„Niech pan nie wraca do domu. ” Nigdy nie pisała do mnie w ciągu dnia, chyba że pękła rura albo zawiódł system alarmowy. To była moja asystentka, ale właśnie ta wiadomość sprawiła, że zatrzymałem się na środku lotniska. „Panie Lewandowski, proszę nie wracać do domu.
Właśnie mnie zwolnili i zmusili do wyjścia. ”
Zanim zdążyłem cokolwiek odpowiedzieć, do holu weszły cztery osoby. To był Bartosz, mój syn, którego zaledwie 20 minut wcześniej widziałem wchodzącego do terminalu. Nigdy nie zamierzał wejść do samolotu.
Czekał, aż wrócę do domu, by mnie przejąć. „Wróciłeś już do domu? ” – to jedyne, co zdążyłem wykrztusić, bo brakowało mi sił, by pojąć, co się dzieje. To był zespół przygotowany do przymusowego transportu.
Należałem do ludzi, którzy o 5:00 rano są już w magazynie, przytomni i gotowi do działania. Byli zespołem do przymusowego transportu. Każda ciężarówka w mojej flocie miała nowoczesny system satelitarnego monitorowania w czasie rzeczywistym. Nie wiedziałam do kogo innego zadzwonić.
Wręczyła mi odprawę i dała 20 minut na spakowanie rzeczy oraz opuszczenie domu. To zespół do przymusowego transportu. Drżącymi palcami sięgnęła do torebki. Patrzyłem, jak Róża szybko wraca do sedana.
Podszedłem do skraju parkingu i zatrzymałem kolejną taksówkę. Jechałem do prywatnej kliniki doktor Dawida Marszałka. Weszliśmy do jego prywatnego zaplecza. Patrzyłem jak ciemnoczerwona krew płynie do probówek.
Opisałem fałszywą podróż do Warszawy. Dawid powoli wszedł do łagodnie oświetlonego pomieszczenia. Przez pierwsze 20 minut księgi wyglądały całkowicie normalnie. Niezgrabnie wszedłem do środka.
„Przyniosę ci coś ciepłego do picia” – powiedziałem, pozwalając zaprowadzić się do skórzanego fotela. Wychrypiałem, zbliżając filiżankę do ust. Ruszyła do holu. Monika wpadła do pokoju.
„Zaprowadzę cię do sypialni. ”
Punktualnie o 20:00 charakterystyczny chrzęst opon na żwirowym podjeździe zapowiedział przyjazd samochodu. Przelew 20 milionów złotych. Międzynarodowy przelew 20 milionów złotych został odrzucony przez system bankowy.
Monika wróciła do kuchni. Miał jeszcze tej nocy przywieźć skorumpowanego lekarza oraz zespół do przymusowego transportu bezpośrednio do domu. Nie zamierzali już czekać do rana. Nie dzwoniła do Bartosza, ani tym bardziej do doktora Grzegorza Piaseckiego.
Jej głos był nie do poznania. „To jest do przyjęcia” – oznajmił w końcu. Zimny plastik telefonu mocno przylegał do ucha. Bezszelestnie podszedłem do szerokiego wykuszowego okna.
Wyglądałem ostrzej i chłodniej niż przez ostatnie 20 lat. „Musisz natychmiast wrócić do łóżka. Nie mam dostępu do środków. ”
Odgłos jej tajnej rozmowy odtwarzanej przez system audio wyciągnął ją z kuchni w ślepej, rozpaczliwej panice.
Mocno przywarł plecami do ściany korytarza. „Nie mogę trafić do więzienia. ” Monika przypchnęła mnie do ściany. Najmniej 20 lat zależnie od ostatecznej kwalifikacji czynów i wyroku sądu.
Wczoraj południu wezwałem ją do gabinetu.
