie.
Chcę się spotkać w siedzibie głównej Helios Capital, w sali konferencyjnej zarządu na czterdziestym piętrze w Warsaw Spire”. Adrian zamarł. „Helios? Dlaczego mielibyśmy się tam spotkać?
”
„Mam koleżankę, która pracuje w HR. Zarezerwowała salę, żebym miała obecnego radcę prawnego bez płacenia za biuro. To jedyny sposób, w jaki podpiszę”. Adrian zaśmiał się szczekliwie.
„Ty masz wtyki w Heliosie? Pewnie sprzątaczkę. Dobrze. Jeśli chcesz zostać upokorzona w holu największej firmy w mieście, proszę bardzo.
Może zobaczenie prawdziwego sukcesu z bliska pokaże ci dokładnie, co tracisz”. „Może” – powiedziała Izabela, ściskając kopertę. Adrian wyszedł, nawet się nie żegnając. Przez okno Izabela zobaczyła blondynkę w czerwonej sukience czekającą na miejscu pasażera jego Astona Martina.
Gdy tylne światła zniknęły, Izabela odwróciła się do Katarzyny. „Wychodzę teraz, Katarzyno”. „Zostaw klucze na stole i nie zabieraj sreber rodowych”. Izabela wyszła w chłodne nocne powietrze.
Nie poszła do swojej starej Hondy Civic. Zamiast tego przeszła długim podjazdem do głównej drogi, gdzie w cieniu stał elegancki czarny Rolls-Royce Phantom z wyłączonymi światłami. Tylne drzwi otworzyły się, zanim do nich dotarła. „Dobry wieczór, pani prezes” – powiedział Sebastian, jej osobisty asystent i szef ochrony.
„Ciężka kolacja”. „Małżeństwo skończone, Sebastianie. Zainicjuj protokół Omega”. Oczy Sebastiana rozszerzyły się nieznacznie w lusterku wstecznym.
„Omega wiąże się z pełną likwidacją aktywów powiązanych stron i wrogim przejęciem. Jest pani pewna? ”
Izabela otworzyła folder firmy Adriana, a konkretnie profil rodziny Wojnarów. „Chcieli transakcji.
Dam im najdroższą transakcję w ich życiu. Zadzwoń do zarządu. Powiedz im, że wchodzę jutro. Niech przygotują papiery przejęcia firmy Adriana.
Chcę być właścicielką budynku, do którego wchodzi każdego ranka”. Dwie godziny później Izabela, teraz jako Izabela Rossi, wkroczyła do swojego penthousu na Złotej 44. Zniknęła garbiąca się kura domowa. Została założycielka Helios Capital, kobieta, której majątek szacowano na miliardy.
„Sebastianie, przynieś mi czarny garnitur power suit i zbierz zespół prawny w pokoju narad za dziesięć minut. Chcę tam Artura. Przynieście mi finanse Apex Solutions, firmy Adriana”. W przeszklonej sali konferencyjnej Artur, najbardziej budzący strach prawnik korporacyjny w Warszawie, czekał już na nią.
„Izabelo. Otrzymałem wiadomość o protokole Omega. Naprawdę to robimy? To agresywne, nawet jak na ciebie”.
„Wyrzucił mnie, Arturze. Wyrzucił mnie jak śmiecia, żeby połączyć się z rodziną Wojnarów. Myśli, że jestem nędzarką. Zaoferował mi 50 000 złotych”.
„To nawet nie jest twój tygodniowy budżet na cele charytatywne”. „Dokładnie. Adrian jest wiceprezesem sprzedaży w Apex Solutions. Od sześciu miesięcy próbują zdobyć kontrakt z Heliosem.
Dlaczego nie podpisaliśmy? ”
„Ponieważ ich finanse są chwiejne. Są nadmiernie zadłużeni. A propozycje Adriana są amatorskie.
Gdybyśmy z nimi podpisali, stracilibyśmy pieniądze”. „Doskonale. Zatwierdź spotkanie. Wyślij oficjalne zaproszenie do Adriana Starzewskiego i prezesa Apex.
Powiedz im, że Helios jest gotów podpisać umowę na wyłączność. Zaproś ich do sali konferencyjnej zarządu w piątek o 10:00”. „Ale wtedy masz zaplanowaną ugodę rozwodową”. „Wiem.
