Dom należał do mnie i do Beaty, ale klucz miałem w kieszeni, gdy wysiadałem z nocnego autobusu. Do pensjonatu dojechałem lokalnym, bo nie chciałem, żeby ktokolwiek widział, jak wracam. Do obiadu zostały dwie godziny, a właścicielka wezwała mnie do małego biura. Powiedziała, że od maja wrócimy do normalnego grafiku, a potem poprosiła, żebym dał jej telefon do żony.
– Zadzwoń wieczorem – powiedziała. Ale list wydawał mi się bezpieczniejszy od głosu. W pensjonacie pokroiłem ciasto na dwadzieścia kawałków, jeden odłożyłem sobie i przez całą zmianę nie potrafiłem wybrać między telefonem a kartką. List pozwalał ułożyć zdania bez słuchania jej oddechu.
Pierwszy list dotarł trzy dni później. Beata powiedziała, że przyszło jakieś zawiadomienie do mnie, i odłożyła je do dokumentów. Miała tort do odebrania i prezent do zapakowania. Drugi list wysłałem w styczniu.
Włożyła go pod pierwszy. W kwietniu wysłałem trzeci. Ola położyła przed nimi pierwszy list, a potem zadzwoniła do sekretariatu szkoły, szukając kabla do drukarki. Po roku znałem już kierowcę porannego autobusu, sprzedawczynię odkładającą towar i gości wracających na te same pokoje.
Beata nie zabrała klucza do domu. Wtedy syn po raz pierwszy zapytał, dlaczego otworzyła pierwszy list. Do pensjonatu dojechałem lokalnym autobusem. Natychmiast przycisnąłem go do piersi.
Najpierw kazała mi przeczytać pierwszy list. Próbowałem wrócić do listów. Odeszła do budynku i trzasnęła drzwiami. Wróciłem do kuchni.
Oni powiedzą, że wróciłeś do domu. Podbiegłem najpierw do córki i objąłem ją. Potem syn zwrócił się do mnie. Pokój pachniał środkiem do podłogi.
Synowa przeszła do pieniędzy. Nie proponuję przeprowadzki do pensjonatu. Pierwsza zmiana syna należała do niego. Syn schował klucz do kieszeni.
Nie namawiałem do pokazania listów ani do schowania ich. Wnuczka włożyła teczkę do plecaka. Gesty doprowadziły nas do tego miejsca. Po spotkaniu jadę do Magdy.
Maciej podszedł do plecaka. To nie strój do walki. Potem pisałem listy, bo list nie mógł od razu powiedzieć, że wnuczka jest na mnie zła. Odwróciłem się od stołu do Oli.
Wystarczyło, że odpowiedź należała do niej. Ola otworzyła drugi list i przeczytała tylko jedno zdanie o przepisie. Ola podeszła do niego steczką. Do Magdy jadę autobusem o 19:20.
Ja wróciłem pieszo do wynajętego pokoju. Beata straciła prawo do wspólnej wersji. Beata weszła z kluczem do pokoju córki. Ola ruszyła do kawiarni.
Pożegnałem wnuczkę i wróciłem do wynajętego pokoju. Dotarły do domu, ale nie do Oli. Nie trzymałem go do pożegnalnego obrazu. Syn wyciągnął z kieszeni klucz do pokoju.
A jeśli przyjadę do pensjonatu? Byłem mały, sprawdzalny i skierowany do mnie, nie do mojej użyteczności. Klucz do pokoju został u właściciela domu.
Do umówionego telefonu zostało kilka godzin.
