Robocza kurtka przemokła mi do suchej nitki. Wracałem do domu, a właściwie próbowałem wrócić. Praca była uczciwa, ale ciężka, a ja byłem do niej przyzwyczajony. Tego dnia wróciłem później niż zwykle.
Rozprostowałem mokrą serwetkę i przeczytałem słowa, które pamiętam do dziś. Może nawet nie były skierowane do mnie. Zgniotłem ją i wyrzuciłem do kosza. Nie skomentowałem tego.
Ale tydzień później ona znów wróciła do tematu. Powiedziała, że dobry ekspres do kawy to teraz nie jest wielki wydatek. Ja odpowiedziałem, że taki działa u mnie od dwudziestu lat i jeszcze trochę popracuje. Pewnego popołudnia wyszliśmy razem do ogrodu.
Zaproponowała, że może znajdzie się miejsce do zabawy dla dziecka. I tak po prostu zaczęli wnosić rzeczy do domu. Na kuchennym blacie pojawił się duży, błyszczący ekspres do kawy. Kolorowe pudełka, wszystkie takie same.
Ten pokój należał kiedyś do mnie i mojej żony. Do tego małego pokoiku. Miał te same ściany, te same okna, ten sam widok na ogród. Wróciłem do domu i nastawiłem wielki gar bigosu.
Maja zajrzała do środka. Wieczorem włożyłem garnek do lodówki. Potem podszedłem do kosza i powoli wylałem cały bigos. Przyjechałem do domu i wszedłem od strony garażu.
Już miałem wejść do kuchni, kiedy usłyszałem głos Sandry z salonu. Naprawdę chciałem tylko przejść obok i pójść do swojego pokoju. Siedziała na kanapie plecami do drzwi. Mówiła o ekspresie do kawy, o moim pokoju, o uwagach przy stole, o bigosie wylanym do kosza.
Odsunąłem się od drzwi najciszej, jak potrafiłem, i poszedłem do garażu. W końcu któregoś dnia poszedłem do przychodni. Najpierw badanie krwi, potem USG, potem skierowanie do szpitala. Najtrudniejszą rzeczą w życiu jest czasem zadzwonić do własnego dziecka.
Lekarz wezwał nas do gabinetu. Po południu zawiózł mnie do domu. Kilka dni później trafiłem do szpitala na pierwszą chemioterapię. Minuty ciągną się jak godziny, a każdy dzień jest podobny do poprzedniego.
Nie miałem do niego pretensji. Spakowałem swoje rzeczy do małej torby. Dokumenty, koszulę, szczoteczkę do zębów, wszystko, co miałem. Zadzwoniłem do Kamila.
Pielęgniarka zajrzała do sali. Ta sama furtka, te same krzaki bzu przy płocie, ta sama ścieżka prowadząca do drzwi. Nogi miałem ciężkie, jakby ktoś przywiązał do nich worki z piaskiem. Wziąłem torbę ze szpitala i powoli podszedłem do bramy.
No właśnie dlatego chcę wejść do domu. Siedziałem na krawężniku przemoczony do suchej nitki. Kamil podszedł do mnie powoli. Drzwi domu otworzyły się, zanim zdążyliśmy podejść do schodów.
Podszedł do schodów i zaczął znosić z góry torby, ubrania, pudełka. Rzucał je do walizki bez żadnego porządku. Potem Kamil wszedł do kuchni. One dalej tu są.
Pewnego popołudnia Maja przyszła do kuchni z zeszytem w ręku. Powiedziała, że ma napisać wypracowanie do szkoły. Spojrzałem na nią i zrozumiałem, że nadszedł czas, by opowiedzieć całą historię od początku.
