Adrian stał przy ekspresie do kawy w idealnie skrojonym grafitowym garniturze, a Julia spojrzała na niego i pomyślała, że to już nie jest ten sam człowiek, którego poślubiła. Odwrócił się do niej powoli i uśmiechnął. I właśnie ten uśmiech zabolał ją bardziej niż same słowa. „Mam do tego prawo.
Nie do wszystkiego. Do wspólnego majątku” – powiedział, a ona poczuła, że świat wokół niej się zatrzymał. Podszedł do niej, ale nie tak jak kiedyś. Przytulił ją lekko, jakby była kimś obcym, a potem dodał: „Natalia ma świetne oko do projektów.
Pomogłaby ci, gdyby coś się zmieniło”. Julia nie odpowiedziała. Wyszedł, trzaskając drzwiami, a ona została sama w salonie, wśród rzeczy, które jeszcze rano wydawały się wspólne. Kilka minut później wróciła do sypialni, ale zamiast płakać, sięgnęła po telefon i zadzwoniła do Karoliny.
„Przyjedź do mnie” – powiedziała Karolina natychmiast, jakby od dawna czekała na ten telefon. Kiedy Julia weszła do jej kancelarii, było po północy. Karolina zamknęła drzwi na klucz i wróciła do biurka. „Słowa o tym, że nie masz głowy do pieniędzy.
To nie słabość, nie kryzys. To system. Przemyślany, zimny, elegancki system, w którym ty miałaś być ostatnią osobą dowiadującą się prawdy” – powiedziała. Julia słuchała i przypominała sobie znaki, które ignorowała: najpierw kwiaty, potem cisza, potem limit na karcie.
Potem przelewy do Aurora Art Group, trafiające do małych podmiotów. Tylko że Julia nigdy nie została do tego świata zaproszona. Karolina wyjęła telefon. „Najpierw wejść do kancelarii bez pośpiechu.
Jakbyś przyszła na kawę do znajomej. Tylko nie pisz do mnie z domu” – powiedziała. Kiedy Julia wróciła do domu, Adrian siedział w salonie z laptopem na kolanach. Nie reagował, gdy chowała telefon ekranem do dołu.
Kiedy wyjeżdżał do biura, sprawdzała segregatory. Znalazła dokumenty, o których nigdy jej nie wspomniał. Następnego dnia zadzwoniła do niego. „Do kogo mówisz?
” – zapytała, a on odpowiedział: „Do córki”. To była Natalia, ta młoda, uśmiechnięta, przytulona do Adriana na zdjęciach, które Julia znalazła w jego szufladzie. Julia weszła do biura Adriana z Karoliną. Adrian siedział za biurkiem, a obok niego Natalia.
Karolina powiedziała: „Zabezpieczenie rozpoczęte, dokumentacja kopiowana, konto techniczne spółki zablokowane do wyjaśnienia”. Adrian schował telefon do kieszeni, odwrócił się powoli i wsiadł do samochodu. Strony osiągnęły częściowe porozumienie co do podziału majątku. Potem Adrian podszedł do Julii powoli, ale ona nie czekała.
Kilka tygodni później Julia wróciła do domu pod Warszawą. Ściany były te same, ogród ten sam. Wstała, weszła do domu i zgasiła światło w salonie. Nie poszła jednak do sypialni.
Usiadła przy kuchennym stole i pomyślała o tym, że wszystko mogło być inaczej. Ale nie było. I może to był koniec. W tamtej chwili zadzwonił telefon.
Julia spojrzała na ekran. To był Adrian. 10 nieodebranych połączeń. Serce podeszło jej do gardła.
Wstała, ale nie odpowiedziała. Wiedziała, że to jeszcze nie koniec.
