Renata siedziała przy kuchennej wyspie w mieszkaniu Mileny na Mokotowie i mieszała cappuccino, choć nie wsypała do niego ani odrobiny cukru. Robiła tak zawsze. Przychodziła, rozglądała się po jasnej kuchni, po drewnianym blacie, po nowych frontach szafek, i niby chwaliła, ale każde jej słowo miało haczyk. „Ładnie tu masz.
Naprawdę. Tylko aż człowiek się boi usiąść. Wszystko takie idealne jak z katalogu. ”
Milena kroiła cytrynę do herbaty i nie odpowiadała od razu.
Znała już te wizyty. Renata nigdy nie wpadała bez powodu. Zawsze niosła ze sobą jakieś „słyszałam”, „podobno”, „nie chciałam mówić”. Przychodziła niby z ciastem, a tak naprawdę sprawdzić, gdzie zaboli najbardziej.
„Chcesz jeszcze kawy? ” – zapytała spokojnie Milena. „Nie, nie, wystarczy. Ja i tak zaraz lecę.
W drogerii dzisiaj zmiana po południu. Człowiek się narobi, nasłucha, a potem w domu myśli, czy rachunki się zepną. Nie to, co u was. ”
„U nas też nikt pieniędzy z nieba nie zrzuca, Renata.
”
„Ale ja przecież nic nie mówię. Ty harujesz, to masz. Tylko wiesz, pieniądze to nie wszystko. Mężczyźnie też trzeba ciepła, duszy, takiego zwykłego ludzkiego zainteresowania.
Bo chłop, choćby nie wiem jak udawał twardziela, też czasem chce, żeby ktoś na niego popatrzył. Nie jak na pracownika, tylko jak na człowieka. ”
„Mówisz o Robercie? ”
Renata uśmiechnęła się za szybko, za szeroko.
„No a o kim? Przecież to mój brat. Ja go znam od małego. On zawsze miał dobre serce.
Za dobre. Komu teraz pomaga? ”
W kuchni zrobiło się ciszej. Renata odstawiła łyżeczkę i teatralnie przyłożyła palce do ust.
„Oj, Milena, ty naprawdę nic nie wiesz? ”
„Czego mam nie wiedzieć? ”
„Nie, ja myślałam, że wy takie rzeczy omawiacie. W końcu jesteście małżeństwem.
Ale może ty masz tyle spraw w tym swoim biurze, że zwyczajnie nie zauważyłaś. Iwona. Pamiętasz Iwonę? ”
Milena znała to imię.
Pierwsza miłość Roberta, dawna historia sprzed ich małżeństwa. Kobieta, o której Robert mówił lekko, obojętnie, jak o kimś z zamkniętego rozdziału. „Pamiętam. ”
„No właśnie.
Biedaczka ma teraz ciężko. Pracę straciła w salonie kosmetycznym. Podobno kompletnie się rozsypała. Depresja, samotność.
A Robert? No wiesz, Robert nie umie przejść obojętnie. Od dwóch miesięcy prawie co wieczór do niej jeździ. Pogadać, pocieszyć, coś zawieźć po przyjacielsku.
Oczywiście. ”
Ostatnie słowa Renata wypowiedziała miękko, ale w jej spojrzeniu nie było ani miękkości, ani współczucia. Była ciekawość, głodna, niecierpliwa ciekawość kobiety, która czeka, aż komuś pęknie twarz. Milena poczuła, jak powietrze gęstnieje.
Późne powroty Roberta, „spotkania z klientem”, „problemy z dokumentami”. Dziwne rachunki z restauracji na Powiślu. Kilometry nabite firmowym autem. Wiadomości odczytywane bokiem, z telefonem odwróconym ekranem do stołu.
Wszystko nagle przestało być osobnymi drobiazgami. Ułożyło się w jedną prostą, brzydką całość. „Milena, ty się dobrze czujesz? Bo zbladłaś.
”
Milena wzięła powoli oddech, potem drugi. Odłożyła nóż na deskę. Równo, bardzo spokojnie. „Dwa miesiące mówisz?