Adrian myśli, że spotyka się z żoną w pożyczonym pokoju, by podpisać papiery rozwodowe, a potem myśli, że spotka się z prezesem Heliosa. Nie zdaje sobie sprawy, że to to samo spotkanie”. „Przyprowadzi Paulinę. Wojnarowie to sępy”.
„Dobrze. Przyprowadź ich wszystkich. Chcę tam Wojnarów, prezesa Apex i widowni. Poszperaj w funduszu powierniczym rodziny Wojnarów.
Ojciec Pauliny, Ryszard. Pamiętam plotkę o koncie offshore na Cyprze. Znajdź brudy, Arturze”. „Uważaj to za zrobione.
A papiery rozwodowe? ”
„Przygotuj nową wersję. Chciał czystego cięcia. Dam mu czyste cięcie, ale zachowuję aktywa, o których on nie wie, że mam.
I zabieram jedyną rzecz, na której mu zależy. Jego reputację”. Następne trzy dni były dla Adriana mgłą aroganckiego świętowania. „Mówiłem ci, że dam radę.
Izabela mnie hamowała. Odkąd ją wyrzuciłem, wszystko układa się jak płatki” – chwalił się matce przez telefon. „Wiedziałam to. Ta dziewczyna była klątwą.
Masz od niej jakieś wieści? ”
„Ani słowa. Pewnie płacze w jakimś motelu. Nalegała na spotkanie w siedzibie Heliosa w piątek.
Próbuje udawać ważną. To żałosne”. Drzwi się otworzyły i weszła Paulina. Jej wyraz twarzy był napięty.
„Odłóż telefon, Adrianie. Mój tata się martwi. Mówi, że Helios nigdy nie podpisuje tak szybko. On myśli, że to pułapka”.
„Pułapka? Paulina, spójrz na mnie. Jestem czarujący. Jestem dobry w sprzedaży.
Przestań się martwić. Twój tata jest po prostu starej daty”. W piątek rano Adrian wysiadł z Ubera Black przed Warsaw Spire. Obok niego szła Paulina, jej ojciec Ryszard – potężny mężczyzna o srebrnych włosach i oczach skanujących pomieszczenia w poszukiwaniu słabości – oraz pan Henderson, spocony i zdenerwowany prezes Apex.
„Przestań się wiercić” – warknął Ryszard. „Zaraz zostaniesz partnerem największej firmy equity w tej części Europy”. „Po prostu Helios jest znany z pożerania firm żywcem. Zwykle nie zapraszają średnich firm takich jak Apex na fuzję.
Chyba że chcą czegoś konkretnego”. „Chcą mnie” – wtrącił gładko Adrian. „Prezes wysłał mi wczoraj butelkę Romanée-Conti. Jesteśmy praktycznie rodziną”.
Recepcjonistka nie podniosła wzroku znad ekranu. „Jest pan oczekiwany w sali zarządu, czterdzieste piętro. Proszę wziąć prywatną windę po lewej. Powodzenia, panie Starzewski”.
Gdy winda sunęła w górę, Ryszard mruknął: „Ryzykowny ruch, mieszanie domowych śmieci z biznesem na wysokim szczeblu. Nie pozwól jej zrobić sceny”. „Nie zrobi. Jest myszą”.
Drzwi windy otworzyły się z dźwiękiem ping. Weszli na czterdzieste piętro – przestrzeń onieśmielającego minimalizmu: czarne marmurowe podłogi, szklane ściany, widok zapierający dech w piersiach. Sebastian poprowadził ich do podwójnych mahoniowych drzwi. Sala konferencyjna była ogromna, stół wystarczająco długi dla trzydziestu osób, ale pokój był pusty, z wyjątkiem jednej osoby.
Przy oknie, tyłem do nich, stała kobieta w trenczu. Adrian zatrzymał się. „Izabela! ” – syknął.
Odwróciła się. Jej twarz była blada, pozbawiona makijażu. „Co ty tu, do cholery, robisz? To jest sala zarządu.
Miałaś czekać w holu, dopóki cię nie zawołam”. „Recepcjonistka powiedziała mi, żebym weszła na górę”. „Boże, jesteś żenująca. Panowie, Paulino, przepraszam.
To moja wkrótce była żona. Jest trochę zagubiona w protokole”. Paulina wystąpiła naprzód, mierząc Izabelę wzrokiem. „Więc to jest ta słynna Iza.
