OSTATNI ŚWIĄTECZNY OBIAD

GATUNEK

Dramat rodzinny / thriller psychologiczny / zemsta

SCENARIUSZ

SCENA 1 — ŚWIĄTECZNY STÓŁ

Warszawa. Wieczór.

Za oknami apartamentu na Powiślu migoczą świąteczne światła.

W ogromnej, luksusowej kuchni LENA, trzydziestoletnia kobieta w szóstym miesiącu ciąży, wyciąga z piekarnika ogromnego indyka.

Jest zmęczona.

Jedną ręką podpiera bolący krzyż.

Z salonu dobiegają śmiech, muzyka i odgłosy meczu.

Lena spogląda w tamtą stronę.

Na kanapie siedzą KRYSTYNA i MARTYNA.

Nie pomagają.

ANTONI, około sześćdziesięciu lat, pali papierosa i rozprawia o polityce.

HUBERT, mąż Leny, siedzi obok ojca.

Ani razu nie pyta, czy żona potrzebuje pomocy.

Lena stawia indyka na stole.

HUBERT

Gdzie sos?

Lena patrzy na niego z niedowierzaniem.

LENA

Jeszcze go kończę. Mógłbyś mi pomóc przynieść ziemniaki?

Hubert wzrusza ramionami.

Antoni odkłada szklankę whisky.

ANTONI

Mój syn nie jest twoim służącym.

Cisza.

ANTONI

Gotowanie to twoja praca. W tej rodzinie kobieta okazuje szacunek mężczyźnie.

Lena zaciska dłonie.

Przez trzy lata małżeństwa słyszała to samo.

Tylko że to ona finansowała niemal całe ich luksusowe życie.

Apartament.

Samochód.

Karty kredytowe.

Rachunki.

Wszystko.

A mimo to w ich oczach była tylko żoną, która miała służyć.

Lena wraca do kuchni.

Jeszcze nie wie, że za kilka minut wszystko się skończy.

---

SCENA 2 — PAPIEROS

Wszyscy siedzą przy stole.

Antoni bierze kolejny kawałek indyka.

W drugiej ręce trzyma papierosa.

Wydmuchuje dym prosto nad stół.

Lena zaczyna kaszleć.

Krystyna przewraca oczami.

KRYSTYNA

Jeśli nie możesz jeść, idź do kuchni. Psujesz wszystkim apetyt.

Lena patrzy na Antoniego.

Po raz pierwszy nie spuszcza wzroku.

LENA

Antoni… jestem w ciąży.

Antoni milczy.

LENA

Lekarz powiedział, że nie mogę przebywać w dymie papierosowym. Proszę, zgaś go.

Antoni powoli unosi głowę.

Uśmiecha się.

Nieprzyjemnie.

ANTONI

Ty mi rozkazujesz?

Hubert patrzy na Lenę.

HUBERT

Naprawdę musisz robić scenę?

LENA

To jest moje i twoje dziecko.

HUBERT

To tylko papieros.

Antoni wstaje.

Podchodzi do Leny.

ANTONI

Skoro nie rozumiesz słów…

Zaciska palce na papierosie.

Hubert chwyta Lenę za ręce.

LENA

Hubert…

HUBERT

Przestań się szarpać.

Lena patrzy mu prosto w oczy.

Nie widzi już swojego męża.

Widzi obcego człowieka.

Antoni przykłada rozżarzony koniec papierosa do jej brzucha.

Lena krzyczy.

LENA

AAAA!

Zapada absolutna cisza.

Antoni gasi papierosa.

ANTONI

To będzie lekcja, której nie zapomnisz.

Lena ciężko oddycha.

Łzy spływają jej po twarzy.

Ale nagle coś się w niej zmienia.

Jej strach znika.

---

SCENA 3 — KONIEC LĘKU

Lena gwałtownie uderza kolanem Huberta.

Ten puszcza jej ręce i osuwa się na podłogę.

Lena odsuwa się.

Podciąga sweter.

Na brzuchu widać świeży ślad oparzenia.

Wyciąga telefon.

Robi zdjęcia.

Potem włącza nagrywanie.

Kamera przesuwa się po twarzach.

Antoni.

Hubert.

Krystyna.

Martyna.

KRYSTYNA

Odłóż ten telefon!

MARTYNA

Daj go tutaj!

Lena cofa się.

LENA

Nie.

Spokojnie.

LENA

Zabezpieczam dowody.

Antoni rusza w jej stronę.

Lena chwyta obrus.

ANTONI

Wynoś się z mojego domu!

Lena patrzy mu prosto w oczy.

LENA

Dobrze.

Ale najpierw oddam wam wszystko, na co zasłużyliście.

Szarpie obrus.

Cała świąteczna uczta przewraca się.

Talerze rozbijają się o podłogę.