”
„No tak, słyszałam, ale nie rób od razu tragedii. Może on naprawdę tylko pomaga. Robert ma szerokie serce, taki już jest. Stara miłość, wiadomo, nie zawsze całkiem znika.
”
Milena spojrzała na nią tak chłodno, że Renata urwała w pół zdania. Nie było krzyku, łez ani drżących ust, na które Renata najwyraźniej czekała od chwili, gdy przekroczyła próg. Milena zdjęła fartuszek, złożyła go starannie na oparciu krzesła i bez słowa wyszła z kuchni. Nie poszła do łazienki ani do sypialni, żeby wypłakać się w poduszkę.
Nie zamknęła się w gabinecie, nie zaczęła dzwonić do Roberta ani wysyłać nerwowych wiadomości. Szła przez mieszkanie tak spokojnie, że Renacie zrobiło się nieswojo. „Ty chyba nie będziesz teraz robić jakiejś awantury, bo ja naprawdę nie chciałam” – zawołała za nią niepewnie. Milena nawet się nie odwróciła.
Weszła do pomieszczenia gospodarczego przy przedpokoju. Z dolnej szafki wyciągnęła rolkę grubych czarnych worków na śmieci, dużych, mocnych, z żółtą taśmą do zawiązywania. „Co ty robisz? ” – Renata stanęła w progu i zamrugała.
Milena oderwała pierwszy worek. Plastik strzelił głośno w ciszy mieszkania. Ten dźwięk był tak ostry, że Renata aż drgnęła. „Porządki” – powiedziała Milena.
„Porządki. ”
Teraz ruszyła do sypialni. Otworzyła dużą szafę z przesuwanymi drzwiami. Po lewej stronie wisiały jej sukienki, płaszcze i marynarki.
Po prawej rzeczy Roberta. Koszule, które sama mu wybierała. Garnitury, które kupowali przed ważnymi spotkaniami, swetry, paski, krawaty. Przez chwilę patrzyła na tę połowę szafy bez słowa.
Tyle lat człowiek układa komuś życie, prasuje kołnierzyki, pilnuje terminów. A potem dowiaduje się, że on od dwóch miesięcy nosi to całe wygodne życie do innej kobiety jak prezent. Milena chwyciła pierwszy rząd koszul i jednym ruchem zerwała je z wieszaków. Wszystkie poleciały do czarnego worka.
„Boże Milena, poczekaj” – Renata podbiegła bliżej. „To są przecież dobre koszule. Ty wiesz ile one kosztowały? ”
„Wiem.
”
„No to ich nie gnieć. Przecież można normalnie spakować do walizki jak ludzie. ”
Milena sięgnęła po garnitur Roberta, ten ciemny, elegancki. Wrzuciła go do worka bez składania.
„Ale ty chyba nie myślisz poważnie, że on ma się wyprowadzić” – Renata otworzyła usta. Milena wyjęła z szuflady paski i krawaty. Poleciały na garnitur. „Nie, on już się wyprowadził, tylko jeszcze o tym nie wie.
”
Renata pobladła. Jeszcze przed chwilą czekała na łzy, na lament, może nawet na telefon z płaczem. W jej głowie ta scena miała wyglądać zupełnie inaczej. Milena miała się rozsypać, błagać o szczegóły, pytać, czy Iwona jest ładniejsza, młodsza, czulsza.
A ona, Renata, mogłaby siedzieć przy tej drogiej wyspie i udawać troskę. Tymczasem Milena działała jak ktoś, kto nie dostał ciosu, tylko wreszcie zobaczył wynik długiego rachunku i teraz po prostu zamykał księgę. „Słuchaj, ja może źle powiedziałam” – zaczęła Renata szybko. „Ty wiesz jak ja gadam.
Czasem palnę coś głupiego. Robert pewnie tylko do niej zaglądał. No bo dziewczyna bez pracy, sama rozbita. Tak po ludzku.
Przecież nie można człowieka zostawić jak ma ciężko. ”
Milena otworzyła kolejną szufladę. Bielizna, skarpety, koszulki. Wszystko wylądowało w worku.
„Po ludzku? ” – zapytała cicho. „No tak, po przyjacielsku. Ty też byś przecież pomogła komuś w potrzebie.