Naprawdę założyłaś ten stary płaszcz do takiego miejsca? Wyglądasz, jakbyś przyszła myć okna”. „Po prostu podpisz papiery” – warknął Adrian, rzucając dokument na stół. „Weź czek i wynoś się, zanim prezes Heliosa przejdzie przez te drzwi”.
Izabela spojrzała na papiery. „Czy to naprawdę wszystko, na czym ci zależy, Adrianie? ”
„Na mojej przyszłości. A ty nie jesteś jej częścią.
Podpisz”. Izabela podeszła powoli do stołu, podniosła pióro. Jej ręka zawisła nad linią podpisu. „Pięćdziesiąt tysięcy.
I mieszkanie na Białołęce”. „Bierz albo spadaj. Pospiesz się, dziewczyno” – zagrzmiał Ryszard. „Mamy prawdziwy biznes do omówienia.
Prezes Heliosa nie lubi czekać”. Izabela uśmiechnęła się smutno. „Ma pan rację, panie Wojnar. Prezes nienawidzi czekać”.
Podpisała z zamaszystym ruchem. Adrian wypuścił powietrze, wyrywając papiery. „W końcu. Teraz wynoś się.
Winda jest w korytarzu”. Izabela nie ruszyła się. Stanęła u szczytu stołu, przy miejscu zarezerwowanym dla prezesa. „Powiedziałem: rusz się”.
„Nie” – powiedziała. Jej głos się zmienił. Drżenie zniknęło. Został ton absolutnego dowodzenia.
Adrian zamrugał. Izabela sięgnęła w górę i rozwiązała pasek trencza. Pozwoliła, by tania tkanina zsunęła się z jej ramion i opadła na podłogę. Pod spodem miała oślepiająco biały, szyty na miarę garnitur władzy.
W klapie marynarki lśniła diamentowa broszka w kształcie słońca – insygnia Heliosa. Usiadła na krześle u szczytu stołu. „Sebastianie, proszę zaprowadzić pana Starzewskiego na miejsce dla gości i przynieść akta przejęcia Apex Solutions”. Zapadła martwa, duszna cisza.
Adrian gapił się na nią. „Izabela, zejdź z tego krzesła. To nie jest gra. Doprowadzisz do naszego aresztowania”.
„Usiądź, Adrianie” – powiedział Ryszard, a jego głos nie był już gniewny. Był przerażony. Gapił się na broszkę. „Dlaczego ona tam siedzi?
” – pisnęła Paulina. „Ponieważ to jest mój budynek. To jest mój stół, a ty oddychasz moim powietrzem” – odpowiedziała Izabela. Adrian zatoczył się na najbliższe krzesło.
„To niemożliwe. Nie. Ty pieczesz tarty”. „Zarządzam zdywersyfikowanym portfelem o wartości 40 miliardów dolarów.
Założyłam Helios Capital siedem lat temu pod panieńskim nazwiskiem matki. Utrzymywałam to w tajemnicy, bo chciałam życia poza salą zarządu. Chciałam rodziny. Myślałam, że mam ją z tobą.
Ale wygląda na to, że dokonałam złej inwestycji”. Pan Henderson wyglądał, jakby miał zwymiotować. „Czekaj. Chwileczkę” – Adrian wstał, desperacki uśmiech formował się na jego twarzy.
„To niesamowite. Iza, dlaczego mi nie powiedziałaś? Moja żona jest prezesem Heliosa. Fuzja jest załatwiona.
Jesteśmy rodziną”. Izabela podniosła papiery rozwodowe. „Nie jesteśmy rodziną, Adrianie. Właśnie rozwiodłeś się ze mną pięć minut temu.
Pamiętasz? ”
„Iza, kochanie, to była strategia biznesowa. Podrzyj je. Możemy zacząć od nowa”.
„Nie mam zamiaru zaczynać od nowa. Złóż to natychmiast, Arturze. On dostaje 50 000. Ja zatrzymuję całą resztę”.
Następnie skierowała wzrok na Ryszarda Wojnara. „Panie Wojnar, naciska pan na tę fuzję, bo Apex tonie w długach, a pański bank jest posiadaczem tego długu. Mój zespół znalazł konta offshore na Cyprze, na które przelewał pan pożyczki budowlane Apexu, by budować własne wille. To defraudacja”.
„A ty, Paulino? W swoim biogramie twierdzisz, że masz dyplom prawniczy z Harvardu. Mój zespół HR zadzwonił dziś rano na Harvard. Nie mają o tobie żadnych danych.
