Czoło miał mokre od potu, który spływał mu do oczu. Wiedział, że najpierw musi zawieźć ją do domu. Maja wpadła do nich, żeby przynieść ręcznie robione ciasteczka, a on obiecał, że przyjdzie jutro. Każde słowo, które wypowiedziała, miało się stać żartem za dwadzieścia godzin.
Odłożył torby i podszedł do dyżurki pielęgniarek, ale one powiedziały, że Maja prawdopodobnie po prostu pojechała do domu. Wpadł do jadalni – wszystko było wymiecione do czysta. W końcu zbiegł do piwnicy, ale to nie było wtargnięcie do domu. Wyleciał z willi, wsiadł do samochodu.
Dwadzieścia minut później był na starym Żoliborzu. Myślał, że musiała wrócić do rodziny. Przecież kupił jej Porsche Cayenne za sześćset tysięcy. Ale kiedy zadzwonił, usłyszał tylko ciszę.
W końcu odebrała i powiedziała: „Idź do domu”. Tym razem nie zadzwonił do Klary, tylko do swojego asystenta. Saldo na wspólnym koncie wynosiło sto trzydzieści tysięcy złotych. Zostało tylko sto trzydzieści tysięcy.
Musiał teraz jechać do biura. Przeciągając kartę prosto do windy, pchnął drzwi do swojego gabinetu. Asystent powiedział: „Właśnie miałem do pana dzwonić. Złożyła również doniesienie do prokuratury i zawiadomienie do komisji nadzoru finansowego”.
Julian warknął: „Więc czego do cholery chcesz? ”. Asystent odpowiedział: „Sześćset tysięcy również z rezerw firmowych. Proszę przyjąć do wiadomości.
Ale pierwszy krok został wykonany tego samego wieczoru o dwudziestej”. Julian podszedł do okna, przez szyby od podłogi do sufitu patrzył na miasto. Chciał zadzwonić do Maj, ale przypomniał sobie, że co należało do niego, należało do niej. Asystent powiedział: „Przyznaj się do błędów”.
Julian czuł się jak w ślepym zaułku, ściany we wszystkich kierunkach. Wsiadł do samochodu, ale nie wrócił do Konstancina. Klara przywitała go w domu zdziwiona: „Myślałam, że dziś pracujesz do późna”. Odpowiedział: „Służby już weszły do firmy”.
Klara zapytała o Maję: „Niedługo zacznie chodzić do przedszkola”. Julian podszedł do drzwi sypialni, ale Maja była obrócona plecami do drzwi. Żadna z tłumaczeń nie pasowała do profilu. Złapał płaszcz i kluczyki do samochodu, musiał pojechać do Maj.
Mały Leon podbiegł do niego i przytulił się do nogi, ale Julian odłożył telefon ekranem do dołu. Czekał na korytarzu oddziału dziecięcego przez dwadzieścia minut, ale Maja nie odbierała. Zadzwonił do niej trzy razy, w końcu odebrała: „Zabrałam go do prywatnej przychodni”. Zapytał: „Do jakiej przychodni?
”. Odpowiedziała: „Do prywatnej przychodni na Powiślu. Będę tam za dwadzieścia minut”. To był ośrodek certyfikowany do badań kryminalistycznych w Warszawie.
Nie pamiętał, jak wsiadł do samochodu. Nigdy nie pojechał do przychodni – kierował się bezpośrednio do apartamentu. Klucz do zamka, potwierdzono dostarczenie do niego pozwu. Wniosek do sądu i wyznaczenie rozprawy.
Maja podeszła do okna, odsłaniając zasłony. Powiedziała: „Leon należy do rodziny Zawadzkich”. Julian wybuchnął: „To jest do niej niepodobne! ”.
Ale Maja odpowiedziała: „Nakazano wypłatę pięciuset tysięcy złotych jako zabezpieczenie alimentacyjne dla dziecka z majątku odzyskanego po wypraniu brudnych pieniędzy”. Mały Leon uśmiechnął się bezzębną buzią do swojej ukochanej mamy. Julian spuścił głowę: „Przyznałem się do każdego błędu”.
Klara przytuliła dziecko do samej szyi, a Julian został sam w wielkim apartamencie, z pustką w kieszeni i w sercu.