”
Milena zatrzymała się na moment i spojrzała na Renatę. „Ja nie okłamywałabym przy tym męża przez dwa miesiące. ”
Renata przełknęła ślinę. „Ale może on się bał, że źle zrozumiesz.
”
„Dobrze zrozumiałam. ”
Milena zawiązała pierwszy worek mocno, dokładnie, bez pośpiechu. Potem oderwała następny, znów ten suchy trzask plastiku, który wypełnił sypialnię jak uderzenie. Tym razem przyszła kolej na buty.
Eleganckie półbuty, sportowe adidasy, zimowe trzewiki, kapcie, które Robert zostawiał zawsze krzywo przy łóżku, choć prosiła go o porządek setki razy. Para za parą spadała na dno worka z głuchym łoskotem. „Milena, opamiętaj się” – powiedziała Renata już bez tej słodyczy w głosie. „Robert mnie zabije.
Ty nie wiesz jaki on będzie wściekły. ”
„To będzie miał okazję poćwiczyć złość gdzie indziej. ”
„Ja ci mówię, ty wszystko źle bierzesz. On jest głupi, ale nie aż tak.
Iwona to przeszłość. ”
Milena sięgnęła po sportową bluzę Roberta, tę markową, którą dostał od niej na urodziny, i wepchnęła ją do worka. „W takim razie przeszłość go dzisiaj przyjmie. ”
Renata próbowała złapać kaszmirowy sweter, zanim Milena wrzuci go do środka.
Nie zdążyła. „Przecież to szkoda. Tyle pieniędzy. ”
Milena odwróciła się powoli.
„Moich pieniędzy, Renata. ”
Po tych słowach w pokoju zapadła cisza. Renata cofnęła rękę, jakby dotknęła gorącej blachy. Drugi worek napełnił się szybciej niż pierwszy.
Milena zawiązała go tak samo starannie, po czym złapała oba za żółte taśmy i przeciągnęła przez korytarz. Worki szurały po podłodze ciężko, brzydko, jak coś martwego. Renata szła za nią krok w krok, już nie jak gość, tylko jak ktoś, kto próbuje dogonić własny błąd. „Milena, proszę cię, poczekaj chociaż, aż Robert wróci.
Porozmawiacie normalnie, bez takich scen. ”
Milena ustawiła dwa wielkie czarne worki przy drzwiach wejściowych. „Właśnie czekam. ”
W tej samej chwili w zamku cicho zazgrzytał klucz.
Drzwi otworzyły się i do mieszkania wszedł Robert, pachnący drogimi perfumami, w rozpiętym płaszczu, z pewnym uśmiechem człowieka, który zawsze wracał na gotowe. „No dziewczyny, jestem! A co tu tak cicho? ”
I wtedy zobaczył dwa ogromne czarne worki stojące przy wejściu.
Najpierw się uśmiechnął, bo chyba jeszcze nie połączył obrazu z sensem. Dopiero po chwili jego wzrok zjechał na worki, potem na bladą Renatę pod ścianą. Na końcu spojrzał na Milenę. „Co to jest?
Robimy jakiś remont? Czy ty znowu postanowiłaś coś przemeblować? ”
Milena stała przy komodzie w przedpokoju, prosto, spokojnie, z rękami opuszczonymi wzdłuż ciała. Nie wyglądała jak kobieta, która ma zaraz płakać.
I właśnie to najbardziej go przestraszyło. „Przeprowadzasz się, Robert. ”
Uśmiech zniknął mu z twarzy. „Słucham?
”
„Do Iwony. Skoro od dwóch miesięcy prawie co wieczór potrzebuje twojego ciepła, rozmów i dobrego serca, to dzisiaj dostanie cały pakiet. ”
Renata cicho jęknęła. Robert odwrócił głowę w jej stronę.
W jego oczach błysnęło coś tak ostrego, że siostra wcisnęła się plecami w ścianę. „Coś ty jej nagadała? ” – syknął. „Ja, ja tylko…
Robert, ja nie wiedziałam, że ona tak zareaguje. Ja myślałam… ”
„Ty nigdy nie myślisz” – warknął. „Nie krzycz na nią” – powiedziała Milena.