Jesteś oszustką, tak jak twój ojciec”. Paulina skurczyła się, jej twarz stała się purpurowa. „I w końcu Apex Solutions. Skupowałam wasze akcje przez ostatnie 48 godzin.
Helios posiada teraz 51% Apex Solutions. To było wrogie przejęcie zainicjowane dziś o 9:00 rano”. „Ty… ty jesteś właścicielką mojej firmy? ”
„Jestem.
A jako większościowy udziałowiec moim pierwszym aktem jest restrukturyzacja. Panie Henderson, jest pan zwolniony za rażące zaniedbania. Pana odprawa wynosi zero. I Adrianie, ty też jesteś zwolniony za niekompetencję i próbę wykorzystania osobistej relacji do zabezpieczenia umowy, do której nie miałeś kwalifikacji”.
„Nie możesz tego zrobić! ” – krzyknął, uderzając pięścią w stół. „Zbudowałem dział sprzedaży. Ja jestem Apexem”.
„Jesteś człowiekiem, który wyrzucił lojalną żonę dla tytułu. Cóż, teraz nie masz żadnego z nich. Ochrona. Proszę wyprowadzić byłych pracowników Apex Solutions z budynku”.
Drzwi otworzyły się i weszło czterech potężnych ochroniarzy. „Czekaj, Iza, proszę” – błagał Adrian, łzy napłynęły mu do oczu. „Kocham cię. Przepraszam.
Paulina nic nie znaczyła. To był tylko skok w bok”. „Ty kłamco! ” – wrzasnęła Paulina i spoliczkowała go.
Dźwięk odbił się echem od ścian. „Wyprowadźcie ich! ” – powiedziała Izabela, odwracając krzesło z powrotem do okna. Kiedy drzwi się zamknęły, Artur odchrząknął.
„To było skuteczne, pani prezes”. „To nie koniec. Adrian wciąż ma nazwisko rodowe i matkę. Przygotuj samochód.
Jedziemy do rezydencji Starzewskich. Mam do wręczenia ostatni nakaz eksmisji”. Późne popołudniowe słońce kąpało posiadłość w zwodniczym złotym blasku. W środku Katarzyna przemierzała salon z telefonem przyciśniętym do ucha.
„Powiedziałam, że chcę, żeby storczyki były białe, czysto białe. Mój syn wkrótce ogłosi fuzję, która uczyni nas najpotężniejszą rodziną w województwie”. Potem, gdy przez bramę wjechał konwój czarnych SUV-ów i Rolls-Royce Phantom, Katarzyna wyszła na ganek. Z Rolls-Royce’a wysiadła kobieta w oślepiająco białym garniturze i dużych okularach przeciwsłonecznych.
Zajęło Katarzynie dziesięć sekund, by rozpoznać postawę. „Izabela” – sapnęła. Izabela zdjęła okulary. W jej oczach nie było ciepła, strachu ani litości.
„Witaj, Katarzyno”. „Masz tupet wracać tutaj, i to w wynajętym samochodzie! Kazałam pokojówce zostawić twoje worki przy śmietniku”. „Nie jestem tu po swoje rzeczy.
Jestem tu, by dokonać inspekcji mojego aktywa”. „Twojego aktywa? Ta posiadłość należy do funduszu powierniczego Starzewskich. Jest w mojej rodzinie od 1950 roku.
A teraz wyjdź, zanim wezwę policję”. „Sebastianie, pokaż jej”. Sebastian wyciągnął dokument. Było to zawiadomienie o zajęciu komorniczym opatrzone pieczęcią Sądu Okręgowego w Warszawie i logo Helios Distressed Assets.
„Co to jest? ” – Katarzyna wyrwała papier. „Zawiadomienie o natychmiastowym przejęciu. Widzisz, twój syn ma drogie gusta.
Latał prywatnymi odrzutowcami, mieszkał w pięciogwiazdkowych hotelach, grał w pokera o wysokie stawki w Makau. W zeszłym roku narobił cztery miliony długu. Żeby go pokryć, wziął drugą hipotekę na tę posiadłość. Zastawił akt własności”.
„To niemożliwe! Akt jest na moje nazwisko. Nie mógł go zastawić bez mojego podpisu”. „Spójrz na stronę trzecią”.
Katarzyna przewróciła stronę. Na dole widniał jej podpis. Sfałszowany. „To oszustwo bankowe.
