Nie mogła już dłużej znieść tej ciszy. Kinga mechanicznie przecierała blat, udając, że porządek w kuchni uciszy chaos w jej głowie. Henryk od tygodni wracał późno, odpowiadał półsłówkami i patrzył przez nią, jakby stała za szybą. Ugotowała jego ulubioną zupę, przykleiła do pojemnika karteczkę: „Jestem tu nadal” i pojechała do biurowca, by zrobić mu niespodziankę.
Przy wejściu zatrzymał ją młody ochroniarz w nowym mundurze. Spojrzał na nią z zakłopotaniem, jakby wahał się, czy mówić. – Proszę pani, nie mogę pani wpuścić – powiedział w końcu. – Znam żonę pana Henryka i to nie pani.
Te słowa uderzyły ją mocniej niż jakikolwiek krzyk. Spytała więc spokojnie, jak wygląda ta druga kobieta. Ochroniarz, Julian, zerknął za jej ramię. – Długie blond włosy.
Często przyjeżdża popołudniami. Kinga nie zrobiła awantury. Odwróciła się, wsiadła do auta i położyła torbę z jedzeniem na siedzeniu obok. Karteczka nagle wydała jej się żałosna, dziecinna.
W domu nie odezwała się. Nie odpowiedziała też, gdy Henryk w końcu wszedł do kuchni. – Byłam dziś u ciebie w pracy – rzuciła. – Twój ochroniarz powiedział, że zna twoją żonę, ale to nie ja.
Henryk zamarł, a potem wyjąkał coś o tym, że to nie tak, jak myśli. Kinga tylko na niego spojrzała. – To właśnie jest to. Nie chodzi o zdradę.
Chodzi o to, że nie mogę cię już znaleźć. Następnego dnia wróciła do biurowca. Chciała zobaczyć tę kobietę na własne oczy. Julian skinął głową w stronę windy.
– To tamta pani jest jego żoną. Z windy wyszła Karina Mazurkiewicz, sekretarka Henryka. Idealny kok, granatowa marynarka, lodowaty uśmiech. Kinga podeszła do niej, spokojna, z podniesioną głową.
– Czy to pani jest żoną Henryka? – zapytała. Karina zawahała się na ułamek sekundy, po czym wyrecytowała:
– Tak, oczywiście. Kinga uśmiechnęła się chłodno, patrząc jej prosto w oczy.
– W takim razie musimy sobie coś wyjaśnić, bo ja jestem jego kochanką. Słowa spadły jak kamienie. Julian cofnął się o krok, w drzwiach stanął Paweł Szewczyk z aktówką i zmarszczył brwi. Karina pobladła, ale próbowała się bronić.
– To nie twoja sprawa. Nie wiesz nic o nas. – To ty powiedz mi prawdę – odparła Kinga. – Chcesz wojny?
Nie. Chcę prawdy. Paweł wyciągnął telefon i zadzwonił do Henryka. Ten zszedł windą, zaskoczony widokiem żony i sekretarki.
Zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, Karina krzyknęła:
– Powiedz jej prawdę! Powiedz jej, że mnie kochasz! Henryk odwrócił się do niej. Twarz miał bladą, ręce zaciśnięte.
– Nigdy tego nie powiedziałem. Julian wydukał, że to Karina przedstawiała się jako żona dyrektora. Diana Kwaśniewska, która stała obok, dodała twardo, że wszyscy w firmie o tym wiedzą. Henryk nie owijał w bawełnę.
– Albo złoży pani wypowiedzenie dzisiaj, albo zrobię to ja dyscyplinarnie. Karina wyszeptała, że to nie tak miało być, ale nikt jej już nie słuchał. Diana wyprowadziła ją, a Kinga podała mężowi torbę z zupą. – Zjedz to.
Ja muszę iść. Wyszła bez spojrzenia w tył. Pojechała do daczy Urszuli, starszej kuzynki, która nie zadawała pytań. Kinga siedziała na starym fotelu i pozwoliła sobie wreszcie się rozpłakać.
Kilka godzin później na żwirze przed domem rozległy się kroki. Henryk stał w drzwiach z bukietem ciemnoczerwonych kwiatów. Urszula zostawiła ich samych. – Kinga, zawiodłem cię – powiedział cicho.
– Pozwoliłeś, żeby ktoś inny wyglądał jak twoja żona. Henryk zamknął oczy. Wiedział, że to nie była zdrada, ale głupota, ślepota i praca, która go pożerała. Wyciągnął do niej rękę, nie prosząc o nic.
– Od teraz Konrad Zięba będzie moim sekretarzem. Karina nie wróci. Ograniczam wyjazdy i spotkania. Chcę odzyskać ciebie, krok po kroku, tak jak mi pozwolisz.
Kinga milczała. Wiedziała, że po jej wyjściu Paweł i Diana przeprowadzili wewnętrzne dochodzenie i odkryli, że Karina od miesięcy zastraszała pracowników i rozsiewała plotki. To nie była tylko osobista zdrada. To był błąd systemowy, zaniedbanie, które urosło w ciszy.
Spojrzała na Henryka, który siedział z pochyloną głową, czekając na jej wyrok. W końcu powiedziała:
– Dobrze. Ale zaczniemy od nowa na naszych zasadach.