„Tym razem przypadkiem powiedziała prawdę. ”
Robert od razu zmienił twarz, jakby ktoś przełączył w nim program. Z oburzonego brata stał się skrzywdzonym mężem. Zrobił krok w stronę Mileny, rozłożył ręce, opuścił głos.
„Milenka, kochanie, przecież to jest jakaś kompletna bzdura. Renata ma język bez kości. Sama wiesz. Iwona ma problemy, to prawda.
Straciła pracę, źle z nią było. Ja tylko parę razy podjechałem po ludzku jak do starej znajomej. ”
„Przez dwa miesiące. ”
„Nie codziennie.
”
„Prawie codziennie. Ty sam kilometrami na firmowym aucie, rachunkami z restauracji, powrotami po dziesiątej, wiadomościami, które kasowałeś przy stole. ”
Robert zacisnął szczękę. Przez sekundę widać było, że liczy w głowie, szuka luki, w którą mógłby się wcisnąć jak zawsze.
Tylko tym razem nie było gdzie. „Przesadzasz” – powiedział w końcu. „Robisz ze mnie nie wiadomo kogo, a ja nikogo nie zdradziłem, rozumiesz? Nic między mną a Iwoną nie ma.
Kawa, rozmowa, czasem kolacja, bo człowiek nie będzie siedział na klatce schodowej. To wszystko. ”
„Świetnie. W takim razie nie będziesz miał problemu, żeby jej dzisiaj wszystko wyjaśnić.
”
Robert spojrzał na worki i nagle jego twarz lekko zbladła. „Milena, nie rób cyrku. Przecież my jesteśmy małżeństwem. Nie wyrzuca się męża z domu przez jakieś plotki.
”
„Nie przez plotki. Przez kłamstwa. ”
„Ale ja ci mówię, że to nie tak. ”
„Klucze.
”
Zamilkł. „Jakie klucze? ”
„Od mieszkania i od samochodu. ”
Robert cofnął dłoń z kluczami, jakby dopiero teraz przypomniał sobie, że cały czas je trzyma.
„Chyba żartujesz. ”
„Nie żartuję. ”
„To jest też mój dom. ”
„Nie.
To jest moje mieszkanie. ”
W przedpokoju zrobiło się duszno. Renata stała cicho, z ustami zaciśniętymi w cienką kreskę. Już nie próbowała nic mówić.
Jej oczy biegały od brata do bratowej, jakby szukała drzwi awaryjnych, których w tej historii po prostu nie było. „Milena, opanuj się. Jutro pogadamy spokojnie. Dziś jesteś zdenerwowana.
”
„Klucze. ”
„Przecież auto jest mi potrzebne do pracy. ”
„Od jutra nie będzie. ”
Popatrzył na nią nie rozumiejąc.
„Co? ”
„Jutro nie przychodzisz do firmy. Nie jesteś już potrzebny. ”
Robert zbladł naprawdę.
Nie teatralnie, nie na pokaz. Zniknął ten miękki, pewny siebie ton. Został człowiek, który zorientował się, że grunt pod nogami to nie podłoga, tylko cienki lód. „Nie możesz mnie tak po prostu zwolnić.
”
„Mogę. Formalności dostaniesz kurierem albo mailem, jeśli wolisz. Kadry przygotują wszystko rano. Klucze.
”
Robert długo patrzył jej w oczy. Potem powoli, jakby każdy ruch go bolał, zdjął z kółka klucz od mieszkania. Potem pilot do garażu, na końcu brelok od firmowego auta. Położył wszystko na komodzie.
Metal stuknął o blat cicho, ale dla Renaty zabrzmiało to jak wyrok. Robert jeszcze próbował się wyprostować. „Będziesz tego żałowała. Kobiety takie jak ty myślą, że można wszystko kupić.
Dom, męża, szacunek. Ale przyjdzie dzień, kiedy zrozumiesz, że pieniądze nie ogrzeją ci łóżka. ”
Milena podeszła do drzwi i otworzyła je szeroko. „Moje łóżko poradzi sobie bez kłamcy.