Myślał, że fuzja z Heliosem przyniesie premię wystarczająco dużą, by spłacić pożyczkę. Przegrał. Wykupiłam dług dziś rano. Jestem właścicielką hipoteki.
A ponieważ płatności są spóźnione o sześć miesięcy, korzystam z prawa do natychmiastowej eksmisji. Macie 45 minut na opuszczenie lokalu”. „Nie możesz tego zrobić! Jestem filarem tej społeczności!
”
„Jestem przewodniczącą zarządu. A ty dopuszczasz się wtargnięcia. Zacznijcie przeszukanie. Od sztuki w galerii.
Ten Malczewski jest teraz mój”. „Dlaczego? Przyjęłam cię pod swój dach! ” – zawodziła Katarzyna.
„Przyjęłaś mnie jako służącą. Pamiętasz moje urodziny w zeszłym roku? Powiedziałaś, żebym nie kroiła tortu, bo był tylko dla gości. Pamiętasz, kiedy umarł mój ojciec?
Kazałaś mi przestać płakać, bo psuło to nastrój twojego przyjęcia. Nie przyjęłaś mnie, Katarzyno. Tolerowałaś mnie, bo myślałaś, że jestem słaba. Powinnaś była bać się tych cichych”.
Wtedy dźwięk ryczącego silnika rozdarł powietrze. Srebrny Aston Martin wpadł przez bramę, zarzucając tyłem na żwirze. Wypadł z niego Adrian. Jego garnitur był wymięty i poplamiony potem.
Brakowało mu krawata. Policzek miał czerwony, puchnący od ciosu Pauliny. „Mamo! Zatrzymaj ich!
”
Zamarł, widząc Izabelę na najwyższym stopniu. „Czy to prawda? ” – Katarzyna chwyciła go za klapy. „Czy sfałszowałeś moje nazwisko?
”
Adrian upadł na kolana na żwirze. „Musiałem. Rekiny miały mi połamać nogi. Myślałem, że umowa z Heliosem to pewniak.
Myślałem, że spłacę to dzisiaj”. „Ty idioto! ” – krzyknęła Katarzyna, uderzając go w głowę. Adrian spojrzał na Izabelę zalanymi łzami oczami.
„Iza, proszę. Nie wiedziałem, że to ty. Gdybym wiedział, że jesteś prezesem, nigdy bym…”. „Co?
Nigdy nie traktowałbyś mnie jak śmiecia? Nigdy byś mnie nie zdradził? To jest problem, Adrianie. Traktujesz ludzi z szacunkiem tylko wtedy, gdy myślą, że mają władzę.
Nie kochałeś mnie, gdy byłam kurą domową. Chcesz mnie tylko teraz, bo jestem miliarderką”. „Mogę się zmienić. Kocham cię”.
„Patrzę na ciebie i widzę złą inwestycję”. Dała znak. „Wymieńcie zamki i odholujcie Astona Martina. Został kupiony z funduszy firmowych Apex Solutions.
To mienie firmowe”. Adrian cofnął się. „To mój samochód. To wszystko, co mi zostało”.
„Masz swoją matkę. I masz swoją wolność. Sugeruję, żebyś wykorzystał ją na znalezienie pracy. Słyszałam, że kawiarnia, w której się spotkaliśmy, zatrudnia.
Płacą najniższą krajową”. Odwróciła się i podeszła do Rolls-Royce’a. „Izabelo, proszę! ” – wrzasnęła Katarzyna.
„Gdzie my się podziejemy? ”
Izabela zatrzymała się z jedną nogą w samochodzie. „Wierzę, że przy trasie wylotowej jest tani motel. Jest niedrogi.
Może nawet uda wam się dostać pokój z aneksem kuchennym. To będzie dobre miejsce, żeby poćwiczyć gotowanie własnych posiłków”. Drzwi zamknęły się z głuchym odgłosem. Izabela nie spojrzała w lusterko wsteczne.
Otworzyła laptopa i napisała szybki e-mail do zespołu ds. nieruchomości. Temat: Posiadłość Starzewskich. Wiadomość: zrównać z ziemią, przekształcić teren w ogród społeczny dla domu dziecka.
Niech w końcu wyrośnie tam coś dobrego. Rolls-Royce wyjechał z bramy, zostawiając dynastię Starzewskich w pyle. Dokładnie tam, gdzie ich miejsce.
Bo najcichsza osoba w pokoju często jest tą, która trzyma wszystkie karty.
