Do zajezdni chodziłem jeszcze za czasów, kiedy autobusy kopciły tak, że człowiek wracał do domu przesiąknięty spalinami. Do dziś nie wiem po co. Ja tylko do pracy. Ale człowiek wracał do domu i wiedział, po co to wszystko robi.
Dom pod Poznaniem kupiliśmy z Danutą jeszcze wtedy, kiedy Paweł chodził do podstawówki. Do dziś pamiętam ciszę po pogrzebie. Ludzie wracają do swoich spraw. A ty wracasz do pustego domu i nagle słyszysz, jak głośno chodzi lodówka.
Potem coraz częściej wracał do jednego tematu. Wieczorami ta cisza potrafi wejść człowiekowi do głowy. Którejś niedzieli Paweł przyjechał do mnie sam. „Do was?
No tak. ” „No pewnie. ” Do dziś sam nie wiem. Dali blisko 800 000 zł.
„No i co ty taki samotny, co? ” Mruczałem do niego. „No wysiadaj! ” Był do mnie podobny ten pies.
A wy też macie czasem wrażenie, że psy są podobne do swoich właścicieli? Tak właśnie Misiek pojechał ze mną do Wrocławia. Potem podłączyła telefon do głośnika i puściła jakąś muzykę. „Oj, bo od rana same tragedie lecą.
” On chyba wlazł do kuchni. Wziąłem ten kubek do ręki, obity, wyblakły z logo MPK sprzed lat. Piłem z niego kawę chyba przez 20 lat. Czasem specjalnie dłużej spacerowałem z miśkiem, żeby nie wracać od razu do domu.
Późnym wieczorem schodziłem do kuchni, kiedy oni siedzieli jeszcze w salonie. Misiek leżał pod stołem i tylko podnosił łeb, kiedy coś do niego mówiłem. Wieczorami przychodziła do mojego pokoju z książką albo kredkami. Kiedy weszła do domu, od razu mnie objęła.
W pewnym momencie zauważyła karton stojący przy drzwiach do tarasu. Przed kolacją Teresa zapukała do mojego pokoju. Paweł powiedział tylko: „Karolina, no tak cicho, jakby komentował pogodę. ” Do końca kolacji prawie się nie odzywałem.
Zszedłem do swojego pokoju. Teresa weszła do środka i zamknęła za sobą drzwi. Po chwili powiedziała już spokojniej: „Pojedź ze mną do Gdańska. ” No o wszystkich.
„No i no i wydaje mi się uczciwe, żeby pan też dokładał się do domu. ” Spojrzałem na Pawła, który właśnie wszedł do kuchni. Wrzuciłem rzeczy do pralki i ledwo ją włączyłem. „No ale dzieci jeszcze śpią.
” Któregoś sobotniego popołudnia poprosił mnie do ogrodu. „Tato, no może powinieneś się trochę bardziej dostosować. ” Kiedy wróciłem do salonu, Karolina trzymała wyciąg w ręku. Schowałem dokument do kieszeni i nic więcej nie powiedziałem.
Drzwi do mojego pokoju były cienkie, a w domu panowała cisza. Od razu wiedziałem, że do czegoś zmierza. „Tato, no mam taką jedną sprawę. ” No i zaczęło się.
No formalnie na spółkę. No dobra. Poszliśmy do małej cukierni niedaleko szkoły. W końcu zadzwoniłem do Teresy.
Kiedy Karolina zeszła do kuchni, spojrzała na mnie podejrzliwie. Po śniadaniu powiedziałem, że jadę do miasta coś załatwić. Chciałbym zmienić upoważnienia do kont i lokat. Potem pojechałem do notariusza.
„Pan komuś dostęp do kont? ” Kiedy wróciłem do domu, było już ciemno. Miałem sprawy do załatwienia. Kubek był jedyną rzeczą, która naprawdę należała jeszcze do mnie.
A ona tylko rzuciła przez ramię „oj przypadkiem” i wróciła do domu. Nie wszedłem do środka robić awantury. Misiek wyszedł z podłogi powoli i podszedł do mnie ostrożnie. W końcu wstałem, zabrałem kubek i poszedłem do swojego pokoju.
W końcu napisałem do Teresy, kiedy mogę przyjechać. Najpierw zadzwoniłem do małej firmy przeprowadzkowej. Dwa dni przed wyprowadzką wszedłem późnym wieczorem do kuchni po herbatę. „No właśnie.
” „No stary” mruknąłem. Pojechałem do Teresy. Droga do Gdańska była długa, ale spokojna. „No już tato” powiedziała cicho, „już jesteś u siebie.
” Kuba od razu zabrał miśka do ogrodu, a z kuchni pachniało rosołem. W następnych tygodniach zacząłem wracać do życia powoli, kawałek po kawałku.