”
Renata drgnęła, jakby ktoś ją pchnął. „Ja też mam wyjść? ”
Milena spojrzała na nią po raz pierwszy od kilku minut. „Oczywiście.
Ale ja… Renata, wyjdź. ”
Ton był tak spokojny, że nie dało się z nim dyskutować. Renata chwyciła torebkę z krzesła przy wejściu, potknęła się o własne buty i przemknęła przez próg prawie bokiem.
Nie spojrzała ani na brata, ani na Milenę. Robert stał jeszcze chwilę, czerwony z upokorzenia. „Nie skończyliśmy tej rozmowy. ”
„Skończyliśmy.
”
Milena przesunęła czarne worki nogą w jego stronę. „Weź swoje rzeczy. ”
Musiał się schylić. To chyba zabolało go bardziej niż wszystkie słowa.
Elegancki płaszcz napiął mu się na plecach, kiedy łapał za żółte taśmy. Worki były ciężkie, niewygodne, upokarzające. Jeden obijał mu się o nogę, drugi zahaczał o próg. Wyszedł na klatkę schodową.
Milena zamknęła drzwi, zanim zdążył powiedzieć jeszcze jedno zdanie. Przez chwilę stał nieruchomo w chłodnym świetle lampy. Renata już zbiegła pół piętra niżej i udawała, że jej nie ma. Robert kopnął jeden z worków, ale zaraz syknął z bólu, bo trafił w coś twardego.
„Wariatka” – mruknął pod nosem. „Jeszcze zobaczy. ”
Wyciągnął telefon. Przez moment patrzył na ekran, potem odszukał numer Iwony.
No dobrze, może tak miało być. Może los sam przeciął to duszne, fałszywe małżeństwo. Iwona przecież go rozumiała. Patrzyła na niego tak, jak Milena nie patrzyła od dawna – z czułością, z podziwem, z tym miękkim uśmiechem, od którego człowiek znowu czuł się mężczyzną.
Robert wyprostował plecy, poprawił kołnierz płaszcza i zamówił taksówkę. Zacznie od nowa z Iwoną prawdziwie, bez zimnej żony, bez jej pieniędzy, bez tego całego mokotowskiego chłodu. Tak sobie powtarzał, stojąc przy dwóch czarnych workach u nóg. Taksówka przyjechała szybciej niż Robert się spodziewał.
Kierowca wysiadł, otworzył bagażnik i zerknął na niego z ukosa. „Pomóc panu? ”
„Poradzę sobie” – burknął Robert. Oczywiście, że sobie nie radził.
Jeden worek zaczepił się o krawędź bagażnika, drugi prawie pękł przy taśmie. Robert szarpał się z nimi, czując, jak płaszcz podjeżdża mu na plecach, a koszula klei się pod pachami. Kierowca udawał, że patrzy w telefon, ale Robert widział ten lekki uśmieszek. Cichy, oszczędny, ale wystarczający, żeby człowiek poczuł się jak pajac.
Kiedy wreszcie usiadł z tyłu, poprawił mankiety i podał adres Iwony. Samochód ruszył. Warszawa za szybą była ciemna, wilgotna, z wieczornym światłem latarni odbijającym się w asfalcie. Robert patrzył na mijane ulice i próbował uspokoić oddech.
To jeszcze nie koniec. Milena mogła trzaskać drzwiami, udawać królową lodu, zabrać mu klucze i samochód, ale nie zabrała mu wszystkiego. Został on sam, Robert, mężczyzna z doświadczeniem, kontaktami, głową na karku. I została Iwona, która przez ostatnie dwa miesiące patrzyła na niego tak, jakby naprawdę coś znaczył.
Ułożył sobie w głowie przemowę. „Iwona, zrozumiałem, że dłużej nie mogę żyć w kłamstwie. Zostawiłem wszystko dla ciebie. Dom, wygodę, układ, który od dawna był martwy.
Bo pieniądze to nie miłość, bo prawdziwe życie zaczyna się tam, gdzie człowiek idzie za sercem. ” Brzmiało dobrze. Prawie szlachetnie. Kiedy taksówka zatrzymała się pod blokiem Iwony, Robert zapłacił telefonem i wysiadł.
