Sama weszłam do apteki, żeby kupić lekarstwo dla teściowej, i zatrzymałam się przy poczcie. Do powrotu męża zostało co najmniej dziesięć godzin. Do windy weszła ze mną pani Halina z mieszkania naprzeciwko. Rok temu pomagała mieszkańcom wybierać kolor ścian podczas remontu holu.
Piotr brał wtedy udział w zebraniach właścicieli i kilka razy do niej zachodził. – No to proszę, zajmij się tym – powiedziała, podając mi klucz. A dziś kurier znowu do mnie zadzwonił. Podziękowałam sąsiadce i weszłam do mieszkania.
– Już jadę do pracy – rzuciłam do słuchawki. Nie zadzwoniłam do Kasi i nie napisałam mężowi, że wiem o paczkach. Jeśli Piotr rzeczywiście pracowałby do rana, zadzwoniłby do domofonu albo na telefon, odkrywając rygiel. Ale nie zbliżały się do naszych drzwi.
Mój mąż nie zadzwonił do żony, nie sprawdził syna i nie zszedł do domu po rzekomo ciężkim dniu pracy. Wróciłam do kuchni. Mógł mnie obudzić, powiedzieć, że wrócił ze zmiany i nie może wejść do domu. Być może Piotr celowo ich używał przed powrotem do domu.
Kiedy brał prysznic, zajrzałam do jego sportowej torby. Adres należał do Kasi. Pani Halina zadzwoniła do drzwi około dziesiątej. Rano schodził około piątej trzydzieści, wchodził do nas, a po godzinie wychodził z Tomkiem albo jechał do pracy.
Kasia widziała, że Piotr każdego ranka schodzi do mojego mieszkania. We wtorek zadzwoniłam do mojej przyjaciółki Moniki, prawniczki specjalizującej się w sporach rodzinnych. Monika prosiła, żebym nie szła do Kasi samotnie i nie próbowała włamać się do mieszkania. Zdrada nie daje prawa do naruszania cudzych granic.
Wyciągi ze wspólnego konta, paczki zaadresowane do męża, własne obserwacje i wiadomości. Był tu zarejestrowany tymczasowo do końca przyszłego roku. Chciałam zobaczyć, jak się zachowa, jeśli droga do domu pozostanie wolna. Po dwudziestu minutach mąż położył się obok, pachnący szamponem, którego w domu nie używaliśmy.
Dwadzieścia minut w pokoju socjalnym. Odpowiedział, potem objął mnie i dodał: „Wytrzymaj do końca miesiąca”. W ciągu dnia spotkałam Kasię przy wejściu do bloku. Kasia przytuliła rolki do piersi.
– Chcesz powiedzieć, że on przez cały ten czas wraca do ciebie jako mąż? – zapytała. Kasia poprosiła, żebym weszła do niej i porozmawiała. Zanim weszła do windy, powiedziała: „Jego rzeczy są naprawdę u mnie”.
Włożyła telefon do torebki i od razu dodała: „Nie nagrywam rozmowy”. – Nigdy się nie dziwiłaś, że on wraca do mnie każdego ranka? – zapytała. Teraz rozumiem, że wracał do małżeńskiej sypialni.
Na trzecim piętrze trzymał klucze do mieszkania i uśmiechał się. Piotr pisał: „Schodzę do Tomka”. Wracając do domu, czułam nie ulgę, lecz zmęczenie. Zapisałam Tomka do psychologa dziecięcego, nie mówiąc synowi o zdradzie.
Monika przygotowała powiadomienie do banku i projekt ugody o tymczasowym porządku wydatków. Następnie zmieniłam hasła do sieci domowej, poczty rodzinnej i chmury. Być może po raz pierwszy poczuł, że znajomy system zaczyna się psuć. W czwartek Piotr nie poszedł do Kasi.
Nie pisałyśmy już do siebie. Odwróciłam się do niego. W piątek Piotr wyszedł około dziesiątej. Odprowadziłam go do drzwi i specjalnie przekręciłam wewnętrzny rygiel po jego wyjściu.
Nie do mojego mieszkania, ale do domofonu z ulicy. Piotr szedł, wyszedł z klatki i zadzwonił do mnie. – Zapomniałem klucza do klatki – powiedział. Piotr podniósł torbę i próbował podejść do mnie.
Mąż odwrócił się do mnie. Poprosiłam go, żeby pojechał do matki. – Do tego czasu nie przychodź bez uprzedzenia – dodałam. Nie zadzwonił do matki przy nas, ale wiedziałam, dokąd się uda.
Pani Krystyna mieszkała dwadzieścia minut jazdy stąd i zawsze uważała, że synowi wolno wracać do jej mieszkania po każdej pomyłce. Ja też weszłam do domu i zdjęłam rygiel. Nie zabraniałam i nie wykorzystywałam zdrady jako powodu do ograniczenia kontaktów.
Nie była zobowiązana do rekompensaty za wszystko, ponieważ Piotr zapewniał ją, że pieniądze należą do niego po faktycznym rozwodzie.