Sos spływa po garniturze Antoniego.

Wino rozlewa się po stole.

Martyna krzyczy.

Krystyna zamiera.

Hubert leży na podłodze.

Lena patrzy na nich.

LENA

Ta rodzina jest zgniła.

Odwraca się.

Idzie do sypialni.

Pakuje laptop, dokumenty, paszport i ubrania.

Nie zabiera niczego więcej.

Przy drzwiach zatrzymuje się.

LENA

Cieszcie się tym mieszkaniem.

Bo już niedługo przestanie być waszym domem.

Trzaska drzwiami.

---

SCENA 4 — WOJNA

W hotelowym pokoju Lena opatruje ranę.

Kładzie dłoń na brzuchu.

Dziecko delikatnie kopie.

Lena zamyka oczy.

LENA

Przepraszam, kochanie.

Ale już nigdy nikomu nie pozwolę cię skrzywdzić.

Wyciąga telefon.

Dzwoni do prawnika, MICHAŁA.

LENA

Michał, zaczynamy.

Zablokuj wszystkie karty, które wydałam Hubertowi i jego rodzinie.

Anuluj wszystkie automatyczne płatności.

Rachunki.

Karty.

Opłaty za mieszkanie.

Wszystko.

Michał milczy przez chwilę.

MICHAŁ

Jesteś pewna?

Lena patrzy przez okno na Warszawę.

LENA

Nigdy nie byłam niczego bardziej pewna.

---

SCENA 5 — PIERWSZY CIOS

Godzinę później.

Ekskluzywny bar na dachu.

Hubert, Krystyna i Martyna kończą kolację.

Kelner podaje rachunek.

Hubert wyciąga platynową kartę.

Terminal odrzuca płatność.

KELNER

Niestety. Karta została odrzucona.

Hubert próbuje ponownie.

Odrzucona.

Krystyna podaje swoją kartę.

Odrzucona.

Martyna podaje swoją.

Odrzucona.

Cała trójka patrzy na siebie.

KRYSTYNA

Dzwoń do Leny!

Telefon Huberta wibruje.

Wiadomość:

„Wszystkie autoryzowane karty zostały anulowane.”

Hubert blednie.

Następna wiadomość:

„Automatyczne płatności zostały wyłączone.”

Hubert zaciska szczękę.

HUBERT

Ona naprawdę to zrobiła.

Krystyna patrzy na niego.

KRYSTYNA

To twoja żona.

HUBERT

Nie.

Hubert patrzy w pustkę.

HUBERT

To już nie jest kobieta, którą znałem.

---

SCENA 6 — POLICJA

Następnego ranka.

Dzwonek do drzwi.

Hubert otwiera.

Dwóch policjantów.

Za nimi zarządca budynku.

I Lena.

Antoni wychodzi z salonu.

Kiedy ją widzi, jego twarz czerwienieje.

ANTONI

Ty!

Lena nic nie mówi.

Podaje policjantowi dokumentację medyczną.

Zdjęcia.

Nagranie.

Raport z izby przyjęć.

Policjant spogląda na Antoniego.

POLICJANT

Panie Antoni, jest pan zatrzymany w związku z podejrzeniem przemocy wobec ciężarnej kobiety.

Antoni wybucha.

ANTONI

Ja ją tylko wychowywałem!

LENA

Nie.

Patrzy mu w oczy.

LENA

Torturowałeś mnie.

Hubert robi krok w jej stronę.

HUBERT

Lena, proszę. Wycofaj to.

LENA

Kiedy mój ojciec chciał mnie chronić?

Nie.

Kiedy twój ojciec przypalał mi brzuch?

Ty trzymałeś moje ręce.

Hubert milknie.

LENA

Jesteś jego wspólnikiem.

Policjanci wyprowadzają Antoniego.

Sąsiedzi patrzą.

Drzwi windy się zamykają.

Lena nawet nie mruga.

---

SCENA 7 — MARTYNA

Kilka dni później.

Ekskluzywna restauracja.

MARTYNA siedzi z TOMASZEM, młodym przedsiębiorcą.

Ma na sobie drogą biżuterię.

Na stole leży designerska torebka Leny.

Nagle za Martyną pojawia się Lena.

Obok niej stoi Michał.

LENA

Dobry wieczór.

Martyna blednie.

MARTYNA

Co ty tutaj robisz?

Michał kładzie na stole rachunki i certyfikaty własności.

MICHAŁ

Ta torebka i naszyjnik należą do pani Leny.

Martyna zaczyna się tłumaczyć.

MARTYNA

To kłamstwo!

Tomasz patrzy na nią.

TOMASZ

Powiedziałaś mi, że twoja rodzina jest bogata.

Lena odpowiada spokojnie:

LENA

Jest bogata.