Bagażnik znów okazał się upokarzającą przeszkodą. Worki były ciężkie, brzydkie, bezlitosne. Nie pasowały do roli romantycznego bohatera, bardziej do faceta, którego właśnie wystawiono za drzwi. Blok na Ochocie był zwyczajny.
Stara klatka, obdrapana poręcz, zapach kurzu, wilgoci i czyjegoś obiadu. Robert wciągał worki po schodach, sapiąc coraz głośniej. Na drugim piętrze musiał się zatrzymać, na trzecim przeklął pod nosem, na czwartym miał już dosyć wszystkiego. Ale kiedy stanął pod drzwiami Iwony, wyprostował się, przeczesał włosy palcami i przybrał minę człowieka, który sam wybrał swój los.
Zadzwonił. Drzwi otworzyły się prawie od razu. Iwona stała w progu w miękkim szlafroku, z rozpuszczonymi włosami i telefonem w dłoni. Na jego widok uśmiechnęła się szeroko.
„Robert! Ojej! Co ty tu robisz o tej porze? ”
Przez sekundę poczuł ulgę.
No właśnie tak miało być. Ciepło, zdziwienie, radość. A potem jej wzrok zjechał niżej, na czarne worki. Uśmiech Iwony zamarł.
„A to co jest? ”
Robert wziął głęboki oddech i zrobił krok do przodu. „Iwonka, ja odszedłem od Mileny. ”
Nie rzuciła mu się na szyję.
Nie zapłakała ze szczęścia. Nawet nie cofnęła się, żeby wpuścić go do środka. „Jak to odszedłeś? ”
„Zrozumiałem, że nie mogę już dłużej udawać, że tamto małżeństwo…
Tamto życie jest puste, zimne. A z tobą jest inaczej. Ty mnie rozumiesz. ”
Iwona patrzyła na niego uważnie.
„Czyli co? Wyprowadziłeś się? ”
„Tak. ”
„W workach na śmieci?
”
Robert poczuł, jak rumieniec pełznie mu po szyi. „Milena zrobiła scenę. Wiesz jaka ona jest. Wszystko musi kontrolować.
Spakowała moje rzeczy byle jak. ”
„Wyrzuciła cię. ”
„Wyszedłem” – powiedział za szybko. „Godnie.
”
Iwona oparła się ramieniem o futrynę. W jej twarzy coś się zmieniło. Zniknęła ta miękka, słodka mina, którą znał z ostatnich tygodni. Pojawiło się skupienie.
Chłodne, praktyczne, niemal księgowe. „A samochód? ”
Robert zamrugał. „Co samochód?
”
„Ten, którym do mnie przyjeżdżałeś. Firmowy, srebrny. Zostawiłeś pod blokiem? ”
„Nie, musiałem zostawić.
Formalnie był na firmę Mileny. ”
„A mieszkanie? ”
„Mokotów był jej, ale przecież to tylko papiery. Małżeństwo to wspólne życie.
”
Iwona parsknęła cicho. „Papiery? Robert, nie rób ze mnie idiotki. ”
„Iwona, posłuchaj.
Ja mam doświadczenie, kontakty. Zaraz stanę na nogi, znajdę coś. Zbuduję wszystko od nowa dla nas. ”
„A praca?
”
Milczał odrobinę za długo. Iwona zmrużyła oczy. „Też u Mileny? ”
„Pracowałem w jej firmie, ale na ważnym stanowisku.
”
„Pracowałeś, czyli już nie pracujesz. ”
Robert zacisnął usta. „To chwilowe. ”
„Boże, no nie wierzę” – Iwona odsunęła się od progu, ale nie po to, żeby go wpuścić.
Raczej, żeby mieć między nimi więcej powietrza. „Przez dwa miesiące opowiadałeś mi, jaki jesteś zaradny, jak prowadzisz interesy, jak wszystko zależy od ciebie. A teraz stoisz pod moimi drzwiami z dwoma worami ciuchów i okazuje się, że mieszkanie żony, samochód żony, firma żony, praca od żony. ”
„To nie tak.
