Odwróciła się do niego i spojrzała prosto w oczy. Te same ciemne oczy, które kiedyś były dla niej całym światem. Teraz służyły jej do czegoś zupełnie innego – do ochrony. Zrobił krok do przodu.
„Zanim zdążyłem zablokować transakcję, odkryłem, że część udziałów w mojej spółce, którą uważałem za swoją, prawnie należy do ciebie” – powiedział Marek, wyciągając z teczki pojedynczą kartkę. Jej twarz stwardniała, poważniała, ale zachowała te same rysy, które widziała odbite w twarzy swojej córki każdego ranka. Nie odpowiedziała od razu. Wstała o szóstej rano, zanim Zuzia się obudziła, i zadzwoniła do jedynej osoby, której ufała bardziej niż komukolwiek na świecie.
„Przyjadę do ciebie” – powiedziała Helena. I wtedy Helena wyjaśniła wszystko. W 2010 roku, kiedy Marek zakładał firmę i desperacko szukał wspólnika na papierze, bo bank wymagał dwóch udziałowców do uruchomienia linii kredytowej, przyszedł nie do Marty, ale do jej matki. Matka zgodziła się, podpisała dokumenty, a potem oboje udawali, że nigdy się to nie wydarzyło.
„Jeśli przejęcie dojdzie do skutku w tych warunkach, nowy właściciel restrukturyzuje wszystko w trzy miesiące” – ostrzegła Helena. „Jest podobna do ciebie” – dodała po chwili, patrząc na Marka. Zanim przeszli do meritum, Marta musiała zadać mu jedno pytanie i prosiła o szczerą odpowiedź. Wzięła dokumenty ze stołu, złożyła je starannie i schowała do teczki.
Później zadzwoniła do siostry, która przejrzała dokumenty przesłane z Kanady i przez dwadzieścia minut nie powiedziała nic poza „mhm”. Następnego ranka, dokładnie o 8:59, Marta napisała do Marka krótką wiadomość. On odpowiedział natychmiast: „Osiem. I chcę pełną dokumentację spółki od roku 2010 do dziś”.
Dokumenty miały zostać wysłane do końca tygodnia. Kiedy Zuzia wbiegła do kuchni z rozczochranymi włosami i zapytała: „Mamo, czy dzisiaj możemy zrobić naleśniki ze śmietaną? ”, Marta uśmiechnęła się i zamówiła wodę mineralną, siadając tyłem do ściany, twarzą do drzwi. „Byłem wspólnikiem Marka od 2010 do 2017 roku” – powiedział do niej mężczyzna, który właśnie wszedł do kawiarni.
„Kiedy Marek zakładał spółkę, potrzebował formalnego drugiego udziałowca do rejestracji. Poszedł do pani matki, załatwił podpis i przez lata oboje udawaliśmy, że tego nie ma”. „Przychodzi pan do mnie z tym dopiero teraz, po siedmiu latach” – odpowiedziała Marta. „Ale teraz dowiedziałem się o planowanym przejęciu firmy i o tym, że wrócił do pani z tą propozycją” – wyjaśnił.
Tego samego wieczoru przesłała skany wszystkich dokumentów do Wrocławia. Trzecia opcja, ta której Marta wcześniej nie brała pod uwagę, zadzwonić do Marka i zaproponować negocjacje od nowa. Zadzwoniła do niego o 11:00. Pełna wartość udziałów wynosiła trzy miliony osiemset tysięcy złotych, bo mecenas wyceniła je uczciwie, bez presji czasowej.
Ale wieczorem, kiedy Marta wróciła do domu i Zuzia spała już od godziny, usiadła na ganku z herbatą i patrzyła na pole. „Zadzwoniłem do Zuzi dziś w południe” – powiedział Marek. „Rozmawialiśmy przez dwadzieścia minut”. Marta wzięła łyk herbaty i uśmiechnęła się.
Nie odpowiedziała, ale wiedziała, że to dopiero początek.