Tylko że nie twoimi pieniędzmi.

Tomasz patrzy na Martynę z pogardą.

Wstaje.

TOMASZ

Nie dzwoń do mnie więcej.

Odchodzi.

Martyna zaczyna płakać.

Lena zabiera swoje rzeczy.

LENA

Nie próbuj już żyć cudzym życiem.

---

SCENA 8 — ATAK NA REPUTACJĘ

Poniedziałek rano.

Przed siedzibą firmy Leny stoi tłum.

Krystyna trzyma karton:

„LENA ZNĘCA SIĘ NAD RODZINĄ!”

Hubert stoi obok niej.

Udaje załamanego.

Lena wysiada z samochodu.

Krystyna zaczyna krzyczeć.

KRYSTYNA

To potwór!

Wyrzuciła własną rodzinę na ulicę!

Lena spokojnie poprawia marynarkę.

Podchodzi do wejścia.

Prezes firmy wychodzi.

PREZES

Lena, co się dzieje?

LENA

To moja rodzina.

A raczej…

moja przyszła była rodzina.

Złożyłam pozew o rozwód po brutalnej napaści.

Prezes patrzy na tłum.

PREZES

Proszę rozwiązać ten problem.

Lena kiwa głową.

Wchodzi do biura.

Siada przy komputerze.

Otwiera system monitoringu apartamentu.

Nagranie.

Antoni.

Papieros.

Brzuch Leny.

Hubert przytrzymujący jej ręce.

Krystyna.

Martyna.

Wszystko.

Lena naciska:

PUBLIKUJ.

---

SCENA 9 — PRAWDĄ W ICH TWARZE

Film trafia do sieci.

Pierwsze udostępnienia.

Setki.

Tysiące.

Dziesiątki tysięcy.

Komentarze pojawiają się lawinowo.

„To niemożliwe.”

„Mąż ją przytrzymywał?!”

„Kim trzeba być, żeby zrobić coś takiego ciężarnej kobiecie?”

„Teraz już rozumiem, kim naprawdę są.”

Krystyna patrzy na telefon.

Jej twarz blednie.

Ludzie, którzy jeszcze rano jej współczuli, teraz odwracają się od niej.

Hubert podbiega.

HUBERT

Mamo…

Jesteśmy skończeni.

Krystyna zaczyna drżeć.

Osuwa się na chodnik.

---

SCENA 10 — EKSMISJA

Kilka dni później.

Michał przesuwa dokumenty po biurku.

MICHAŁ

Apartament jest wyłącznie twoją własnością.

Nie ma ich na akcie.

Nie mają prawa własności.

Czas ich wyprowadzić.

Lena podpisuje dokument.

LENA

Zróbmy to.

Trzy dni później.

Drzwi apartamentu zostają otwarte przez ślusarza.

W środku panuje chaos.

Rodzina odmówiła wyprowadzki.

Antoni krzyczy.

ANTONI

Nigdzie nie idę!

Rzuca się w stronę ochroniarzy.

Zostaje obezwładniony.

Krystyna próbuje stawiać opór.

Martyna płacze.

Hubert stoi w ręczniku.

Lena podaje mu dokument.

LENA

Koniec czasu.

HUBERT

Lena…

LENA

Wynosicie się.

Wszystkie ich rzeczy trafiają do worków.

Po godzinie cała rodzina stoi przed budynkiem.

Ich luksusowe życie leży spakowane na chodniku.

Lena patrzy na nich z balkonu.

Nie czuje triumfu.

Czuje ulgę.

---

SCENA 11 — OSTATNIA SZANSA HUBERTA

Kilka tygodni później.

Dom rodziców Leny.

Pada ulewny deszcz.

Dzwonek do bramy.

Hubert stoi na zewnątrz.

Mokry.

Wychudzony.

Klęka.

HUBERT

Lena!

Proszę!

Wybacz mi!

Tęsknię za tobą!

Tęsknię za naszym dzieckiem!

Lena wychodzi z parasolem.

Patrzy na niego.

HUBERT

Zrobię wszystko.

Będę innym człowiekiem.

Daj mi jedną szansę.

Lena długo milczy.

W końcu otwiera bramę.

LENA

Wejdź.

Hubert podnosi głowę.

Jego twarz rozświetla nadzieja.

Nie wie, że właśnie wszedł do pułapki.

---

SCENA 12 — PRAWDZIWA TWARZ

Hubert siedzi w salonie.

Lena podaje mu ręcznik.

HUBERT

Wiedziałem, że nadal mnie kochasz.

Zaczyna mówić o przyszłości.

O dziecku.

O domu.

O tym, że jego rodzice mogliby wrócić.

Lena kiwa głową.

Udaje, że słucha.

Po trzydziestu minutach Hubert wychodzi.

Ale zostawia telefon na sofie.