A jak ja byłem tam potrzebny. ”
„Najwyraźniej już nie jesteś. ”
To zdanie uderzyło go w twarz lepiej niż policzek. „Iwona, przecież my…
”
Jej głos zrobił się twardy. „Robert, ja przez dwa miesiące myślałam, że mam przed sobą faceta, który coś sobą reprezentuje. Kogoś, kto może mi pomóc wyjść z dołka, a nie następnego problemowego chłopa do utrzymania. ”
„Nie jestem do utrzymania.
”
„To gdzie dzisiaj śpisz? ”
Otworzył usta, zamknął je. Iwona pokiwała głową. „No właśnie.
Daj mi chociaż wejść. Porozmawiajmy normalnie. ”
„Nie, ja już wszystko usłyszałam. Robert, idź do siostry, do kolegi, do hotelu, jak cię stać.
Mnie w to nie mieszaj. ”
„Przecież mówiłaś, że jestem dla ciebie ważny. ”
„Byłeś wygodny. To różnica.
”
Robert stał jak sparaliżowany. Iwona chwyciła klamkę. „I jeszcze jedno. Numer mój możesz usunąć.
Ja nie potrzebuję faceta, który nawet własnych kluczy nie ma. ”
Drzwi zamknęły się przed nim szybko, sucho, bez żadnego dramatycznego trzasku. I przez to było jeszcze gorzej. Robert został sam na klatce.
Nad głową mrugała stara żarówka. Za drzwiami Iwony ucichły kroki. Przy jego nogach leżały dwa czarne worki, ciężkie jak dowód w sprawie, której nie dało się już wygrać. Przez dłuższą chwilę patrzył w brudne płytki podłogi.
W ciągu jednego wieczoru stracił dom, samochód, pracę, żonę i kobietę, dla której podobno miał zacząć nowe życie. A z tej wielkiej miłości zostały mu tylko dwa worki na śmieci i echo zamykanych drzwi. Było już grubo po północy, kiedy Renatę wyrwał ze snu dzwonek do drzwi. Długi, natarczywy, jakby ktoś wciskał guzik całym ciężarem złości.
Renata usiadła gwałtownie na rozkładanej kanapie. W kawalerce było duszno. Kaloryfer syczał pod oknem. Na krześle leżał jej fartuch z drogerii, rzucony byle jak po powrocie z pracy.
„Kto tam? ” – zawołała cicho, ale nikt nie odpowiedział. Szlafrok plątał jej się pod nogami, kiedy szła do drzwi. Spojrzała przez wizjer i aż cofnęła głowę.
Robert stał na korytarzu blady, rozczochrany, z twarzą ściągniętą wściekłością. U jego nóg leżały dwa czarne worki. Te same. Renata odsunęła zasuwkę drżącą ręką.
Drzwi ledwo się uchyliły, a Robert wepchnął się do środka tak gwałtownie, że potrącił wieszak. Kurtka Renaty spadła na podłogę. Parasolka stuknęła o ścianę, a jeden z worków z głuchym łupnięciem wylądował na starym linoleum. „Ty jesteś zadowolona?
” – syknął. „Robert, ciszej, sąsiedzi… ”
„Mam gdzieś sąsiadów. Po co ty otwierałaś ten swój głupi jęzor?
No po co? Nie mogłaś siedzieć cicho? Musiałaś iść do Mileny i sączyć jad? ”
„Ja nie chciałam.
”
„Nie chciałaś? Ty całe życie czegoś nie chcesz, a potem wszyscy przez ciebie mają piekło. Straciłem wszystko. Rozumiesz?
Wszystko. ”
Renata cofnęła się aż do kanapy. „Ale Iwona… Ja myślałam, że ona…
”
Robert splunął tym imieniem jak pestką. „Twoja kochana Iwona nawet mnie za próg nie wpuściła. Jak usłyszała, że auto nie moje, mieszkanie nie moje, firma nie moja, od razu jej wielka miłość wyparowała. Dwa miesiące czułości skończyły się w dwie minuty.
