Wyciągnął do mnie rękę. Nie do mnie. Do niego. Odwróciłam się w stronę drzwi do salonu, bo Marek nie wiedział o jednej rzeczy.
Nie wiedział, że po drugiej stronie tych drzwi od dwudziestu minut siedzi mężczyzna w garniturze z czarną teczką na kolanach. Kazał mi oddać klucze do domu, który jego własna babcia zapisała właśnie mnie. A potem usłyszałam zdanie, które pamiętam do dziś, słowo w słowo. Zajmuję się osobami starszymi, przewlekle chorymi, takimi, które same nie poradzą sobie już z najprostszymi rzeczami.
Pilnowałam godzin co do minuty, bo przy jej lekach opóźnienie miało znaczenie. Woziłam ją do lekarzy. A potem wracałam do domu i robiłam to jeszcze raz. Czasem, gdy Marek znów wyjeżdżał służbowo, siedziałyśmy we dwie do późna.
Powiedział mi kiedyś, że formalnie to jest dom jego rodziny, więc pewne rzeczy same się rozwiążą. Odłożyłam telefon dokładnie tam, gdzie leżał, ekranem do dołu. Nie dzwonił do mnie. Nigdy nie dzwonił.
Ja chciałam pojechać do notariusza. Ludzie powiedzą, że ja ją do tego namówiłam, że wykorzystałam. A wtedy powiedziała zdanie, które pamiętam do dziś, słowo w słowo. Widziałam rodziny, które po pogrzebie rzucały się sobie do gardeł.
Nie u znajomego, nie u swojego, ale u specjalisty, do którego zapisałyśmy się normalnie w kolejce. Po trzecie, nie weszłam z nią do gabinetu notariusza. Dzwoniłam do Marka jedenaście razy. A potem zobaczyłam coś, co obrzydziło mnie do końca życia.
Podchodzili do niego ludzie i ściskali mu ramię. I wtedy po raz pierwszy od pogrzebu zadzwoniłam do kancelarii notariusza Zawadzkiego. Dobrze powiedziałam i otworzyłam drzwi do salonu. Marek wszedł do salonu i usiadł bez zaproszenia.
Spytał, czy to jakiś żart. Odpowiedziałam, że nie do końca. Notariusz wyjął dokumenty i powiedział, że do akt dołączone jest również zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia i zdolności do czynności prawnych pani Stanisławy, wystawione przez lekarza specjalistę cztery dni wcześniej. Pani Stanisława powołała do całości spadku, w tym do własności tego domu wraz z działką, jedną osobę.
Marek krzyknął, że to niemożliwe. Notariusz wyjaśnił, że testator ma prawo powołać do spadku kogokolwiek uzna za stosowne. Dlatego pani Stanisława przyszła do niego z aktualnym zaświadczeniem lekarskim. Marek chciał wiedzieć, kogo babcia wpisała.
Notariusz spojrzał na dokumenty i powiedział, że spadkobiercą jestem ja. Marek popatrzył na mnie z niedowierzaniem. Powiedziałam mu wtedy, że kiedy babcia umierała o czwartej nad ranem, dzwoniłam do niego jedenaście razy. A dziś, dwadzieścia minut temu, powiedział, że jestem w tym domu nikim, że się wprosiłam przy niej.
Nie, to nie był jego dom. To był dom babci. A babcia uznała, że to ja zasłużyłam na to, by w nim zostać. Notariusz w milczeniu zbierał dokumenty do teczki.
Spojrzałam na mojego męża, na człowieka, który dwadzieścia minut wcześniej kazał mi oddać klucze i wynosić się z domu. Marek wyprowadził się do matki. Podobno jego siostra wróciła do kogoś, kto miał mieszkanie. A ja zostałam.
Czasem wraca do mnie tamten dzień. Milczałam, gdy nikt nie podszedł do mnie na pogrzebie. Ale wiem, że pani Stanisława patrzy na mnie z góry, z laską w ręku, w gabinecie notariusza, do którego nie wpuściła nikogo.