Drzwi zamykają się.

Lena patrzy na urządzenie.

Podnosi je.

Kod nadal jest taki sam.

Otwiera wiadomości.

Odtwarza ostatnią wiadomość głosową.

Głos Huberta:

HUBERT — NAGRANIE

Mamo, spokojnie.

Udaje, że żałuję.

Ona nadal jest idiotką.

Jak wycofa zarzuty, wrócę.

Potem zmuszę ją, żeby przepisała mieszkanie na mnie.

A później wyrzucimy ją z domu.

Lena zamyka oczy.

Słucha do końca.

Na ekranie widzi również przelewy do kobiety o imieniu KLARA.

Regularne.

Tajemnicze.

Lena wykonuje zrzuty ekranu.

Kopiuje wiadomość głosową.

Wysyła wszystko Michałowi.

Po chwili Hubert wraca.

HUBERT

Zostawiłem telefon.

Lena podaje mu urządzenie.

Jej twarz jest spokojna.

Zbyt spokojna.

LENA

Jedź ostrożnie.

Będziesz potrzebował energii na rozprawę.

Hubert patrzy na nią podejrzliwie.

Nie rozumie.

Jeszcze nie.

---

SCENA 13 — ROZPRAWA

Tydzień później.

Sala mediacyjna Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia.

Hubert wchodzi w eleganckim garniturze.

Trzyma bukiet czerwonych róż.

Podchodzi do Leny.

HUBERT

Kochanie…

Możemy jeszcze wrócić do domu.

Nie musimy się rozwodzić.

Lena odsuwa bukiet.

LENA

Nie jestem już twoją żoną w tym sensie, w jakim myślisz.

Hubert siada.

Mediator patrzy na dokumenty.

Lena mówi spokojnie:

LENA

Podtrzymuję żądanie rozwodu.

Chcę wyłącznej opieki nad naszym dzieckiem.

Nie żądam od niego niczego poza odpowiedzialnością za swoje czyny.

Hubert nagle zmienia ton.

HUBERT

Nie przesadzaj.

To mieszkanie jest nasze.

To moje dziecko.

Nie odbierzesz mi go.

Michał otwiera teczkę.

Wyciąga pendrive.

MICHAŁ

Panie Hubert.

Nie grozimy panu.

Przedstawiamy dowody.

Podłącza pendrive.

Na ekranie pojawia się nagranie.

Głos Huberta.

„Zmuszę ją, żeby podpisała na mnie akt własności.”

Hubert blednie.

HUBERT

To…

to wyrwane z kontekstu.

Michał wyciąga kolejne dokumenty.

MICHAŁ

Mamy również dokumentację przemocy.

Raport medyczny.

Nagranie z monitoringu.

Dokumenty własności.

A także historię przelewów.

Lena patrzy na Huberta.

LENA

Przez trzy lata myślałeś, że jestem twoim bankomatem.

Płaciłam za twoje życie.

Za samochód.

Za mieszkanie.

Za twoją rodzinę.

A ty w tym samym czasie przelewałeś pieniądze swojej matce i Klarze.

Hubert opuszcza głowę.

Po raz pierwszy nie ma żadnej odpowiedzi.

---

SCENA 14 — FINAŁ

Kilka miesięcy później.

Wiosenny poranek.

Lena stoi przy oknie swojego nowego domu.

W ramionach trzyma nowo narodzone dziecko.

Jej matka siedzi obok.

Ojciec przygotowuje kawę.

Dom jest cichy.

Bez krzyków.

Bez dymu.

Bez strachu.

Lena spogląda na dziecko.

Uśmiecha się.

Telefon leży na stole.

Pojawia się wiadomość od Michała.

WIADOMOŚĆ:

„Sprawa zakończona. Dokumenty są po naszej stronie. Możesz zacząć nowe życie.”

Lena odkłada telefon.

Całuje dziecko w czoło.

LENA

Nikt już nigdy cię nie skrzywdzi.

Kamera powoli oddala się od okna.

Warszawa budzi się do życia.

Lena patrzy na miasto.

Narracja:

LENA — VOICE OVER

Przez lata myślałam, że rodzina oznacza znoszenie wszystkiego.

Milczenie.

Wybaczanie.

Poświęcanie siebie.

Dziś wiem, że rodzina nie powinna wymagać od ciebie rezygnacji z własnej godności.

Nie straciłam rodziny.

Straciłam ludzi, którzy nigdy nie byli moją rodziną.

Lena uśmiecha się do dziecka.

LENA — VOICE OVER

A czasem…

największą zemstą nie jest zniszczenie człowieka.

Największą zemstą jest przeżyć jego odejście…

i zbudować życie, do którego nigdy nie będzie miał dostępu.

CIĘCIE DO CZERNI.

KONIEC