”
„Boże… ”
„Nie wołaj Boga, tylko pomyśl, co zrobiłaś. Żonę straciłem, pracę straciłem, samochód straciłem, mieszkanie straciłem. Kartę mam pewnie zablokowaną, bo Milena pierwsze co zrobi, to odetnie mnie od wszystkiego.
”
Renata przycisnęła dłonie do ust. Dopiero teraz, w tej ciasnej kawalerce na Targówku, wśród tanich mebli, suszarki z praniem i talerza po kolacji w zlewie, dotarło do niej, że to nie była już cudza afera. To nie była scena do oglądania z bezpiecznego miejsca. To weszło do jej domu razem z Robertem i dwoma czarnymi workami.
„Robert, może jutro do niej zadzwonisz? Przeprosisz, Milena ochłonie… ”
„Ona mnie zabronuje, zanim zdążę powiedzieć pierwsze słowo. ”
„To może hotel?
”
Spojrzał na nią tak, że od razu pożałowała. „Za co ty mnie słuchasz w ogóle? Mam zostać u ciebie. ”
Renata zamarła.
„U mnie? A gdzie? Pod mostem? Jesteś moją siostrą.
”
„Ale ja mam jeden pokój. ”
„To się posuniesz. ”
„Robert, ja jutro rano do pracy… ”
„I dobrze.
Po drodze kupisz mi papierosy i coś do jedzenia. Nie jadłem kolacji. ”
Renata opadła ciężko na kanapę. Sprężyny jęknęły pod nią cicho.
Jeszcze rano marzyła o tym, żeby zobaczyć Milenę rozbitą, upokorzoną, płaczącą nad filiżanką drogiej kawy. Chciała poczuć, że ta idealna bratowa też może dostać od życia po głowie, że te jej pieniądze, mieszkanie na Mokotowie i spokojny głos nie ochronią jej przed bólem. A teraz ból siedział u Renaty w przedpokoju, zdejmował buty i rozglądał się po kawalerce z pogardą. „Masz coś mocniejszego?
” – zapytał Robert, otwierając jej szafkę bez pytania. „Nie mam. ”
„To świetnie. Nawet napić się człowiek nie może.
”
Renata zamknęła oczy. Gęsia skórka przeszła jej po karku. Zrozumiała, że to dopiero początek. Robert nie przyszedł na jedną noc.
Przyniósł ze sobą swoją porażkę, złość, pretensje i całe życie, które nagle przestało mieć adres. Bumerang wrócił i trafił ją prosto w czoło. Tymczasem po drugiej stronie Warszawy, w mieszkaniu Mileny, panowała cisza. Taka prawdziwa, głęboka, czysta cisza, której nie zakłócały kroki Roberta, jego narzekanie ani dźwięk telefonu odkładanego ekranem do dołu.
Milena wzięła gorący prysznic. Długo stała pod wodą, aż napięcie powoli zeszło z ramion. Potem włożyła ulubioną jedwabną piżamę i związała włosy luźno na karku. Telefon zawibrował na stoliku nocnym.
Robert. Wiadomość była długa, za długa. Pełna wielkich słów, wyrzutów i gróźb. Pisał, że jeszcze będzie żałowała, że nikt jej tak nie pokocha, że bez niego zostanie sama w tym zimnym mieszkaniu, że pieniądze to nie wszystko.
Milena przeczytała może trzy linijki, potem westchnęła i spokojnie zablokowała numer. Bez złości, bez triumfu. Po prostu. W kuchni nastawiła wodę.
Wsypała do kubka rumianek, ten zwykły z papierowej torebki, który zawsze piła, kiedy chciała uspokoić żołądek po ciężkim dniu. Usiadła przy wyspie, tej samej, przy której kilka godzin wcześniej Renata mieszała cappuccino i czekała na cudze łzy. Jutro trzeba będzie porozmawiać z kadrami, księgową i prawnikiem, uporządkować dokumenty, zmienić hasła, zamknąć wszystkie drzwi, przez które Robert mógłby jeszcze próbować wrócić. Ale dziś było już cicho.
A Renata w swojej ciasnej kawalerce patrzyła na brata rozwalonego na jej kanapie i wiedziała, że sama zaprosiła do swojego życia karę, której nie da się tak łatwo wystawić za drzwi.
